Τα ευρωπαϊκά κυβερνητικά μέτρα για την προστασία νοικοκυριών και επιχειρήσεων από τις αυξημένες τιμές ενέργειας μπορεί να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στα δημόσια οικονομικά, αν επεκταθούν ή ενταθούν, προειδοποίησε ανώτατος αναλυτής του οίκου αξιολόγησης Fitch.

Όπως σημείωσε, από την έναρξη του πολέμου στο Ιράν, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν μέχρι στιγμής διαθέσει πολύ μικρότερα ποσά σε σχέση με το 2022, όταν ξέσπασε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, όμως τα περισσότερα μέτρα που εφαρμόζονται είναι οριζόντια, όπως γενικές μειώσεις φόρων στα καύσιμα, παρά τις προειδοποιήσεις οικονομολόγων ότι απαιτούνται πιο στοχευμένες παρεμβάσεις λόγω στενών δημοσιονομικών περιθωρίων.

Ο Φεντερίκο Μπαρίγκα-Σαλαζάρ, επικεφαλής των αξιολογήσεων κρατών της Fitch για τη Δυτική Ευρώπη, τόνισε σε διαδικτυακό σεμινάριο ότι τα μέχρι τώρα μέτρα στήριξης είναι «πολύ μικρά», κυμαινόμενα από περίπου 0,3% του ΑΕΠ στην Ισπανία έως λιγότερο από 0,01% του ΑΕΠ σε Γαλλία και Βρετανία, κάτι που αντανακλά και τα πιο περιορισμένα δημοσιονομικά περιθώρια σε πολλές χώρες.

Προειδοποίησε όμως ότι αν οι ανησυχίες για την πορεία της ενεργειακής αγοράς επιβεβαιωθούν και οι κυβερνήσεις αναγκαστούν να υιοθετήσουν νέα ή πιο γενναιόδωρα μέτρα, αυτό «θα μπορούσε να έχει σημαντικές, μεσοπρόθεσμες επιπτώσεις στα δημόσια οικονομικά», ιδίως σε χώρες με ήδη υψηλό χρέος και ελλείμματα.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον σχεδιασμό των μέτρων, υπογραμμίζοντας ότι «δυστυχώς, μέχρι στιγμής, τα περισσότερα δεν ήταν στοχευμένα», καθώς στηρίζονται κυρίως σε οριζόντιες παρεμβάσεις που ωφελούν εξίσου υψηλά και χαμηλά εισοδήματα.

«Η μόνη χώρα που πραγματικά έχει θέσει σε εφαρμογή στοχευμένα μέτρα είναι η Ελλάδα», είπε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι η ελληνική προσέγγιση εστιάζει σε ευάλωτα νοικοκυριά και χαμηλότερα εισοδήματα, μειώνοντας έτσι το δημοσιονομικό κόστος σε σχέση με γενικευμένες μειώσεις φόρων ή τιμολογίων.

Στο ευρύτερο ενεργειακό πλαίσιο, ο αναλυτής και άλλοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι σημειώνουν ότι, σε αυτή τη φάση, το βασικό ζήτημα δεν είναι τόσο η διαθεσιμότητα ενέργειας όσο οι υψηλές τιμές και η αβεβαιότητα για το κόστος, κάτι που ωθεί κυβερνήσεις να παρεμβαίνουν, αλλά υπό την πίεση να κρατήσουν τα μέτρα προσωρινά, στοχευμένα και συμβατά με τους περιορισμούς των προϋπολογισμών τους.