Ένας κόκορας στη Βολιβία έχει καταφέρει να συγκινήσει χιλιάδες ανθρώπους με μια ιστορία που θυμίζει εκείνη του θρυλικού Χάτσικο, του σκύλου που περίμενε επί χρόνια τον νεκρό ιδιοκτήτη του σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό της Ιαπωνίας.
Ο πρωταγωνιστής αυτής της ασυνήθιστης ιστορίας ονομάζεται Μαρτίν και εδώ και οκτώ χρόνια ζει έξω από ένα ογκολογικό νοσοκομείο στην πόλη Σάντα Κρους της Βολιβίας, στο οποίο είχε φτάσει μαζί με τον ιδιοκτήτη του. Εκείνος είχε εισαχθεί για θεραπεία κατά του καρκίνου, αλλά δεν κατάφερε να επιστρέψει ποτέ στο σπίτι του.
Ο Μαρτίν, όμως, έμεινε πίσω.
Από τότε, ο κόκορας περιφέρεται καθημερινά στους εξωτερικούς χώρους του Ογκολογικού Ινστιτούτου της Ανατολικής Βολιβίας, κουρνιάζει στα δέντρα και περνά τις ημέρες του κοντά στην είσοδο του νοσοκομείου, στο ίδιο μέρος όπου είχε φτάσει πριν από οκτώ χρόνια ως μικρό κοτοπουλάκι.
Έγινε η μασκότ του νοσοκομείου – Και έχει αδυναμία στο ποπ κορν
Η παρουσία του Μαρτίν δεν έχει περάσει απαρατήρητη από τους εργαζομένους του νοσοκομείου, τους μικροπωλητές και τους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι έχουν αναλάβει άτυπα τη φροντίδα του.
Τον ταΐζουν, προσέχουν την υγεία του και φροντίζουν να μη του λείπει τίποτα. Μάλιστα, κάποιοι έχουν αναλάβει ακόμη και να του κόβουν τα νύχια.
Σύμφωνα με το τοπικό μέσο Red Uno, ο Μαρτίν έχει και μια ιδιαίτερη γαστρονομική προτίμηση: λατρεύει το ποπ κορν και πλησιάζει πρόθυμα όσους του προσφέρουν φαγητό.
Παρά την εξοικείωσή του με τους ανθρώπους, δεν είναι καθόλου εύκολο να τον πιάσει κανείς. Όταν βρέχει, βρίσκει μόνος του καταφύγιο, ενώ τις υπόλοιπες ώρες συνεχίζει τις βόλτες του γύρω από το νοσοκομείο.
Η ιστορία του ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο
Οι εικόνες του έκαναν τον γύρο του διαδικτύου, με πολλούς να συγκρίνουν τον Μαρτίν με τον Χάτσικο, τον διάσημο σκύλο της Ιαπωνίας που συνέχισε να πηγαίνει στον σιδηροδρομικό σταθμό όπου συνήθιζε να υποδέχεται τον ιδιοκτήτη του, ακόμη και μετά τον θάνατό του.
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα αν ο Μαρτίν εξακολουθεί να περιμένει τον άνθρωπο που τον έφερε εκεί ή αν απλώς έχει συνηθίσει το νοσοκομείο ως το σπίτι του.
Για τους γιατρούς, τους ασθενείς, τους επισκέπτες και τους εργαζομένους που τον συναντούν καθημερινά, πάντως, ο μικρός φτερωτός επισκέπτης έχει γίνει κάτι πολύ περισσότερο από μια συνηθισμένη παρουσία στον προαύλιο χώρο: ένα σύμβολο αφοσίωσης και μια τρυφερή νότα ζωής σε έναν χώρο όπου οι άνθρωποι δίνουν καθημερινά δύσκολες μάχες.
