Ο Γιάννης Παπάζογλου τη φετινή θεατρική σεζόν επιστρέφει με τρία έργα που αν και διαφέρουν ως προς τη θεματολογία, έχουν, όμως, κοινό πυρήνα. Καθώς και τα τρία έργα, όπως εξηγεί ο ίδιος στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Newsbeast: «παρατηρούν την ανθρώπινη ύπαρξη που προσπαθεί να επιπλεύσει σε απάνθρωπες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες».
Στο «Εκτροφείο Τεράτων» που επιστρέφει στις 16 Οκτωβρίου 2026 για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Αργώ, στο επίκεντρο βρίσκεται μία γυναίκα υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος, η οποία είναι παγιδευμένη σε έναν κόσμο αδιάκοπων απαιτήσεων και πιέσεων, όπου η καριέρα υπερκαλύπτει την επιθυμία και ο έρωτας επιβιώνει μόνο ως ανάμνηση, ενώ η λύτρωση μοιάζει διαρκώς αναβαλλόμενη.
Στο δεύτερο θεατρικό έργο του Γιάννη Παπάζογλου που ανεβαίνει στις 2 Νοεμβρίου στο Θέατρο Αργώ, «Ο Βασιλιάς Γυμνός» συναντάμε τον Θεοφάνη, έναν ισχυρό πρωθυπουργό, ο οποίος σε μια κρίσιμη στιγμή της ζωής του, αποσύρεται για λίγες ημέρες σε ένα μοναστήρι, όπου εκεί κάνει μια
ανασκόπηση, ενδοσκόπηση και στην τελική έναν πνευματικό απολογισμό.
«Η βροχή μέσα της» είναι το τρίτο έργο του, το οποίο κάνει πρεμιέρα στις 18 Οκτωβρίου, με τη σκηνή του Τεχνοχώρου Εργοτάξιον να «πλημμυρίζει» με μια νουάρ ατμόσφαιρα, κινηματογραφικές εικόνες, ενώ η «βροχή» μέσα κι έξω από το «δακρυσμένο» τζάμι επαναπροσδιορίζει έναν κόσμο μοναξιάς, χαμένων ονείρων και παρακμής.
Ο Γιάννης Παπάζογλου, με αφορμή το ανέβασμα των τριών έργων του, μίλησε στο Newsbeast.
– Η φετινή θεατρική σεζόν σάς βρίσκει με τρία έργα σας να παρουσιάζονται στις αθηναϊκές σκηνές. Πώς είναι να επικοινωνείτε ταυτόχρονα με το κοινό μέσα από τρεις διαφορετικές ιστορίες;
Αισθάνομαι μεγάλη χαρά που, συγκυριακά, έγινε δυνατή η ταυτόχρονη παρουσίαση και των τριών έργων. Είναι σημαντικό για κάθε συγγραφέα να βγαίνουν τα κείμενα από το συρτάρι, να σωματοποιούνται σκηνικά και να συναντούν στην αίθουσα το κοινό. Τότε επέρχεται η ολοκλήρωση του θεατρικού έργου.
– Αν κάποιος έβλεπε και τις τρεις παραστάσεις την ίδια εβδομάδα, τι κοινό πιστεύετε ότι θα έβρισκε ανάμεσά τους;
Κοινό χαρακτηριστικό αποτελεί το αναγνωρίσιμο ύφος της γραφής μου. Η θεματολογία των έργων διαφέρει, αλλά ο πυρήνας τους είναι κοινός. Και τα τρία έργα παρατηρούν την ανθρώπινη ύπαρξη που προσπαθεί να επιπλεύσει σε απάνθρωπες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες.
– Το «Εκτροφείο Τεράτων» ανεβαίνει για 2η χρονιά. Γιατί πιστεύετε αγαπήθηκε από το κοινό; Εσείς τι ξεχωρίζετε περισσότερο σ’αυτό το έργο σας;
Το Εκτροφείο Τεράτων αναφέρεται στη θέση της γυναίκας κυρίως στην αγορά εργασίας. Στις συνθήκες δουλειάς με τα εξοντωτικά ωράρια, τη σεξουαλική παρενόχληση, τους εκβιασμούς από την εργοδοσία. Εστιάζει ιδιαίτερα στα στελέχη εταιρειών (τραπεζικών, πολυεθνικών κ.α.). Πιστεύω ότι οι θεατές αναγνώρισαν παρόμοιες ιστορίες από την προσωπική τους εργασιακή εμπειρία. Και ήρθαν αντιμέτωποι με τα δικά τους διλήμματα. Αυτό που ξεχωρίζει είναι η πάλη της ηρωίδας, της Ξένιας, να ισορροπήσει στο σχοινί πάνω από το χάος.
– Την κεντρική σας ηρωίδα πώς θα την χαρακτηρίζατε;
Η Ξένια είναι θύτης και θύμα ταυτόχρονα. Κυριαρχείται από την άκρατη επιθυμία ανόδου στην τραπεζική ιεραρχία. Πατώντας ακόμα και επί πτωμάτων. Απ’την άλλη, βιώνει την προσωπική τραγωδία. Με τα ανεπούλωτα τραύματα, την ερημιά, τις ενοχές. Εγκλωβισμένη στους 4 τοίχους του γραφείου της.
– Τελικά ποια είναι τα «τέρατα» στη σημερινή εποχή και πώς εκτρέφονται;
Το χωρίς όρια κυνήγι του κέρδους, το μίσος για τον διαφορετικό, η έλλειψη αλληλεγγύης, η ιδεολογία του «μάτσο» αρσενικού, ο καριερισμός. Όλα αυτά αποτελούν αξίες που φύονται σε μια αρρωστημένη κοινωνία. Μια κοινωνία που γεννά και συντηρεί τα «τέρατα» με τη διάδοση προτύπων απ’την ειδησεογραφία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι αυτά που η Άρεντ όρισε ως «κοινοτοπία του κακού».
– Σας έρχεται στο μυαλό κάποιο πρόσφατο περιστατικό που να σας θύμισε το «Εκτροφείο Τεράτων»;
Το πιο συγκλονιστικό περιστατικό που συγκράτησα στη μνήμη ήταν οι αυτοκτονίες εργαζομένων στην FranceTélécom. Λόγω υπερεργασίας και απειλής απολύσεων, πηδούσαν από τα παράθυρα στο κενό την περίοδο της κρίσης.
– Αλήθεια, εμείς κρύβουμε ένα «τέρας» μέσα μας;
Όλοι είμαστε εν δυνάμει «τέρατα». Το αν θα καταπνίξουμε ή θ’αφυπνίσουμε την κακή πλευρά του εαυτού μας, εξαρτάται από την παιδεία που καλλιεργεί την κριτική σκέψη και αξίες σύμφυτες με τον ανθρωπισμό.
– Στον «Βασιλιά Γυμνό», το άλλο έργο σας που θ’ανέβει στη σκηνή, υπάρχει «τέρας»; Και τι μορφή έχει;
Στο Βασιλιά Γυμνό, το «τέρας» παίρνει τη μορφή ενός πολιτικού, και μάλιστα κάποιου φανταστικού πρωθυπουργού. Πρόκειται για άτομο εθισμένο στην εξουσία που πασχίζει να παραμείνει σ’αυτήν με κάθε τρόπο. Χωρίς αυτήν, θα φανεί η γύμνια του στους πολίτες.
– Πώς θα περιγράφατε τον ήρωά σας, τον Θεοφάνη;
Ο Θεοφάνης είναι πρόσωπο στο βάθος του τραγικό. Η εμμονή με την εξουσία τον οδηγεί στα όρια της παραφροσύνης. Φορώντας το προσωπείο του άτρωτου ηγέτη προσπαθεί να κρύψει το πραγματικό του πρόσωπο. Ενδιαφέρεται αποκλειστικά για την εικόνα του στα παραληρούντα πλήθη. Στον κατά μόνας απολογισμό του, όμως, οι ρωγμές διαλύουν την κατασκευασμένη μάσκα. Τότε, εμφανίζονται τα ανεπούλωτα τραύματα, οι προδοσίες, οι ενοχές, τα δολοφονημένα όνειρα. Έτσι, απομονωμένος σε κελί μοναστηριού, ενώπιος ενωπίω, απογυμνώνεται.
– Πόσο συνυπεύθυνοι είμαστε κι εμείς όταν βλέπουμε «ντυμένο» τον γυμνό βασιλιά; Υπάρχει εδώ και η δική μας… ατομική ευθύνη;
Σίγουρα ευθυνόμαστε κι εμείς. Όταν καταπίνουμε αμάσητα όσα μας ταΐζουν. Οφείλουμε ν’ανιχνεύουμε τα κρυμμένα νοήματα πίσω από τις παραπλανητικές λέξεις. Να μην παρασυρόμαστε απ’την αγιοποίηση των ηγετών που επιχειρούν, κατ’εντολή τους, ΜΜΕ. Εν κατακλείδι, προέχει ν’αναζητούμε το είναι πέρα από το φαίνεσθαι.
– Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την ιστορία της «Βροχής Μέσα της»;
Ήθελα να παντρέψω κινηματογραφικές εικόνες, ιδιαίτερα από το φιλμ νουάρ, με το θέατρο. Παράλληλα ν’αφηγηθώ την ιστορία μιας γυναίκας που έχει οδηγηθεί στην κατάθλιψη από τον φόβο του θανάτου.
– Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με τις ψευδαισθήσεις. Γιατί πιστεύετε ότι καταφεύγουμε σε αυτές; Είναι μια εσωτερική μας ανάγκη; Μια σανίδα «σωτηρίας» από την πραγματικότητα που δεν μας αρέσει;
Η Θάλεια, η ηρωίδα του έργου, κλεισμένη στο άδειο παιδικό της δωμάτιο καταρχήν καταφεύγει στη μνήμη. Η μνήμη, όμως, ξανανοίγει πληγές ξεχασμένες. Πληγές που αιμορραγούν ακόμα. Το παρόν προσφέρει μόνο τον τρόμο μπροστά στο ενδεχόμενο του μοιραίου. Καταφύγιο είναι η φαντασίωση. Οι ψευδαισθήσεις που δημιουργεί. Αυτό που συμβαίνει και με το σινεμά. Με την είσοδο στην αίθουσα δραπετεύουμε από την γύρω μας πραγματικότητα. Οι ήρωες μοιάζει να κατεβαίνουν από την οθόνη και να συνομιλούν αποκλειστικά μαζί μας αφηγούμενοι την ιστορία τους. Το σινεμά μετατρέπεται στον κατεξοχήν τόπο που μας παρασύρει στον κόσμο του ονείρου.
– Στο έργο, η επιστροφή στο πατρικό σπίτι φέρνει αποξένωση και πόνο. Μπορεί τελικά ένας χώρος να κρατήσει ζωντανά τα τραύματά μας;
Εφόσον ένας χώρος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με περιστατικά και γεγονότα τραυματικά, τ’ανασταίνει εσαεί στη μνήμη μας. Οι τοίχοι, τα έπιπλα, οι πόρτες διηγούνται ξανά και ξανά όσα διαδραματίστηκαν εκεί. Σαν να ‘χουν φωνή που έρχεται από το βάθος του χρόνου.
– Αυτός ο κόσμος «μοναξιάς και παρακμής» που ζωντανεύει στο έργο σας, πόσο καθρεφτίζει τη δική μας πραγματικότητα;
Στη Βροχή Μέσα της η πραγματικότητα που απλώνεται έξω από το παιδικό δωμάτιο είναι ιδιαίτερα ζοφερή. Κρίση οικονομική. Μετανάστες και πρόσφυγες που συνωστίζονται σε πλατείες. Εκποίηση αξιών. Επιχειρηματίες-γκάνγκστερ που ορίζουν τους κανόνες. Χώροι πολιτισμού, όπως οι κινηματογράφοι, αφημένοι στην κρατική αδιαφορία. Η δυστοπία είναι παρούσα. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το συλλογικό πρόβλημα αφορά κι εμάς ως άτομα.
– Υπάρχει ελπίδα για να δούμε φως στο τέλος της διαδρομής;
Μόνο αν συνειδητοποιήσουμε τον όλεθρο στον οποίο μας σπρώχνει η κρατούσα τάξη πραγμάτων. Η αφύπνιση θα φέρει την αντίδραση.
Οι παραστάσεις
«Εκτροφείο Τεράτων»
Στο επίκεντρο, μια γυναίκα σε θέση ισχύος, υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος, παγιδευμένη σε έναν κόσμο αδιάκοπων απαιτήσεων και πιέσεων. Οι νύχτες της διαστέλλονται σε έναν εφιαλτικό χρόνο, όπου το παρελθόν εισβάλλει αδυσώπητα: πρόσωπα, μνήμες, επιλογές. Θύτες και θύματα συγχέονται. Η ταυτότητα θρυμματίζεται. Καθώς έξω ο κόσμος εκρήγνυται -διαδηλώσεις, συγκρούσεις, καταστολή- μέσα της συντελείται μια εξίσου βίαιη αναμέτρηση. Η επιτυχία απογυμνώνεται από το κύρος της και αποκαλύπτεται ως μια εύθραυστη, σχεδόν απειλητική κατασκευή.
Κείμενο: Γιάννης Παπάζογλου
Σκηνοθεσία: Γιάννης Παπαδογιάννης
Δημόσιες Σχέσεις / Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Πρωτότυπη Μουσική από τον Πάνο Δορμπαράκη
Φωτογραφία / Artwork: Κωνσταντίνος Λέπουρης
Ερμηνεύουν: Αθηνά Ασημάκη, Γιάννης Παπαδογιάννης
Παραστάσεις: Από Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026 και Κάθε Παρασκευή, στις 20:30
Διάρκεια: 75’
Προπώληση: more.com
Early bird (έως 30/9): 10€
Θέατρο ΑΡΓΩ: Ελευσινίων 13-15, Αθήνα (πλησίον Μετρό Μεταξουργείο)
«Ο Βασιλιάς Γυμνός»
Ο Θεοφάνης, πρωθυπουργός και ισχυρός πολιτικός βρίσκεται σε μια κρίσιμη στιγμή της ζωής του. Μετά τη δολοφονία ενός πολιτικού του συνεργάτη, εμφανίζεται δημόσια ως αποφασιστικός ηγέτης που υπερασπίζεται την πατρίδα, τη δημοκρατία και την κοινωνική τάξη. Πίσω όμως από αυτή την εικόνα κρύβεται ένας άνθρωπος γεμάτος φόβους, ενοχές, επιθυμίες και μυστικά. Έπειτα, ο Θεοφάνης αποσύρεται για λίγες ημέρες σε ένα μοναστήρι, προκειμένου να απομονωθεί. Εκεί κάνει μια ανασκόπηση, ενδοσκόπηση και στην τελική έναν πνευματικό απολογισμό. Καταγράφει τις σκέψεις του σε ένα μαγνητόφωνο σε στυλ εξομολόγησης. Η απομόνωσή του λειτουργεί σαν αφορμή για να αποκαλυφθεί σταδιακά η πραγματική του προσωπικότητα
Κείμενο: Γιάννης Παπάζογλου
Σκηνοθεσία: Γιάννης Παπαδογιάννης
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Φωτογραφία/Artwork: Κωνσταντίνος Λέπουρης
Ερμηνεία: Περικλής Λιανός
Παραστάσεις: Από Δευτέρα 2 Νοεμβρίου και Κάθε Δευτέρα 20:00 & Τρίτη 21:00
Διάρκεια: 75′
Προπώληση: more.com
Early bird (έως 15/10): 12€
Θέατρο Αργώ: Ελευσινίων 13-15, Αθήνα (πλησίον Μετρό Μεταξουργείο)
«Η βροχή μέσα της»
Ένα παλιό διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης γίνεται πεδίο μνήμης και αποκάλυψης. Η επιστροφή μιας γυναίκας στο πατρικό της ξυπνά επώδυνες σχέσεις αποξένωσης, ενοχές και τραύματα. Ένας άγνωστος αιθουσάρχης παλιού σινεμά, εμφανίζεται ως υποψήφιος ενοικιαστής και πυροδοτεί ένα παιχνίδι ανάμεσα στη πραγματικότητα και την φαντασία. Νουάρ ατμόσφαιρα, κινηματογραφικές εικόνες και η «βροχή» μέσα κι έξω από το «δακρυσμένο» τζάμι να επαναπροσδιορίζει έναν κόσμο μοναξιάς, χαμένων ονείρων και παρακμής.
Σκηνοθεσία & Μουσική επιμέλεια: Μαυρογόνατος Θωμάς
Φωτογράφιση: Συμεωνάκης Αντώνης
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Παίζουν: Ανδρουστόπουλος Γιώργος, Σταυράκη Κοντοσταύλου Ελένη
Παραστάσεις: Από Κυριακή 18 Οκτωβρίου και κάθε Κυριακή, στις 20:30
Διάρκεια: 90’
Προπώληση: more.com
Early bird: 10€ (έως 11/10/2026)
Τεχνοχώρος Εργοτάξιον: Διογένους 1, Αγ. Δημήτριος
