Είναι από αυτές τις συναυλίες που από τη στιγμή της ανακοίνωσής τους περιμένεις, ότι θα είναι sold out. Και είναι αλήθεια. Ο Moby άλλωστε έχει τη διαχρονική του αξία, οι απανταχού θαυμαστές του τον ακολουθούν πιστά και όπως ήταν αναμενόμενο η Πλατεία Νερού υποδέχθηκε τον Ιούλιο με ένα από τα πιο δυνατά live του καλοκαιριού.

Παρά το γεγονός, ότι ήταν μία ζεστή Τετάρτη, δεν εμπόδισε στο παραμικρό την αθρόα προσέλευση του κόσμου από νωρίς στο φαληρικό «άντρο» του Release Athens που φέτος γιορτάζει τα 10 χρόνια του. Φαν κάθε ηλικίας βρίσκονταν εκεί πιστοί στο ραντεβού που έδωσε ο Moby 15 χρόνια μετά την τελευταία του εμφάνιση στην Αθήνα, το 2011.

Το live άνοιξαν οι Pale Blue Eyes στην παρθενική τους εμφάνιση στο ελληνικό ακροατήριο. Πρόκειται ένα βρετανικό σύγχρονο indie-pop τρίο με μελωδίες που ισορροπούν ανάμεσα στην νοσταλγία και την αισιοδοξία, αποτελώντας μία από τις πιο ενδιαφέρουσες παρουσίες της νέας βρετανικής σκηνής.

Τη σκυτάλη πήραν οι ξεχωριστοί Garbage που από τη δεκαετία του ’90 δίνουν φωνή και μουσική σε ζητήματα που δεν αποτελούσαν μέρος της δημόσιας συζήτησης, όπως οι τοξικές σχέσεις, η ψυχική εξάνλτηση, τα δικαιώματα των γυναικών.

«Μπροστάρισσα» μία από τις πιο εμβληματικές ερμηνεύτριες της εναλλακτικής ροκ, με ένα ιδιαίτερο μαύρο κιλτ και την βαθειά φωνή της η Σκωτσέζα Shirley Manson, έδωσε το δικό της χρώμα στο live και έστειλε ένα μήνυμα δύναμης. Μπορεί το νέο κομμάτι της μπάντας “There’s no Future in Optimism” φαινομενικά να δείχνει απαισιόδοξο, στην πραγματικότητα είναι ένα κάλεσμα για αγάπη, τρυφερότητα και ανθεκτικότητα απέναντι στην απόγνωση. Άλλωστε, όπως η ίδια η Manson έχει εξηγήσει, οι στίχοι επαναστατούν ενάντια στον ίδιο του τον τίτλο.

Η Shirley Manson αναφέρθηκε τόσο στην Patty Smith, την οποία γνώρισε στην Αθήνα, ενώ απότισε φόρο τιμής στους αγαπημένους της Cure, ερμηνεύοντας το all time classic “Lovesong”.

And Moby on stage

Οι Garbage κατεβαίνουν από τη σκηνή και μεσολαβεί ένα αρκετά μεγάλο break μέχρι να ακουστούν οι ιαχές του κοινού, την ώρα που στο stage ανεβαίνει η μπάντα του Moby με τον ίδιο να ακολουθεί εν μέσω χειροκροτημάτων που έκαναν την Πλατεία Νερού να σειστεί.

Η λεπτή φιγούρα του κατά κόσμον Ρίτσαρντ Μέλβιλ Χολ διακρίνεται στη σκηνή φορώντας ένα T-Shirt με ξεχωριστή σημασία. Αποτύπωνε το όνομα “Tecie”, μία σαφή αναφορά στην ομώνυμη ταινία με θέμα τον ακτιβισμό για τα δικαιώματα ζώων, της οποίας υπογράφει το σενάριο . Πηγαίος, αστείρευτος, ενεργητικός, με μουσική και κίνηση στο μεγαλύτερο μέρος του live σαρώνει το stage από τη μία άκρη στην άλλη, που αδυνατείς να τον «πιάσεις» είτε με το βλέμμα, είτε με την κάμερα. God bless the video wall με λίγα λόγια!

Ο πολυσυλλεκτικός δημιουργός, που γνώρισα περισσότερο μέσα από τα ambients του -αφού από τα εφηβικά χρόνια την «έβρισκα» με τους διαλογιστικούς, συμπαντικούς ήχους (αυτοεκπληρούμενη προφητεία)- κινούνταν ως αίλουρος, πηδώντας από τα κρουστά, στα πλήκτρα, έπιανε την κιθάρα, χόρευε, τραγουδούσε, με μία δεξιοτεχνία και μία ενέργεια που λίγοι καλλιτέχνες καταφέρνουν.

Αυτό που έκανε πιο ιδιαίτερη την συναυλία του ήταν η αφήγηση μικρών ιστοριών από τη ζωή του και την καλλιτεχνική του πορεία. Δεν παρέλειψε να αποθεώσει την Αθήνα τονίζοτας ότι είναι «ένα από τα ομορφότερα μέρη στον κόσμο, με τους πιο υπέροχους ανθρώπους και το πιο υπέροχο κοινό». Μάλιστα, έδωσε τη σκυτάλη για το κομμάτι που θα ακολουθούσε, το “Go”, ένα από τα πρώτα τραγούδια που κυκλοφόρησε ποτέ και έπαιξε για πρώτη φορά στην Αθήνα «το ’95 ή το ’96 κάπου εκεί», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε από μικροφώνου.

“We can be heroes στον καναπέ με τον Ziggy”

Μία ακόμη ιστορία που έφερε στο προσκήνιο ο Moby ήταν η φιλία του με τον David Bowie, μία ιστορική μορφή της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Αναφέρθηκε στον θαυμασμό του προς το πρόσωπο του Ziggy Stardust, με μία ιστορία από τα παιδικά του χρόνια σε ένα γήπεδο γκολφ, όπου μάζευε μπαλάκια για να αγοράσει έναν δίσκο του.

Λίγα χρόνια αργότερα, γνωρίστηκαν, βρέθηκαν στον ίδιο χώρο, σε έναν καναπέ παίζοντας το “Heroes” με τις κιθάρες τους. Ήταν η πάσα για να ακούσουμε μία κάπως «αγευστη» διασκευή του κομματιού από τη μπάντα του.

Ακτιβιστής και vegan από τότε που η λέξεις ήταν «άγνωστες»

Μία από τις εκπλήξεις της βραδιάς ήταν η στιγμή που τα video wall γέμισαν με το πρόσωπο της ακτιβίστριας για την προστασία των ζώων, Jane Goodall.

Η εμβληματική πρωτευοντολόγος και ανθρωπολόγος γινε παγκοσμίως διάσημη για την πρωτοποριακή πολυετή έρευνά της στη συμπεριφορά των χιμπατζήδων στο Εθνικό Πάρκο Γκόμπε της Τανζανίας, ανακαλύπτοντας ότι κατασκευάζουν εργαλεία και έχουν πολύπλοκα συναισθήματα. Η δράση της άλλαξε ριζικά την επιστημονική μας αντίληψη για τη σχέση ανθρώπου και ζώου.

Ο Moby είναι γνωστός για την ακτιβιστική του δράση υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, είναι αυστηρά vegan εδώ και περίπου 40 χρόνια, όταν ακόμη η έννοια του όρου δεν εμφανιζόταν στην καθημερινότητά μας. Στηρίζει δράσεις για την προστασία του περιβάλλοντος και συχνά αναδεικνύει τις συνέπειες της ανθρώπινης παρέμβασης στον πλανήτη μέσα από τη μουσική και τα βίντεό του.

Δεν είναι τυχαία άλλωστε τα tatoo που έχει στο σώμα του ANIMAL RIGHTS, Vegan for Life στο δεξί μέρος του λαιμού του, ενώ στο αριστερό φέρει επίσης το “Protect the innocent. Defend the vulnerable”. Ενόσω μεταδιδόταν το μήνυμα της Goodall στις οθόνες προβάλλονταν βίντεο με ζώα, απευθύνοντας ένα δημόσιο κάλεσμα στο κοινό να δώσει τον δικό του αγώνα ενάντια στη βιομηχανική εκτροφή των ζώων.

«Να βγάλουμε μια selfie όλοι μαζί»

Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει, ότι ο Moby είναι εξαιρετικά επικοινωνιακός με το κοινό του. Στο πνεύμα της σοσιαλμιντιακής εποχής θέλησε να βγάλει μία selfie με το κοινό του στο background. Κάπου, όμως, τα βρήκε «σκούρα» με τον φωτισμό, αφού στην πρώτη του προσπάθεια το κόκκινο φως που ήταν κυρίαρχο, μάλλον δεν ήταν το ιδανικό.

Έτσι, πήρε το θάρρος να ζητήσει από τους υπεύθυνους φωτισμού να δώσουν ένα άλλο χρώμα, πιο φωτεινό. Επιλέγοντας, το κίτρινο η selfie τελικά βγήκε και ήταν όπως ακριβώς επιθυμούσε. Λίγο μετά ακούστηκε το κλασικό, αγαπημένο “Porcelain”, μπαινοντας μελωδικά στην χρονοκάψουλα.

«Αν φύγει ο Τραμπ, οι ΗΠΑ θα σταματήσουν να είναι τόσο γ…να τρελές»

Εκτός από την ακτιβιστική του δράση για τα ζώα και το περιβάλλον, ο Moby είναι και ένα ιδιαίτερα πολιτικοποιημένο πρόσωπο, που δεν παραλείπει να σχολιάσει τα κακώς κείμενα. Έχοντας «προλογίσει» με τα πρώτα ακόρντα το “Lift me up” επιδόθηκε σε μία κριτική, χιουμοριστική πλην δηκτικότατη, στον Αμερικανό Πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ.

Τονίζοντας, ότι θέλει να κάνει αυτό το σχόλιο από τη σκηνή της χώρας, που γέννησε τη δημοκρατία, ο Moby ανέφερε πως «ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο χειρότερος πρόεδρος που έχει περάσει ποτέ από τις ΗΠΑ». Ζητώντας συγγνώμη για αυτήν την κατάληξη της Αμερικής, ευχήθηκε… υπομονή. «Κάντε υπομονή και αντέξετε μας για λίγο ακόμα, ίσως όταν φύγει ο Τραμπ οι ΗΠΑ σταματήσουν να είναι τόσο γ…να τρελές», σημείωσε.

Ακολούθησε το “Lift me up” με την Πλατεία Νερού να σείεται κυριολεκτικά από τα χοροπηδητά.

Τρέχοντας να προλάβουμε να βγούμε από τον χώρο, προκειμένου να γλιτώσουμε το πήξιμο στην έξοδο από το πάρκινγκ από τα ηχεία ακούστηκε το “Feeling So Real”, το κλείσιμο μίας αξέχαστης συναυλίας, που οι 40+ ίσως την περίμεναν με λίγη παραπάνω ανυπομονησία.

Ένα live που αποδεικνύει, ότι η μουσική πάντα θα ενώνει, πάντα θα είναι παρούσα. Μία υπενθύμιση του τρόπου με τον οποίο η μουσική μπορεί να ενώνει διαφορετικές γενιές, να ξυπνά μνήμες, να δημιουργεί νέες εικόνες και να αφήνει πίσω της εκείνη τη γλυκιά αίσθηση ότι για λίγες ώρες όλα χωρούν μέσα σε νότες, φώτα, χορό. Γιατί η μουσική δεν είναι μόνο οι ήχοι που ακούγονται από τη σκηνή, είναι οι στιγμές που μένουν χαραγμένες στη μνήμη μας και επιστρέφουν κάθε φορά που μια γνώριμη μελωδία μάς βρίσκει ξανά.

Όπως ακριβώς και το σύνθημα του Release Athens: “Making memories together”.