Το Ράλι Σαφάρι (Κένυα), ο πιο σκληρός αγώνας του WRC από καταβολής αγώνων ράλι, είχε φέτος νικητή τον πλέον αγαπητό σε όλο τον κόσμο των αγώνων αυτοκινήτου, οδηγό.
Ο λόγος για τον Ιάπωνα Τακαμότο Κατσούτα, που δύο ημέρες πριν τη συμπλήρωση των 33 χρόνων του (γεννήθηκε στις 17/3/1993), ανέβηκε στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου στην 73η διοργάνωση (ξεκίνησε το 1953) του Σαφάρι, μετά από 93 εκκινήσεις σε αγώνες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι. Ήταν μια επιτυχία που χάρηκαν όλοι (ακόμα και οι αντίπαλοι) και άξιζε στον Τακαμότο, μετά από 10 χρόνια σκληρής προσπάθειας (η επιτομή του never give up), 8 πόντιουμ και 55 νίκες σε ειδικές διαδρομές.
Η νίκη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, τόσο για την ιαπωνική ομάδα που επιβλέπει εδώ και χρόνια ο ισχυρός άνδρας της, Άκιο Τογιόντα, όσο και για τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, που μετά από 31 χρόνια (1995 – Γιόσιο Φουζιμότο – Άρνε Χερτζ – Toyota Celica Turbo 4WD), είχε και πάλι έναν Ιάπωνα ράλιμαν στην κορυφή του Ράλι Σαφάρι.
Πιο αναλυτικά, ο βραχύσωμος οδηγός της Toyota, με συνοδηγό τον Ιρλανδό Άαρον Τζόνστον, οδήγησε το GR Yaris Rally1 στη νίκη του πολύ δύσκολου φέτος (λόγω βροχοπτώσεων) ράλλυ, όταν τα τρία φαβορί, οι συναγωνιστές του στην ομάδα Toyota Gazoo Racing (Έβανς, Οζιέ και Όλιβερ Σόλμπεργκ), «βούλιαξαν» στην εφιαλτική λάσπη της Κένυας, εγκαταλείποντας και οι τρεις στο πρώτο σκέλος του Σαββάτου. Συγκεκριμένα, ο Έβανς εγκατέλειψε όντας 2ος όταν χτύπησε την πίσω δεξιά ανάρτηση του Yaris του, ενώ οι Σόλμπεργκ και Οζιέ, όντας 1-2 με ελάχιστη διαφορά, εγκατέλειψαν πηγαίνοντας για το σέρβις από σπασμένη τροχαλία του δυναμό, εξαιτίας της λάσπης που είχε εισχωρήσει στο χώρο του κινητήρα.
Οι τρεις αυτές εγκαταλείψεις, σε συνδυασμό με τη για μια ακόμα φορά αδυναμία των Hyundai i20N Rally1 να ακολουθήσουν το ρυθμό των Toyota, έφεραν τον 4ο μέχρι εκείνη τη στιγμή στην κατάταξη Κατσούτα, στην κορυφή της κατάταξης. Μάλιστα, η μόνη απειλή (1΄07΄΄ πίσω) για τον συμπαθή Ιάπωνα, ήταν οι Φουρμό – Κόρια με Hyundai, οι οποίοι προηγούντο με λεπτά ολόκληρα διαφοράς από τους Πάγιαρι – Σαλμίνεν (Toyota) και τους Λάπι – Μάλκονεν (Hyundai). Οι τελευταίοι, ήταν μια ακόμα λανθασμένη επιλογή (μετά από αυτή του Πάντον στο Μόντε) της Hyundai Shell Mobis, με αποτέλεσμα ο γρήγορος (αναλόγως του τερέν) Φινλανδός οδηγός να ταλαιπωρηθεί ιδιαίτερα, αν και τελικά με πολύ υπομονή έδωσε πολύτιμους βαθμούς στην κορεάτικη ομάδα, προκειμένου αυτή να μην απομακρυνθεί από τους Ιάπωνες πρωταθλητές.
Κάπως έτσι, ο 3ος φετινός αγώνας του πρωταθλήματος έχασε νωρίς το ενδιαφέρον του για τις πρώτες θέσεις και όλοι στράφηκαν στον αγώνα της τελευταίας ημέρας (με 4 ειδικές διαδρομές) που δίνει επιπλέον βαθμούς (5-4-3-2-1), τόσο στη γενική κατάταξη της ημέρας, όσο και στην τελευταία ειδική (power stage), κάτι που ήθελαν οπωσδήποτε να εκμεταλλευτούν οι τρεις …Τογιοταίοι που εγκατέλειψαν. Αυτό και έγινε τελικά, καθώς τα τρία Yaris πετούσαν την Κυριακή, με τον Όλιβερ Σόλμπεργκ (συνοδηγός Έλιοτ Έντμονσον) να επικρατεί (όχι εύκολα), του Οζιέ (συνοδηγός Βενσάν Λανταί), με τρίτο τον Έβανς (συνοδηγός Σκοτ Μάρτιν) που στην πρώτη ειδική της ημέρας «κοιμήθηκε» και μετά ήταν αργά να κάνει οτιδήποτε απέναντι στους δύο πρώτους. Βέβαια, ο Ουαλός (πέντε φορές δεύτερος σε πρωταθλήματα WRC), με τους 6 βαθμούς που πήρε διατηρείται στην πρώτη θέση της βαθμολογίας των οδηγών με 66 βαθμούς, ακολουθούμενος από τον Σόλμπεργκ (μόλις που μπήκε στην 10άδα της γενικής κατάταξης) που έχει 58 και τον Κατσούτα που έχει 55, ενώ ο Οζιέ που θέλει έναν 10ο τίτλο αλλά έχει χάσει και έναν αγώνα, είναι μόλις 6ος με 26 βαθμούς.
Η ιδιαιτερότητα του Σαφάρι και τα όσα συνέβησαν στις 20 πολύ δύσκολες ειδικές διαδρομές του (οι 2 ακυρώθηκαν λόγω συνθηκών), συνέβαλε ούτως ώστε τέσσερα πληρώματα της κατηγορίας WRC2 να αναρριχηθούν από την 5η έως και 9η θέση της κατάταξης, με πρώτους τους Εσθονούς Βιρβς – Βίλο στο τιμόνι ενός Skoda Fabia RS. Οι τελικοί νικητές ανησύχησαν μόνο από το Toyota GR Yaris των Γκρίνσμιθ – Άντερσον, οι οποίοι προηγούντο μέχρι και την 6η ειδική, αλλά στη συνέχεια ήλεγχαν την κατάσταση δίνοντας χαρά στην ομάδα της Tok Sport που τα τελευταία δύο χρόνια ταλαιπωρείται σκληρά από τα ιδιωτικά Toyota Yaris.
Α, να μην ξεχάσουμε και τους Νεβίλ – Βίτανγκε (Hyundai i20N Rally1), που για άλλη μια φορά δεν δικαιολόγησαν τον προπέρσινο (2024) τίτλο τους, όντας στη σκιά του Φουρμό, έως ότου εγκαταλείψουν από τρία κλαταρισμένα ελαστικά στην ίδια ειδική διαδρομή (14η), ενώ επέστρεψαν την Κυριακή για να πάρουν μόλις 2 από τους μέγιστους 10 επιπλέον βαθμούς και να βρίσκονται μόλις 7οι στην κατάταξη των οδηγών.
Όσο για την M-Sport Ford, ούτε λόγος. Οι δύο νεαροί Ιρλανδοί που την εκπροσωπούν στα μπάκετ των Puma Rally1, συνήθως ταλαιπωρούνται από τα γρήγορα WRC2 και δύσκολα μπαίνουν στην 10άδα της κατάταξης, κάτι που έγινε και στο Σαφάρι. Πάντως, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, θα πούμε ότι οι Άρμστρογκ – Μπιρν είναι με διαφορά καλύτεροι τόσο από τους Μακέρλι – Τρέισι και Μουστέρ – Λούκας, ενώ είναι κρίμα που οι Σεσκς – Ρενάρ δεν έχουν μπάτζετ για να συμμετέχουν σε περισσότερους αγώνες.
Το φετινό Ράλι Σαφάρι είχε και ελληνικό ενδιαφέρον καθώς οι Γιώργος Βασιλάκης – Άλαν Χάριμαν, συμμετείχαν με Ford Fiesta Rally3 και μάλιστα τερμάτισαν στην 16η θέση, πρώτοι ανάμεσα στα πληρώματα WRC3 και στους Rally Masters (οδηγοί άνω των 50 ετών).
Η συνέχεια επί των ασφάλτινων διαδρομών της Κροατίας (10-12 Απριλίου) με την Toyota να προηγείται της Hyundai με 43 βαθμούς (157 έναντι 114) και τη Ford να έπεται με μόλις 35.
