Τη δική του προσωπική εμπειρία από τη μάχη του με τον εθισμό μοιράστηκε ο Βασίλης Ζούλιας, με αφορμή τον θάνατο του γιου της Σίντι Κρόφορντ. Ο γνωστός σχεδιαστής μόδας αναφέρθηκε στη δύσκολη περίοδο που βίωσε στο παρελθόν, περιγράφοντας τη στιγμή που αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια και να αντιμετωπίσει το πρόβλημά του.
Ο Βασίλης Ζούλιας χαρακτήρισε τον εθισμό «σύγχρονη ασθένεια» και τόνισε πως δεν κάνει διακρίσεις, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση, την εμφάνιση, τη δημοσιότητα ή την ηλικία ενός ανθρώπου. Παράλληλα, υπογράμμισε πως η εξάρτηση οδηγεί πολλές φορές σε ένα βαθύ αίσθημα μοναξιάς και πόνου, το οποίο είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό από όσους δεν έχουν βιώσει αντίστοιχη κατάσταση.
Ο σχεδιαστής αναφέρθηκε και στη δική του πορεία προς την απεξάρτηση, σημειώνοντας πως η αλλαγή ήρθε όταν αποφάσισε να απευθυνθεί σε ανθρώπους που γνώριζαν από προσωπική εμπειρία τη μάχη με τον εθισμό. Όπως έγραψε χαρακτηριστικά, η απόφαση να αντιμετωπίσει την κατάσταση ήταν σαν να «πήδηξα στο κενό, αλλά έζησα», θέλοντας να δείξει τη σημασία της αναζήτησης βοήθειας και της στήριξης από ειδικούς και ανθρώπους που έχουν περάσει παρόμοιες δυσκολίες.
Η ανάρτηση του Βασίλη Ζούλια
Έφυγε δυστυχώς και ο γιος της Σίντι Κρόφορντ από αυτήν τη σύγχρονη ασθένεια του εθισμού. Η ειδοποιός διαφορά έγκειται στο ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μιλάνε ανοιχτά για τέτοια θέματα, κάτι που έκανε αυτό το δυστυχισμένο παιδί εδώ και καιρό…
Εδώ στόματα ερμητικά κλειστά. Το μήνυμα; Ότι όσο πλούσιος, όμορφος, διάσημος και σε αυτή την περίπτωση νέος να είσαι, η αρρώστια έχει τα ίδια αποτελέσματα για όλους.
Μην ακούσω τώρα «μα τα είχε όλα», «γιατί» κτλ. Τα έχω πει πολλές φορές, θα τα πω άλλη μια… Ο εθισμένος ζει σε ένα απόλυτα μαρτυρικό σκοτάδι που δυστυχώς δεν εξηγείται εύκολα… Ο πόνος είναι συνεχής. Η απόλυτη μοναξιά επίσης. Ο πόνος φεύγει με τη χρήση. Για να γίνει ακόμη πιο αφόρητος μέσα στη χρήση.
Στο τέλος, όπως στη δική μου περίπτωση, δεν αντέχεις ούτε να πίνεις… ούτε να μην πίνεις. Και απλά θέλεις να τελειώνεις με όποιο τρόπο. Εγώ πήδηξα στο κενό, ας πούμε… Έζησα… Η λύση; Ζήτησα βοήθεια από ειδικούς που είναι αποκλειστικά άνθρωποι που έχουν περάσει το ίδιο. Κανένας άλλος δεν μπορεί να καταλάβει και να βοηθήσει. Κανένας, και ακούστε το αυτό. Οι γονείς απευθυνθείτε σε οικογενειακές ομάδες. Οι χρήστες σε χρήστες που έχουν αναρρώσει. Αυτά τα ολίγα…
