Η πρόσφατη επίσκεψη του διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στη Μόσχα δεν έγινε σε τυχαία χρονική συγκυρία, καθώς οι πόλεμοι σε Ουκρανία και Ιράν λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία, με την κλιμάκωση στο ένα μέτωπο να τροφοδοτεί την ένταση στο άλλο.
Ο επικεφαλής της αμερικανικής υπηρεσίας πληροφοριών προειδοποίησε τους Ρώσους να μην κλιμακώσουν στην Ουκρανία και να σταματήσουν να παρέχουν πληροφορίες στο Ιράν για να πραγματοποιεί χτυπήματα ακριβείας κατά αμερικανικών θέσεων στη Μέση Ανατολή. Σε διαφορετική περίπτωση, θα υπάρξουν αντίποινα από την Ουάσινγκτον, έγραψε ο Guardian.
Εντούτοις, οι ΗΠΑ δέχονται αμφισβήτηση εντός του ΝΑΤΟ, οι Αμερικανοί στρατηγοί εκλιπαρούν τον Τραμπ να συνάψει ειρήνη με το Ιράν, ενώ εξαντλείται η υπομονή των συμμάχων των Αμερικανών, αλλά και τα αποθέματα αμερικανικών στρατηγικών όπλων (π.χ. Patriot).
Φαινομενικά, η Αμερική βρίσκεται σε μειονεκτική θέση με βάση την παραπάνω ανάγνωση, όμως στην πραγματικότητα η κάθε μεγάλη δύναμη που εμπλέκεται στις συγκρούσεις είναι στην ίδια κατάσταση. Διαθέτει αρκετή δύναμη να συνεχίσει τις εχθροπραξίες και να εκφοβίσει τους αντιπάλους της, όχι τόση όμως, ώστε να κερδίσει, καθώς αν μπορούσε, θα το είχε πράξει.
Επιπλέον, οι λεγόμενοι «μικροί παίκτες» με τη σειρά τους εμπλέκονται και στις δύο συγκρούσεις, με αποτέλεσμα οι αποφάσεις του ενός να επηρεάζουν τον άλλον. Το Ιράν τροφοδοτεί με drones τη Ρωσία, τη στιγμή που η Ουκρανία στέλνει εξοπλισμό κατά μη επανδρωμένων αεροσκαφών στις Αραβικές χώρες που στοχεύει η Τεχεράνη.
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι το ουκρανικό χτύπημα κατά ιρανικού πλοίου και η απειλή Ιρανού βουλευτή ότι η Ουκρανία αποτελεί νόμιμο στόχο για επιθέσεις.
Έτσι, και οι δύο συγκρούσεις επιδεινώνονται και ταυτόχρονα δεν οδηγούν πουθενά. Πούτιν, Τραμπ, Ζελένσκι και Χαμενεΐ βρίσκονται αντιμέτωποι με το δίλημμα του «χαμένου κόστους», που ιστορικά οδήγησε τόσους πολλούς ηγέτες να επιμείνουν σε άκαρπες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Από τον Αλκιβιάδη στην εκστρατεία στη Σικελία, μέχρι τον Ναπολέοντα με την εισβολή στη Ρωσία και τις ΗΠΑ με τον πόλεμο στο Βιετνάμ.
Ο ιστορικός Odd Arne Westad στον επίλογο του βιβλίου «Η Επικείμενη Καταιγίδα», το οποίο αναλύει τις ομοιότητες μεταξύ του σημερινού κόσμου και του κόσμου την παραμονή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έγραψε: «Ένα βασικό δίδαγμα από τον κόσμο πριν το 1914 είναι ότι οι περιφερειακές συγκρούσεις, που παραμένουν επί μακρόν ανεπίλυτες, μπορούν να αποτελέσουν τις πυριτιδαποθήκες που θα πυροδοτήσουν μια παγκόσμια πυρκαγιά».
