Η Γερμανία έφυγε πρόωρα και από το Μουντιάλ 2026 και οι αποτυχίες της δεν προκαλούν πλέον ούτε καν χαρά στους αντιπάλους της.
Με τέσσερα Μουντιάλ και τρία Euro στην τροπαιοθήκη της, η Γερμανία είναι αυταπόδεικτα πολύ βαριά φανέλα. Πολύ μεγάλη ομάδα. Και αν για κάποιον δεν είναι αρκετοί οι τίτλοι, μπορεί να μετρήσει την επιτυχία κι αλλιώς: Είναι από αυτές τις ομάδες, εθνικές ή σύλλογοι, που είτε τις αγαπάς, είτε τις μισείς, αδιάφορος απέναντί τους πάντως δεν είσαι. Το πρόβλημα για τα «πάντσερ», στην προκειμένη περίπτωση, είναι το γεγονός ότι ήρθε η ώρα που αποτυγχάνουν και δεν έχουν να αντιμετωπίσουν τους έξαλλους πανηγυρισμούς των απέναντι, αλλά τη συμπόνοια τους…
«Δεν αξίζουν ούτε να μιλήσουμε για αυτούς… Πώς άλλαξε αυτή η ομάδα. Όταν χάσαμε στον ημιτελικό του Μουντιάλ 2006 ήταν μια ομάδα απίστευτου επιπέδου, γεμάτη παικταράδες. Τώρα πρέπει να ψάξουμε πολύ και προσεκτικά για να βρούμε κάποιον καλό». Τα παραπάνω λόγια είναι του Περ Μερτεζάκερ, παλαίμαχου διεθνή Γερμανού αμυντικού, για την Ιταλία, μετά τον τρίτο συνεχόμενο αποκλεισμό από Μουντιάλ. Και δεν έχει άδικο σε τίποτα, πραγματικά δεν αξίζει να μιλάει καν κάποιος για τη Σκουάντρα Ατζούρα, έτσι όπως κατάντησε.
Αυτό που δεν είπε ο Μερτεζάκερ, αν και δεν μπορεί να μην το σκέφθηκε, είναι ότι δεν αξίζει να μιλάει κανείς ούτε για τη Γερμανία, με καθαρά ποδοσφαιρικά κριτήρια. Η αποτυχία της στο Μουντιάλ 2026, άλλωστε, δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, δεν είναι κάτι που αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε. Αντιθέτως, είναι κάτι που συνέβη για τρίτο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο. Όσα απουσιάζουν οι Ιταλοί, κατά σύμπτωση. Αποκλεισμός στους ομίλους του 2018, αποκλεισμός στους ομίλους το 2022, αποκλεισμός στους «32», ακριβώς μετά τους ομίλους δηλαδή, το 2026.
Θεωρητικά, κάθε αποκλεισμός έχει και διαφορετική εξήγηση. Το 2018, στη Ρωσία, δεν τα έβαψε κανείς μαύρα γιατί τέσσερα χρόνια πριν είχε κατακτηθεί το 4ο και ας πούμε ότι ήταν ένας αποχαιρετισμός στους πρωταθλητές, ένα τέλος εποχής, όπως σημείωσε η Gazzetta dello Sport. Το 2022, στο Κατάρ, είχε γίνει ολόκληρο θέμα το αν θα φορούσε ή όχι περιβραχιόνιο υπέρ της LGBT+ κοινότητας ο Νόιερ. Τώρα, αποδείχθηκαν λίγοι προπονητής και παίκτες. Όλα μαζί, και οι τρεις αποκλεισμοί, εντάσσονται στο ίδιο πλαίσιο: Η Γερμανία είναι τέτοια μόνο στο όνομα πλέον.
Ακόμη και για κάποιον που δεν είναι οπαδός της, δεν είναι απλά σοκαριστικό αλλά και στενάχωρο το να βλέπεις ότι δεν υπάρχει ούτε μία μεγάλη προσωπικότητα στην εθνική της ομάδα. Εξαίρεση είναι ο Νόιερ, αλλά αφενός είναι τερματοφύλακας, άρα μάλλον δεν θα καθαρίσει στη δύσκολη στιγμή με μία ενέργειά του, αφετέρου είναι 40 ετών, άρα δεν είναι και στα καλύτερά του ως γκολκίπερ. Είχε αποσυρθεί, επέστρεψε απλά και μόνο για το Παγκόσμιο Κύπελλο, δεν φταίει αυτός αλλά δεν κράτησε και το μηδέν σε κανένα ματς, ούτε καν στο 7-1 με το Κουρασάο.
Η Γερμανία δεν έχει τον ηγέτη, όπως για παράδειγμα η Αργεντινή, δεν έχει τόσο πολύ ταλέντο, όπως για παράδειγμα η Γερμανία, έχει όμως κάποιους παίκτες που παίζουν στο υψηλότερο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Και αν αυτοί οι παίκτες δεν μπορούν σε 120 λεπτά με την Παραγουάη να κάνουν μια φάση της προκοπής, δεν τους φταίει το VAR για τον αποκλεισμό. Τους φταίει, πέρα από την έλλειψη προσωπικότητας εντός του αγωνιστικού χώρου, η έλλειψη καθοδήγησης από τον πάγκο.
Ο Γιούλιαν Νάγκελσμαν δεν είχε κάποιο ξεκάθαρο πλάνο, δεν είχε απαντήσεις όποτε έπρεπε, δεν είχε το σθένος να παραδεχθεί ότι απέτυχε. Όπως είχε γίνει και στο Euro 2024, όταν και πάλι του έφταιγε η διαιτησία. Και τελικά μπαίνει αρνητικό πρόσημο και στη δεύτερη τεράστια πρόκληση της καριέρας του, έπειτα από την παρουσία του στη Μπάγερν Μονάχου. Καμία προσωπικότητα στο γήπεδο, καμία και στον πάγκο. Το δεύτερο μπορεί να λυθεί, αν πειστεί να αναλάβει ο Γιούργκεν Κλοπ. Το πρώτο δεν είναι και τόσο εύκολο…
