27
loading
Γράφει
ο Νίκος Δεμισιώτης

Μεσημέρι Τετάρτης. Λίγο μετά το σχολείο και λίγο πριν το φροντιστήριο των Αγγλικών. Ο τόπος του ραντεβού το παρκάκι λίγο πιο χαμηλά από τον προφήτη Ηλία ή στο άδειο προαύλιο του σχολείου. Καμιά 10αριά άτομα ετοιμάζονται να… απλώσουν το ταλέντο τους στο ποδόσφαιρο πάνω στο τσιμέντο.

Υπάρχουν και μερικές ελεύθερες αλάνες ακόμα πάνω στις οποίες δεν έχει ορθωθεί κάποιο μεγάλο κτίριο αλλά… τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Δεν προλαβαίνουμε να πάμε εκεί. Γήπεδο βαπτίζεται οτιδήποτε έχει τον απαιτούμενο χώρο για να στήσουμε στο «μπαμ» ένα διπλάκι.

Το ποδόσφαιρο εκείνης της εποχής είναι πλέον σκονισμένο από τα χρόνια που πέρασαν από πάνω του. Όλη η αθωότητα, τα σκισμένα σορτσάκια, τα ματωμένα γόνατά χάθηκαν κι αυτά, όπως τόσα και τόσα άλλα πράγματα από εκείνη την εποχή.

Πλέον ποδόσφαιρο σημαίνει τηλεόραση με πίτσες και μπύρες ή (στην καλύτερη και όταν το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις) γήπεδο με το κασκόλ στο λαιμό. Δεν ήταν πάντα έτσι, όμως… Κάποτε υπήρχαν τα δοκάρια που φτιαχνόντουσαν από τις σχολικές τσάντες. Το οριζόντιο που έφτανε μέχρι εκεί που έφταναν τα χέρια του τερματοφύλακα. Τότε που τα τρία κόρνερ σήμαιναν πέναλτι και οι σπόντες δεν μετρούσαν. Τότε που ο γείτονας έβριζε και καταριόταν επειδή του κόψαμε τον μεσημεριανό ύπνο και εμείς του πετάγαμε νεράτζια στα παράθυρα για εκδίκηση που μας έκοψε το ματς πάνω στο κρίσιμο σημείο.

Ας το παραδεχτούμε: Όσα 5Χ5 γηπεδάκια και να φτιαχτούν το ποδόσφαιρο της πλατείας ή της αλάνας θα έχει πάντα μια θέση μέσα στην καρδιά μας. Γιατί πώς να το κάνουμε; Σαν τις καραβολίδες, δεν έχει…

Το γήπεδο και η μπάλα

wknkipodsdsf8

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά για όσους άτυχους δεν έζησαν εκείνη την εποχή. Το θέμα ήταν να παίξεις μπάλα. Δεν έχει σημασία πού. Δεν έχει σημασία το πώς. Σημασία έχει να οριστεί το ραντεβού και να μαζευτούμε δέκα άτομα (το λιγότερο) για να ξεκινήσει το ματσάκι.

Αν έρχονταν κι άλλα άτομα δεν ήταν πρόβλημα. Όλοι οι καλοί χωρούσαν. Αυτός που δεν έβγαινε ήταν αυτός που έφερνε την μπάλα. Δεν 'πα να ήταν ο πιο… μυρωδιάς. Αυτός είχε την μπάλα, αυτός έκανε κουμάντο. Από αυτόν ξεκινούσε η ομάδα και σε αυτόν τελείωνε. Τυχεροί όλοι οι άλλοι αν δεν τον φώναζε η μάνα του και έπρεπε να φύγει νωρίτερα.

Αν έφευγε τότε ξυπνούσε μέσα μας ο πολυμήχανος Οδυσσέας. Επιστρατεύονταν οι «αερόμπαλες» που είχαν τα μικρότερα αδέρφια. Οι πλαστικές που βάραγες το σουτ με κατεύθυνση στη δεξιά πλευρά του τέρματος και βρισκόταν ανατολικά στο μπαλκόνι της γειτόνισσας, επειδή προς τα εκεί φυσούσε ο αέρας. Αν δεν υπήρχε ούτε αυτή, τότε πηγαίναμε σε κάτι πιο μικρό. Χρήσιμο εκείνες τις ώρες μπορούσε να φανεί ακόμα και ένα μπαλάκι του τένις.

wknkipodsdsf1

Αν δεν υπήρχε ούτε αυτό, σίγουρα θα υπήρχε ένα τενεκεδένιο κουτάκι από αναψυκτικό. Η… μετατροπή του σε μπάλα απαιτούσε μαεστρία. Το έβαζες όρθιο στο δρόμο και το πατούσες με δύναμη και τέτοιο τρόπο ώστε να μαζευτεί χωρίς να στραβώσει. Το τελικό αποτέλεσμα θύμιζε το… πακ που χρησιμοποιούν οι παίκτες του χόκεϊ στο πιο μεγάλο του και πιο κοφτερό αλλά τι να κάνεις;

Όταν έλειπε η ασπρόμαυρη μπάλα, με τις χοντρές ραφές (που όταν καταστρέφονταν, η σαμπρέλα περίσσευε και δημιουργούσε ένα καρούμπαλο) και εκείνη την ανεξίτηλη μυρωδιά που παραμένει ακόμα καρφωμένη στο μυαλό μας, κάτι έπρεπε να βρεις.

Όπως ειπώθηκε νωρίτερα γήπεδο «βαπτιζόταν» οτιδήποτε είχε… χώρο. Η αλάνα, το στενό που δεν περνούσαν συνέχεια αυτοκίνητα, η πλατεία, το παρκάκι ή το προαύλιο του σχολείου.

Το τέρμα και η μοιρασιά των παικτών

wknkipodsdsf2

Σε όλα τα παραπάνω μέρη δεν έλειπε απλά το χορτάρι (ακουγόταν σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας τότε) αλλά κάτι πολύ πιο βασικό. Τα δοκάρια! Ούτε αυτό βέβαια αποτελούσε ιδιαίτερο πρόβλημα μπροστά στην ανάγκη να παίξεις μπάλα.

Δοκάρια ήταν οι... σχολικές τσάντες. Η απόσταση μεταξύ τους οριζόταν από πριν και καθοριζόταν από τα «βηματάκια». Για τους μη μυημένους τα «βηματάκια» ήταν περίπου δέκα (ανάλογα με τον διαθέσιμο χώρο, μπορεί να ήταν περισσότερα ή λιγότερα) και τα μετρούσε ο ίδιος παίκτης και για τις δύο εστίες προκειμένου να μην υπάρχει διαφορά.

Αυτός που μετρούσε κολλούσε τη φτέρνα του ποδιού του στην τσάντα και ξεκινούσε να μετράει τοποθετώντας  κάθε φορά τη φτέρνα, στη μύτη του παπουτσιού. Έτσι περπατούσε και μετρούσε έως το δέκα. Εκεί έβαζε την δεύτερη τσάντα και… βουαλά! Έτοιμο το τέρμα.

wknkipodsdsf4

Η ίδια διαδικασία και για το δεύτερο τέρμα και το γήπεδο ήταν έτοιμο. Μοναδικό πρόβλημα ο ορισμός για το που θα υπήρχε το οριζόντιο δοκάρι. Εκεί λύσεις δεν υπήρχαν οπότε οριζόντιο ήταν το νοητό σημείο που έφταναν τα χέρια του τερματοφύλακα όταν εκείνος έκανε ένα επιτόπιο άλμα! Όταν κάποιος έκανε ένα ψηλό σουτ και η μπάλα περνούσε πάνω από τον τερματοφύλακα τότε γινόταν και ο πρώτος τσακωμός. Μπορούσε να την φτάσει, όχι δεν μπορούσε. Πέρασε από δίπλα του, όχι πέρασε μισό μέτρο από πάνω του. Άκρη δεν έβγαινε (ούτε ριπλέι υπήρχε, ούτε… Βαρούχας) οπότε μπορεί να έπεφτε και καμιά ψιλή. Αλλά όλα μέσα στο παιχνίδι ήταν…

Πριν φτάσουμε εκεί, ωστόσο, υπήρχε και το στάδιο της κατάρτισης του ρόστερ της κάθε ομάδας. Αν οι ομάδες δεν ήταν έτοιμες από πριν, επιστρατεύονταν και πάλι τα «βηματάκια» με τη μόνη διαφορά πως δυο παίκτες κατευθύνονταν ο ένας πάνω στον άλλο. Όποιος πάταγε πρώτος τη μύτη από το παπούτσι του άλλου, ξεκίναγε διαλέγοντας πρώτος παίχτη, μετά σειρά είχε ο χαμένος της διαδικασίας και ούτω καθεξής.

Οι κανόνες και το περίεργο λεξικό

wknkipodsdsf5

Το ότι παίζαμε στην αλάνα δεν σημαίνει πως δεν υπήρχαν κανόνες. Δεν ήταν… «μπάτε σκύλοι αλέστε» η φάση. Εντάξει, δεν υπήρχε το offside (δεν θα μπορούσε άλλωστε από τη στιγμή που υπήρχε ο παίκτης που όλοι φώναζαν «καφενείο» ή «τσαντιράκι», με δεδομένο πως στρατοπέδευε στην αντίπαλη άμυνα και περίμενε την πάρε- βάλε πάσα) αλλά υπήρχαν άλλοι.

Ένας από αυτούς ήταν πως τα τρία (κερδισμένα) κόρνερ ήταν πέναλτι. Κάπως έτσι πρέπει να προέκυψε και το στις τρεις πίτσες η μία δώρο! Οι σπόντες δεν μετρούσαν. Δεν μπορούσες δηλαδή να την πετάξεις στον τοίχο, να μπει γκολ και να πανηγυρίζεις σαν τον Ρονάλντο. Στην παραπάνω κατηγορία δεν περιλαμβανόταν το  «φυσικό εμπόδιο». Η ρόδα ενός αυτοκινήτου, δηλαδή, ή ο κορμός του δέντρου που έβγαινε λίγο πιο έξω από την (επίσης) νοητή γραμμή του άουτ ή κάποιο μέρος του σώματος ενός άτυχου περαστικού (σιγά μη σταματούσε το ματς επειδή περνούσε άνθρωπος).

Επίσης, αν ο αγώνας ήταν… αορίστου χρόνου και όχι 90λεπτο ο βασικός κανόνας είναι πως όταν έφτανε η κρίσιμη ώρα κάποιος φώναζε «η φάση» και όλοι συμφωνούσαν πως στο τέλος, είτε έμπαινε γκολ, είτε όχι, όλα τελείωναν εκεί.

Επιμέρους κανόνες θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν και η απαγόρευση των καραβολίδων (των εξαιρετικά δυνατών σουτ, επιπέδου Ρομπερτο Κάρλος που έσπαγαν παρακείμενα παράθυρα) και το παγκότερμα όπου ο τερματοφύλακας την έβλεπε μια μίξη Σαργκάνη- Σαραβάκου και μπορούσε να πραγματοποιήσει μια επέλαση από το τέρμα του μέχρι την αντίπαλη περιοχή και να βάλει γκολ.

wknkipodsdsf7

Τέλος, υπήρχε ο κανόνας των κανόνων. Αυτός που ήταν πάνω απ' όλα. Για να ισχύουν όλα τα παραπάνω θα έπρεπε ρητά και κατηγορηματικά να έχουν συμφωνηθεί από πριν. Αν δεν είχε γίνει αυτό τότε υπήρχε το «ε, αυτό δεν το είχαμε πει από την αρχή». Σε απλά ελληνικά σήμαινε πως ναι μεν ίσχυε για τη συνέχεια αλλά χωρίς να έχει… αναδρομική αξία. Αυτή ήταν και η αιτία για να ξεσπάσουν οι μεγαλύτερες συρράξεις εντός αγωνιστικού χώρου.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, όπως έλεγαν και οι Ζιγκ-Ζαγκ «ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω κι αν με γυρέψετε είμαι ακόμα στην αλάνα. Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω, μη με μαζεύεις απ’ το δρόμο ακόμα μάνα»!

ΚΑΝΤΕ LIKE ΤΟ NEWSBEAST.GR

27
σχόλια
  1. avatar ΡΟΥΜΕΝΙΓΚΕ

    Επίσης δεν υπήρχε διαιτητής, κανένας δεν ήταν τόσο ηλίθιος. Οταν έβλεπαν ότι οι ομάδες είχαν διαφρορά δυναμικότητας η πιο αδύνατη ομάδα έπαιρνε έναν καλό παίχτη από την άλλη για να έχει ενδιαφερον το ματς. Αυτός ο κανόνας δεν ίσχυε όταν το ματς γινόταν ανάμεσα σε ομάδες από διαφορετική γειτονιά ή σχολείο.

  2. avatar Αναμνήσεις

    Υπέροχες αναμνήσεις στην Αργυρουπολη της δεκαετίας του 80

  3. avatar Τομάρι1963

    40 χρόνια πίσω μας πήγε το άρθρο αυτό. Εμείς παίζαμε μέχρι που δεν βλέπαμε την μπάλα απο το σκοτάδι της νύχτας. Οσο για δερμάτινη μπάλα; Αυτό και αν δεν ήταν λούξ είδος!!!
    Και οπως ειπε και κάποιος εδω. Παιχνίδια δεν είχαμε, αλλα ολο και κάτι ψάχναμε να κάνουμε. Εγω μεγάλωσα σε χωριό οπότε δεν μπορώ να πω κάτι πως την έβγαζαν τα παιδιά στην πόλη.
    Ας ειμαστε ολοι καλά να θυμόμαστε τετοιες αξέχαστες στιγμές.

  4. avatar χατζημπαλακησ

    θυμαται κανενασ το τουρνουα

    στο 8ο λυκειο.αθανατεσ εποχεσ....

  5. avatar χατζημπαλακησ

    θημαται κανεια το ιστορικο τουρνουα στην αυλη του 8ου λυκειου...αιωνιεσ εποχεσ..

  6. avatar Νασος Λεζος

    Προσθέτω
    1. Τον " εξωφυλαρουχα " . Μη πραγματική θέση γιατί απλά δεν έπαιζε ( δεν είχε θέση και έμπαινε αλλαγή αλλά φύλαγε τα ρούχα)
    2. Και το πέναλτυ στα 9 βήματα

  7. avatar Σπύρος – Άργος

    Είμαι λίγο νεότερος απο μερικούς εδώ αλλά μου θύμισε απίστευτες εποχες... 25 χρόνια πριν. Τότε που φτιάχναμε μπάλα από φύλλα τετραδίων κ τα δέναμε με σελοτέιπ για να μην ανοίγουν όταν μας έπαιρναν την κανονική!!!! Μπράβο για το άρθρο.

  8. avatar K x

    Και φωνη της μανας Νιιικοοοο Κωωσταααα ...τρωμε ...

  9. avatar armadona

    αν θυμάμαι καλά εμείς το λέγαμε "μπακότερμα" και οχι παγκότερμα. Δηλαδή το τέρμα γινόταν και μπακ και δεν κατέβαινε κάτω απ το μισό "γήπεδο". βέβαια η ορολογία μπορεί να ειναι αλλιώς στο μυαλό μου. εχουν περάσει και κάτι δεκαετίες.

  10. avatar Κασσιωτης

    Υπηρχε και το μονοτερμα ,ενας τερματοφύλακας και ένα τερμα και για τις 2 ομαδες.Αμα μεροληπτουσε επεφτε και κανενα φατουρο.

  11. avatar Παναγής

    Και βέβαια στο τέλος όταν μαζευόσουν στο σπίτι η επιμονή της μάνας να κάνεις μπάνιο..........

  12. avatar drgeorge

    Επισης ενω η σποντα στον τοιχο δεν μετρουσε για απ'ευθειας γκολ ηταν νομιμο να χρησιμοποιηθει ως συμπαικτης για το 1-2 και να περασεις τον αμυντικο.

  13. avatar Ο Μαγος

    Ωραιες εποχες!

  14. avatar Yolo

    Αν δεν έτρεχε αίμα, δεν υπήρχε φάουλ. "Παίζεται, παίζεται!!!... ειναι φυσικό εμπόδιο!!!" Πω ρε φιλε με κανεις και δακρύζω τι μου θύμησες τωρα

  15. avatar Τσακάλωφ

    Και ένας ακόμα κανόνας ότι δε μπορούσες να κλέψεις τη μπάλα μετά τη σέντρα πριν τη δεύτερη πάσα. Σε κάθε στοπ όλο και κάποιος που δε μάλωνε έκανε τσαλιμάκια. Εγώ θυμάμαι είχα κάνει 104. Πάντα πίσω απ' το Γρηγόρη, 105. Το 'χε ο Γρηγόρης...

  16. avatar Lxi

    Στην δεκαετια του 60 οσοι μεναμε κοντα στην Λ.Αλεξανδρας-Γκυζη-Νεαπολις ,η κυρια αλανα μας ηταν μπροστα απο την τοτε Σχολη Ευελπιδων στο πεδιο του αρεως.
    Αλλα οταν παιζαμε στους τοτε χωματινους δρομους περιξ της Αλεξανδρας ειχαμε και εμεις τους ιδιους κανονισμους και επι πλεον ειχαμε και τον παικτη «μπακοτερμα»
    δηλαδη επαιζε και αμυντικος και τερματοφυλακας.
    Οταν ερχοταν κανενα αυτοκινητο να περασει, φωναζαμε «συρμα» και το παιχνιδι σταματαγε μεχρι να περασει.
    Αλησμονητα χρονια.

  17. avatar Πσσσσσ

    Ξεχασες την μπαλα απο πατημενο αλουμινοχαρτα απο το κολατσιο στα διαλλειματα σε περιτωση απουσιας αυτων που ανεφερες!!! Αλλος ενας κανονας: δεν παιζουμε με το κουτακι του αναψυκτικου ή με το αλουμινοχαρτο πατημενο!!!!!

  18. avatar Nikos-Nikos .

    Ταξίδι στο παρελθόν . Φοβερές εποχές για τα παιδιά και ας μην είχαν παιχνίδια. Τα έφτιαχναν μόνα τους. Αυτή την ανώτατη ευτυχία την καταλαβαίνει μόνο όποιος την έχει ζήσει. Διαβάζοντάς το , θυμήθηκα και έκλαψα . Όμορφες και ανεπιστρεπτί χαμένες εποχές .

  19. avatar D.M

    Τι μας θύμισες τώρα,κάποτε στα χωριά μας παίζαμε και με τη φούσκα απο τα γουρούνια ( με όλο το σεβασμό),την περίοδο των Χριστουγέννων.

Παρακαλούμε περιμένετε ...