Η Σόνια Θεοδωρίδου μίλησε ανοιχτά για μια πλευρά της πορείας της που, όπως περιγράφει, την πλήγωσε βαθιά. Στη συνέντευξή της στον Γιάννη Βίτσα και το vidcast «People» της Espresso, η σοπράνο αναφέρθηκε στις επιθέσεις που δέχθηκε από ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου, αλλά και στην περίοδο που ακολούθησε τον θάνατο του Χρήστου Λαμπράκη.
Η ίδια δεν περιορίστηκε στις δυσκολίες της επαγγελματικής της διαδρομής. Μίλησε για τα παιδικά της χρόνια στη Βέροια, την απόφασή της από μικρή ηλικία να ασχοληθεί με το τραγούδι, τις σπουδές της στην Κολωνία, την πορεία της στην Όπερα της Φρανκφούρτης και τις μεγάλες προσωπικότητες που συνάντησε στην πορεία της.
Ανάμεσα σε όσα θυμήθηκε, ιδιαίτερη θέση έχει η εμπειρία της από τον χώρο της τέχνης και τα λόγια που, όπως λέει, άκουσε πρόσωπο με πρόσωπο.
«Έλεγαν ότι είμαι άχρηστη, δεν έχω φωνή, είμαι χοντρή»
Η Σόνια Θεοδωρίδου περιέγραψε περιστατικά που η ίδια χαρακτηρίζει λεκτική βία. Όπως είπε:
«Δέχθηκα λεκτική βία από ανθρώπους στον χώρο της τέχνης. Λεκτική βία σημαίνει ας πούμε ότι εγώ ασχολούμαι με όλα αυτά γιατί είμαι άχρηστη δεν έχω φωνή, είμαι χοντρή και ποιος θα με πάρει εμένα».
Στη συνέχεια ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται για λόγια που μεταφέρθηκαν σε εκείνη από τρίτους, αλλά για κάτι που άκουσε η ίδια: «Μου τα έχει πει αυτά άνθρωπος μπροστά μου».
Η ίδια μίλησε και για την προσπάθειά της να συνεχίσει να εργάζεται, περιγράφοντας μια κατάσταση στην οποία, όπως υποστηρίζει, δυσκολευόταν ακόμη και να βρει ανθρώπους που θα συζητούσαν μαζί της για μια παραγωγή.
Η προειδοποίηση του Χρήστου Λαμπράκη
Ένα ακόμη κομμάτι της αφήγησής της αφορά τον Χρήστο Λαμπράκη, τον οποίο η ίδια περιγράφει ως άνθρωπο που τη στήριξε ουσιαστικά στην καριέρα της.
«Ο Χρήστος Λαμπράκης ήταν ένας φύλακας άγγελος, αληθινός φίλος», ανέφερε, εξηγώντας ότι τη βοήθησε οικονομικά και πνευματικά, αλλά κυρίως ότι πίστεψε στις δυνατότητές της.
Λίγο πριν από τον θάνατό του, όπως θυμάται, της είχε μιλήσει για όσα ενδεχομένως θα αντιμετώπιζε στη συνέχεια: «Να είσαι προετοιμασμένη γι’ αυτό που σε περιμένει… Οι πισώπλατες μαχαιριές που θα φας, θα είναι τόσες πολλές που ούτε και εγώ δε μπορώ να σε προστατεύσω»!
Η ίδια συνέδεσε αργότερα αυτά τα λόγια με όσα ακολούθησαν στην επαγγελματική της ζωή.
«Με θεωρούσαν κατασκεύασμά του. Μου έκλεισαν όλοι τις πόρτες. Δε μου μιλούσαν άνθρωποι που με γλύφανε».
Και συνέχισε: «Μετά με περνούσαν και ήταν πώς περνά ο αέρας. Έκαναν ότι δεν υπήρχα».
Από την Όπερα της Φρανκφούρτης στη μοναξιά μετά το χειροκρότημα
Η πορεία που περιγράφει η Σόνια Θεοδωρίδου είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Από τη Βέροια βρέθηκε στην Κολωνία με την υποτροφία «Μαρία Κάλλας», ενώ παράλληλα εργαζόταν ως καθαρίστρια για να στηρίξει την οικογένειά της.
Αργότερα ήρθε η ακρόαση που την οδήγησε στην Όπερα της Φρανκφούρτης. Θυμάται ακόμη την αντίδραση του θυρωρού όταν εμφανίστηκε λέγοντας ότι την περίμενε ο Γκάρι Μπερτίνι:
«Περιμένει εσένα ο Μπερτίνι»;
Τελικά, όπως αφηγείται, ο Μπερτίνι τής ανακοίνωσε ότι θα γινόταν η νεότερη σολίστ της Όπερας της Φρανκφούρτης.
Πίσω όμως από τις μεγάλες σκηνές, τις εμφανίσεις και τις γνωριμίες με σημαντικά πρόσωπα, υπήρχε και μια διαφορετική πραγματικότητα. Η ίδια μίλησε για τη μοναξιά που ακολουθούσε το τέλος μιας παράστασης.
«Η μοναξιά ξέρεις ποια είναι; Βρίσκεται στη στιγμή που αποθέτεις μετά από το φοβερό χειροκρότημα το κοστούμι σου και πας σπίτι σου. Μετά είσαι τίποτα. Είσαι όπως όλος ο κόσμος».
Όπως είπε, η μητρότητα τη βοήθησε να διαχειριστεί αυτή την πλευρά της ζωής της, ενώ έμαθε να ξεχωρίζει τον καλλιτέχνη από τον άνθρωπο.
«Η σοπράνο του λαού»
Παρά τις δυσκολίες που περιγράφει, η Σόνια Θεοδωρίδου μίλησε και για τη σχέση που δημιούργησε με το κοινό.
«Εγώ έχω ένα μεγάλο παράσημο. Ξέρεις πώς με φωνάζει ο κόσμος; Η σοπράνο του λαού»!
Θυμήθηκε μάλιστα ένα περιστατικό στην οδό Αθηνάς, όταν ένας ψαράς την αναγνώρισε και της είπε: «Καλέ εσύ δεν είσαι η σοπράνο; Δικιά μας είσαι εσύ, δικιά μας».
Η ίδια στάθηκε ιδιαίτερα σε αυτή τη σχέση με τον κόσμο, λέγοντας ότι, παρά τις διεθνείς εμφανίσεις και τις σημαντικές συνεργασίες, η ίδια παραμένει συνδεδεμένη με τις ελληνικές της ρίζες.
