Το Μουντιάλ 1978 ήταν αυτό στο οποίο μίλησε ο Μάριο Κέμπες με όσα έκανε στο γήπεδο, μίλησε ο Γιόχαν Κρόιφ με την ηχηρή απουσία του και μίλησαν και τα… δοκάρια των γηπέδων της Αργεντινής.
Με τον στρατηγό Χόρχε Βιδέλα να έχει ανατρέψει το 1976 τη Μαρία Εστέλα Περόν και να έχει αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, ήταν γνωστό εκ των προτέρων ότι το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 θα ήταν ιδιαίτερο. Και ήταν. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι την ώρα που η ομάδα του Λουίς Σέζαρ Μενότι προχωρούσε στη διοργάνωση, τόσο μεγάλωνε ο όγκος στις συγκεντρώσεις που γινόταν καθημερινά κατά της χούντας.
Αυτές που διαδήλωναν, ήταν οι «τρελές», όπως τις είχε χαρακτηρίσει ο Βιδέλα. Οι μητέρες και οι αδερφές των χιλιάδων αγνοούμενων, των ανθρώπων που εξαφανίζονταν καθημερινά, χωρίς κάνει να ξέρει αν είναι ζωντανοί ή πού βρίσκονται. Για τους Αργεντίνους, το να μην μπορούν να χαρούν όπως θα ήθελαν το γεγονός πως διοργάνωναν το Παγκόσμιο Κύπελλο, ήταν κάτι ανυπόφορο και θέλησαν να δείξουν σε όλο τον κόσμο ότι αυτό που ζούσαν ήταν ένα πένθος.
Έτσι, όπως αναφέρει η εκδοχή που έχει επικρατήσει μέσα στα χρόνια, το έδειξαν με το να βάψουν μαύρες τις βάσεις των δοκαριών. Η επίσημη εξήγηση που δόθηκε στους ανθρώπους της χούντας που ήλεγχαν, επιθεωρούσαν τα πάντα αλλά δεν είχαν ιδιαίτερη σχέση με το ποδόσφαιρο, ήταν πως αυτό έλεγε η παράδοση της χώρας. Να είναι βαμμένη μαύρη η βάση των δοκαριών. Το είπαν, ήταν πειστικοί και το καθιέρωσαν σε όλο το τουρνουά.
Ένα τουρνουά στο οποίο η Αργεντινή κατάφερε για πρώτη φορά να ανέβει στην κορυφή του κόσμου, επικρατώντας της Ολλανδίας στον τελικό με 3-1 στην παράταση. Και για να πάει το ματς στην παράταση, χρειάστηκε να σώσει την Αλμπισελέστε ένα… δοκάρι, στο οποίο πήγε η μπάλα λίγο πριν τη λήξη της κανονικής διάρκειας, σε προσπάθεια του Ρέζενμπρικ…
