Η πρώτη ημέρα των Πανελλαδικών Εξετάσεων παραδοσιακά συνοδεύεται από χτυποκάρδια, αγωνία και πηγαδάκια έξω από τα σχολεία. Φέτος, όμως, στις συζητήσεις που στήθηκαν στο περιθώριο της πρεμιέρας από τους γονείς που περίμεναν υπομονετικά στα πεζοδρόμια, το κλίμα ήταν εμφανώς διαφορετικό.
Οι περισσότεροι γονείς εμφανίστηκαν εξαιρετικά συγκαταβατικοί, δείχνοντας ότι πλέον προτάσσουν την ψυχική υγεία και την ισορροπία των παιδιών τους, πολύ πάνω από έναν βαθμό ή ένα επιτυχημένο αποτέλεσμα. Στις συζητήσεις τους κυριάρχησε αναπόφευκτα και το πρόσφατο, τραγικό περιστατικό στην Ηλιούπολη, το οποίο λειτούργησε ως ένα σκληρό «καμπανάκι» αφύπνισης, κάνοντάς τους να επαναπροσδιορίσουν τις προτεραιότητές τους και να αποφορτίσουν τους υποψηφίους από το βάρος της απόλυτης επιτυχίας. Για εκείνους, οι Πανελλαδικές είναι απλώς μια δοκιμασία, ένα «εισιτήριο» που, ακόμη κι αν δεν εξαργυρωθεί τώρα, δεν χάθηκε ο κόσμος.
Ευδοξία: «Εν έτει 2026 δεν κολλήσαμε στο αν θα περάσει ή όχι»
Η Ευδοξία, μητέρα μιας υποψήφιας που διεκδικεί μια θέση στην Αγγλική Φιλολογία, περιέγραψε με απόλυτη ειλικρίνεια τη διαχείριση που απαιτήθηκε στο σπίτι το τελευταίο διάστημα, αλλά και πώς ο φόβος μετά την τραγωδία με τα κορίτσια άλλαξε τη ματιά τους. «Παιδιά, δεν το αναγνωρίζαμε το κοριτσάκι μας προς το τέλος πραγματικά. Φοβερό άγχος, πολύ θέατρο εμείς οι γονείς μαζί του. Μυστικά και σιγά συζητούσαμε με το σύζυγο πώς θα συμπεριφερθούμε, τι θα κάνουμε και μετά το γεγονός με τα κοριτσάκια λίγο συγκλονιστήκαμε και φοβηθήκαμε. Εντάξει, πιστεύω τώρα όλα καλά. Νομίζω ήταν η πρώτη κρυάδα. Από εδώ και πέρα πιστεύω ότι θα πάνε όλα καλά. Της δώσαμε να καταλάβει ότι δεν είναι ζωής και θανάτου το θέμα. Ένα εισιτήριο είναι. Αν δεν βγει αυτό, θα βγάλουμε άλλο. Έχει διαβάσει, το έχει παλέψει αξιοπρεπέστατα, μπορώ να πω, με πείσμα. Παιδιά, δεν φοβάμαι για το αποτέλεσμα να σας πω την αλήθεια μου. Εν έτει 2026 δεν κολλήσαμε στο αν θα περάσει ή όχι. Εμένα ως μαμά με ενδιαφέρει η ψυχολογία του. Να είναι καλά. Περιμένω πώς και πώς να δω τη μουρίτσα της. Τίποτα άλλο. Δεν θέλω να τη ρωτήσω τίποτα, μόνο να δω αν είναι καλά. Τίποτα άλλο δεν με νοιάζει. Πραγματικά σας το λέω».
«Είμαστε κοντά τους είτε πετύχουν είτε δεν πετύχουν»
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η τοποθέτηση μιας άλλης μητέρας, η οποία εστίασε στην προσπάθεια των γονέων να «απορροφήσουν» οι ίδιοι το άγχος, ώστε να μην μεταφερθεί στα παιδιά την ώρα που εκείνα μπαίνουν στην αίθουσα για να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. «Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά. Εύχομαι να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Ό,τι ακριβώς σκέφτονται και θέλουν να το πετύχουν. Είμαστε κοντά τους είτε πετύχουν είτε δεν πετύχουν. Είναι βασικές, είναι σημαντικές μέρες αυτές για τα παιδιά και ελπίζουμε να πάνε όλα καλά. Προσπαθούσαμε να χειριστούμε και εμείς το άγχος μας, να μην αγχώσουμε το παιδί παραπάνω και να έρθει ήρεμο σε αυτή τη μέρα εδώ. Καλό φάνηκε (το θέμα). Δεν ήταν κάτι περίπλοκο. Τώρα πιστεύω τα παιδιά να είχαν και την έμπνευση και να μπορέσουν να ανταποκριθούν. Καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά!».
