Το σοκαριστικό τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία, με επτά οπαδούς να σκοτώνονται και άλλους τρεις να τραυματίζονται, προκάλεσε ξανά στην οικογένεια του ΠΑΟΚ ένα μούδιασμα που είχε νιώσει και στο παρελθόν, καθώς δεν είναι η πρώτη τραγωδία που ζει η ομάδα και οι οπαδοί της.
«Κι όταν μια μέρα, ΠΑΟΚ, θα πεθάνω, κι εκεί ψηλά, πουτ… θα τα κάνω», αναφέρει ένα από τα συνθήματα των οπαδών του δικεφάλου του βορρά. Σύνθημα που φωνάζουν με πάθος, με αγάπη, με τρέλα, με υπερηφάνεια αλλά και με πόνο, καθώς όλα αυτά τα συναισθήματα τα έζησαν και τα ζουν για την αγαπημένη τους ομάδα.
Όπως συμβαίνει και τώρα, σε ό,τι αφορά τον πόνο, με το τραγικό δυστύχημα στη Ρουμανία με απολογισμό επτά νεκρούς φιλάθλους. Μια τραγωδία που έφερε αυτομάτως στο μυαλό όλων, είτε υποστηρίζουν τον ΠΑΟΚ είτε όχι, την τραγωδία του 1999 στα Τέμπη…
Στις 4 Οκτωβρίου εκείνου του έτους, οι «ασπρόμαυροι» αντιμετωπίζουν τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ στο πλαίσιο της 3ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος και με γκολ του Νάγκμπε θα αποσπάσουν ισοπαλία 1-1.
Το τελικό αποτέλεσμα αρέσει τους οπαδούς που έχουν ταξιδέψει στην Αθήνα και ξεκινάνε χαρούμενοι για την επιστροφή τους στη Θεσσαλονίκη. Έξι εξ αυτών, όμως, δεν θα επιστρέψουν ποτέ, καθώς λίγες ώρες μετά ο αγώνας, το αποτέλεσμα, το ποδόσφαιρο, τίποτα δεν θα έχει σημασία. Το μόνο που θα υπάρχει θα είναι ο πόνος.
Το πούλμαν που μεταφέρει τους οπαδούς του ΠΑΟΚ ξεκινάει το ταξίδι με τον ίδιο οδηγό, παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι οι οπαδοί τού έχουν πει πως αν είναι κουρασμένος θα πρέπει να επικοινωνήσει με την εταιρεία για να αντικατασταθεί.
Ο ίδιος λέει ότι είναι καλά, ότι το έχει και λίγο μετά τις 04:00 τα ξημερώματα το πούλμαν βρίσκεται στο ύψος των Τεμπών και πλησιάζει τα διόδια. Ο οδηγός έχει όντως αλλάξει και στο τιμόνι βρίσκεται πλέον ο 19χρονος Γιάννης Ντοκούσης, γιος του ιδιοκτήτη του ταξιδιωτικού πρακτορείου που είχε αναλάβει την εκδρομή στην Αθήνα.
Λίγο πριν τα διόδια, αποφασίζει να κάνει προσπέραση. Είναι η μοιραία στιγμή, είναι η απόφαση που θα αλλάξει τα πάντα και μια οπαδική εκδρομή θα εξελιχθεί σε τραγωδία… Καθώς έκανε την προσπέραση, το πούλμαν συγκρούστηκε με φορτηγό από το απέναντι ρεύμα, στο οποίο οδηγός ήταν ο 68χρονος Αστέριος Αγκζιώτης.
Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ κοιμούνται, με δεδομένη και την ώρα, την κούραση που υπάρχει, αλλά η σύγκρουση θα τους ξυπνήσει. Όχι όλους όμως, καθώς έξι από τους επιβαίνοντες δεν θα ανοίξουν ποτέ ξανά τα μάτια τους…
Ο Χαράλαμπος Ζαπουνίδης (20 ετών), ο Δημήτριος Ανδρεαδάκης (25 ετών), η Χριστίνα Τζιόβα (18 ετών), ο Κυριάκος Λαζαρίδης (17 ετών), ο Αναστάσιος Θέμελης (22 ετών) και ο Γεώργιος Γκανάτσιος (17 ετών) θα φύγουν από τη ζωή βυθίζοντας στο πένθος τις οικογένειές τους, τον ΠΑΟΚ, το ελληνικό ποδόσφαιρο, τους οπαδούς όλων των ομάδων. Γιατί όλοι κάνουν εκδρομές για τις ομάδες τους, όλοι έχουν ευχηθεί «όσοι πάμε τόσοι να γυρίσουμε», όταν επιβιβάζονται στα πούλμαν.
Από τότε πέρασαν περισσότερα από 25 χρόνια αλλά κανείς στην οικογένεια του ΠΑΟΚ δεν ξεχνάει τα έξι παιδιά που έφυγαν από τη ζωή επειδή είχαν αποφασίσει να ακολουθήσουν την ομάδα που αγαπούσαν.
Η μέρα που σκοτώθηκε ο Παναγιώτης Κατσούρης
Ένα χρόνο και οκτώ μήνες πριν την τραγωδία των Τεμπών, στις 9 Φεβρουαρίου 1998 συγκεκριμένα, ο ΠΑΟΚ είχε κλάψει και πάλι λόγω ενός τροχαίου δυστυχήματος. Ένα δυστύχημα, στο οποίο δεν είχε σκοτωθεί κάποιος φίλαθλος αλλά ένας ποδοσφαιριστής της ομάδας.
Ο 21χρονος Παναγιώτης Κατσούρης, διεθνής με την Εθνική Ελπίδων, ήταν ένα από τα μεγάλα ταλέντα του ελληνικού ποδοσφαίρου, άθλημα που λάτρευε. Όπως λάτρευε και την ταχύτητα…
Στις 9 Φεβρουαρίου 1998, με τον δρόμο να γλιστράει λόγω ψιλόβροχου, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του κοντά στην κεραμοποιία Θέρμης, βγήκε από το δρόμο και προσέκρουσε σε μια μικρή τσιμεντένια γέφυρα.
Ο θάνατός του ήταν ακαριαίος και η οικογένεια του ΠΑΟΚ θρηνούσε για τον θάνατο ενός παιδιού που είχε όλο το μέλλον μπροστά του. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε, γιατί η μοίρα του, δυστυχώς, ήταν άλλη…
