Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, θεωρείται ότι είναι ο πιο ωφελημένος -πολιτικά- μέχρι στιγμής από την έναρξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Και αυτό διότι στο εσωτερικό του αντιμετωπίζει μια σειρά από προβλήματα. Τυπικά, έχει παραιτηθεί από τη βουλευτική ασυλία. Ακόμη κι αν αυτή αποκατασταθεί, το κοινοβούλιο, η Κνεσέτ, μπορεί να ψηφίσει την άρση της. Επομένως, ήταν κρίσιμο για εκείνον να διατηρήσει τη διεθνή δυναμική του και κατάφερε να πείσει τον Ντόναλντ Τραμπ να ξεκινήσουν μαζί την επίθεση στο Ιράν.
Ο Αμερικανός πρόεδρος είχε δηλώσει στους δημοσιογράφους, εν πτήσει με το Air Force One στις 15 Μαρτίου, ότι η σχέση του με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, Μπενιαμίν Νετανιάχου, είναι «εξαιρετική». Ο Νετανιάχου ήταν κάπως λιγότερο εκδηλωτικός, λέγοντας τις τελευταίες εβδομάδες ότι η σχέση τους είναι μια σχέση «διαλόγου, κοινών αντιλήψεων, διαβούλευσης και κοινής εργασίας». Τις τελευταίες ημέρες υπάρχουν αναφορές για ρήγματα μεταξύ των δύο ηγετών σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράν, τις οποίες ο Τραμπ έχει απορρίψει ως «ψευδείς ειδήσεις». Οι αναφερόμενες εντάσεις υπογραμμίζουν όχι μόνο τους πολύ διαφορετικούς πολεμικούς στόχους των δύο ηγετών, αλλά και τις διαφορές χαρακτήρα που έχουν διαμορφώσει τη σχέση τους.
Για παράδειγμα, ενώ ο Τραμπ έλαβε πέντε αναβολές για να αποφύγει τη στρατιωτική θητεία στον πόλεμο του Βιετνάμ, ο Νετανιάχου διακρίθηκε στις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις. Αυτό περιλάμβανε πενταετή υπηρεσία στην επίλεκτη μονάδα Σαγιέρετ Ματκάλ από το 1967 έως το 1972.
Τέτοια διαφορετικά υπόβαθρα έχουν ιδιαίτερη σημασία, καθώς ο Τραμπ και ο Νετανιάχου συνεργάζονται στη στρατιωτική αντιπαράθεση με το Ιράν. Ο Τραμπ συχνά εμφανίζεται επιπόλαιος και καυχιέται για τη στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ, ενώ ο Νετανιάχου είναι πολύ πιο συγκρατημένος. Ο Τραμπ επίσης μιλά τακτικά με δημοσιογράφους, ενώ ο Νετανιάχου είναι πιο φειδωλός στις επαφές του με τα μέσα ενημέρωσης. Πριν από έξι μήνες, ο Τραμπ άσκησε έντονες πιέσεις στον Νετανιάχου για να αποδεχτεί το σχέδιό του των 20 σημείων για κατάπαυση του πυρός στη Γάζα. Αυτό περιλάμβανε το να κάνει ο Νετανιάχου ένα ταπεινωτικό τηλεφώνημα στους Καταριανούς, ζητώντας συγγνώμη για μια ισραηλινή επίθεση κατά της ηγεσίας της Χαμάς στην Ντόχα. Ο Λευκός Οίκος, μάλιστα, δημοσίευσε φωτογραφία του Αμερικανού προέδρου και του Ισραηλινού πρωθυπουργού να πραγματοποιούν την κλήση.
Ο πόλεμος με το Ιράν έχει λοιπόν πολύ διαφορετική σημασία για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ έχει καταστήσει την ιρανική απειλή προς το Ισραήλ το πιο σταθερό θέμα της πολιτικής του καριέρας. Από το 2019, όταν κατέστη σαφές ότι το Ιράν εμπλούτιζε ουράνιο πέρα από το επίπεδο 3,5% έως 5% που απαιτείται για ειρηνικούς σκοπούς και πλέον διαθέτει πάνω από 440 κιλά ουρανίου εμπλουτισμένου σε ποσοστό άνω του 60%, ο Νετανιάχου θεωρεί την απειλή για το Ισραήλ ως υπαρξιακή. Οι λόγοι του Τραμπ για την έναρξη του πολέμου έχουν μεταβληθεί, από την επιθυμία να καταστρέψει τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν έως την ανατροπή του καθεστώτος στην Τεχεράνη. Ωστόσο, ο Νετανιάχου έχει παραμείνει σταθερά προσηλωμένος στην εξάλειψη αυτού που θεωρεί τριπλή απειλή από το Ιράν: το πυρηνικό του πρόγραμμα, την ικανότητα βαλλιστικών πυραύλων και τη δυνατότητά του να υποστηρίζει περιφερειακές ομάδες-αντιπροσώπους όπως η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και οι Χούθι.
Ο Νετανιάχου υπήρξε ένθερμος και ιδιαίτερα δημόσιος υποστηρικτής της ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος για τέσσερις δεκαετίες. Θα μπορούσε μάλιστα να θεωρηθεί το έργο ζωής του. Έχει επιδιώξει αυτή την αποστολή αδιάκοπα με κάθε πρόεδρο των ΗΠΑ και με κάθε μέλος του Κογκρέσου που επισκέφθηκε το Ισραήλ. Κατά την πρώτη θητεία του Τραμπ και τώρα ξανά στη δεύτερη, ο Νετανιάχου έχει ασκήσει έντονες πιέσεις για αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν. Παρόλο που προηγούμενοι πρόεδροι αγνόησαν ή απέρριψαν τις εκκλήσεις του Νετανιάχου για πολλούς βάσιμους λόγους, ο Τραμπ του πρόσφερε μια ανοιχτή πόρτα.
Από εδώ και στο εξής, με τη νέα εβδομάδα πολέμου που ξεκινά σήμερα, ο τρόπος με τον οποίο ο Τραμπ και ο Νετανιάχου θα διαχειριστούν τις διαφορές τους θα καθορίσει τόσο την πορεία του πολέμου όσο και τη διάρκειά του. Διότι και με το μέτωπο του Λιβάνου ανοιχτό, ο Τραμπ και ο Νετανιάχου μπορεί να ξεκίνησαν μαζί έναν πόλεμο, αλλά θα δυσκολευτούν να τον τερματίσουν μαζί.
