Με τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον Αμερικανό πρόεδρο και πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες ξεκίνησε η πρώτη ημέρα της ανάληψης των καθηκόντων του Άντι Μπέρναμ ως ο νέος πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας. Πώς διαβάζει, όμως, η υπόλοιπη Δύση τον νέο ένοικο της Downing Street; Καταρχήν, ο Μπέρναμ θεωρείται ότι είναι ο πιο φιλοευρωπαίος πρωθυπουργός μετά τον Μπλερ, αλλά πιθανότατα θα μιλά για την Ευρώπη λιγότερο από ό,τι μιλούσε ο Στάρμερ. Το 2025 είχε δηλώσει ότι ήλπιζε το Ηνωμένο Βασίλειο να επανενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο θα ζει. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των επαναληπτικών εκλογών στο Μέικερφιλντ, σε μια εκλογική περιφέρεια με έντονα αντιευρωπαϊκά χαρακτηριστικά, τόνισε ότι δεν υποστηρίζει την επανένταξη αυτή τη στιγμή.
Η πρώτη του προτεραιότητα αφορά μια εκκρεμότητα που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Η δεύτερη σύνοδος κορυφής Ευρωπαϊκής Ένωσης-Ηνωμένου Βασιλείου, η οποία είχε αρχικά προγραμματιστεί για τις 22 Ιουλίου στις Βρυξέλλες, αναβλήθηκε μετά την παραίτηση του Στάρμερ, αφήνοντας ένα πακέτο συμφωνιών —μια συμφωνία για τη διευκόλυνση των συνοριακών ελέγχων στα αγροδιατροφικά προϊόντα, τη διασύνδεση των δύο συστημάτων εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών και ένα πρόγραμμα κινητικότητας νέων— που έχουν συμφωνηθεί κατ’ αρχήν, αλλά δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί. Η ίδια η αναβολή προκάλεσε τριβές. Το Λονδίνο υποψιάστηκε ότι οι Βρυξέλλες περίμεναν σκόπιμα έναν πιο φιλοευρωπαίο Μπέρναμ πριν ολοκληρώσουν την επαναπροσέγγιση. Η επαναπρογραμματισμένη σύνοδος κορυφής και η οριστικοποίηση αυτών των συμφωνιών θα αποτελέσουν μια πρώιμη δοκιμασία για τον Μπέρναμ.
Πέρα από αυτό, η Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο μπορούν πιθανότατα να αναμένουν μια διακριτική αλλαγή πλαισίου. Οι δηλωμένες προτεραιότητες του Μπέρναμ είναι η ευρωπαϊκή συνεργασία για την παράνομη μετανάστευση, την οικονομική ασφάλεια και την κοινωνική ανθεκτικότητα. Αξιοσημείωτα, σε αυτές δεν περιλαμβάνονται περαιτέρω οικονομικές συμφωνίες, ενώ οι «κόκκινες γραμμές» των Εργατικών απέναντι στην τελωνειακή ένωση, την ενιαία αγορά και την ελεύθερη κυκλοφορία των ανθρώπων θα παραμείνουν απαράλλακτες.
Ωστόσο, ο Μπέρναμ δείχνει να εμφανίζεται πιο διαλλακτικός αν και όπως ο Εμμανουέλ Μακρόν μιλά για στρατηγική αυτονομία, και για μια λιγότερο επικεντρωμένη στις ΗΠΑ προσέγγιση στην τεχνητή νοημοσύνη και τις κρίσιμες τεχνολογίες. Θέλει επίσης να ωθήσει το Λονδίνο προς τη συνεργασία με ευρωπαϊκούς εταίρους σε κρίσιμες πρώτες ύλες, υποδομές και συστήματα πληρωμών. Παρότι ο Μπέρναμ μπορεί να ακούγεται λιγότερο φιλοευρωπαίος από τον Στάρμερ, η κυβέρνησή του ενδέχεται τελικά να αποδειχθεί πιο φιλοευρωπαϊκή στην πράξη.
Στα βασικά ζητήματα πιθανότατα θα υπάρξει συνέχεια, αλλά ο τόνος θα είναι πιο ψυχρός. Σε άρθρο γνώμης στους Times of London, όπου παρουσίασε την κοσμοθεωρία του, ο Μπέρναμ επαναβεβαίωσε τη δέσμευση των Εργατικών στο ΝΑΤΟ και στην ανεξάρτητη πυρηνική αποτρεπτική ικανότητα του Ηνωμένου Βασιλείου. Δεσμεύτηκε επίσης να συνεχίσει τη στρατιωτική, διπλωματική και οικονομική στήριξη προς την Ουκρανία.
Ο επόμενος πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου περιέγραψε τη σχέση με τις ΗΠΑ απλώς ως «κρίσιμη» και όχι ως την καθιερωμένη «ειδική σχέση» και, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν δίνει προτεραιότητα σε ένα πρώιμο ταξίδι στην Ουάσιγκτον αν και πληροφορίες από αμερικανικά μέσα ενημέρωσης έγραψαν ότι η επίσκεψη θα γίνει πολύ σύντομα. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο Τραμπ είχε έρθει σε αντιπαράθεση με τον Στάρμερ λόγω του πολέμου στη Μέση Ανατολή.
Πρόσωπα στους κύκλους των Εργατικών αναμένουν μια λιγότερο υποτακτική προσέγγιση, ενώ και ο Μπέρναμ έχει κρατήσει μεγαλύτερες αποστάσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες στο ζήτημα της Μέσης Ανατολής, λέγοντας ότι η προηγούμενη κυβέρνηση άργησε υπερβολικά να ζητήσει κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων και απαγόρευσης του εμπορίου με παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς.
Η προσέγγιση του Μπέρναμ απέναντι στη βρετανική ισχύ περνά μέσα από την εγχώρια οικονομία, όπου ελπίζει να αποκαταστήσει τη «σκληρή ισχύ» του Ηνωμένου Βασιλείου μέσω της επαναβιομηχάνισης και της αύξησης των αμυντικών δαπανών. Το ερώτημα που θα καθορίσει την πρωθυπουργία του είναι κατά πόσο ένας πρωθυπουργός, του οποίου οι πολιτικές του πεποιθήσεις, η σταδιοδρομία και η εντολή που έλαβε είναι όλες αποφασιστικά προσανατολισμένες στο εσωτερικό, μπορεί να διατηρήσει τον δυσανάλογα μεγάλο διεθνή ρόλο της Βρετανίας, ενώ ταυτόχρονα θα διαχειρίζεται τον Τραμπ, τις Βρυξέλλες και το Reform UK. Και είναι ασφαλώς ο πέμπτος πρωθυπουργός μέσα σε τέσσερα χρόνια. Με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την πίεση που θα δεχτεί από την βρετανική κοινή γνώμη.
