Η ιστορία της πριγκίπισσας Αλίκης δεν θυμίζει σε τίποτα το κλασικό παραμύθι που συνοδεύει συνήθως τους γαλαζοαίματους.
Η γυναίκα που υπήρξε η μητέρα του πρίγκιπα Φιλίππου και πεθερά της βασίλισσας Ελισάβετ επέλεξε έναν δρόμο μοναχικό, γεμάτο δοκιμασίες και μια βαθιά, ανιδιοτελή προσφορά στον συνάνθρωπο.
Γεννημένη στο Κάστρο του Ουίνδσορ με συγγένειες σε όλους τους μεγάλους οίκους της Ευρώπης, η πριγκίπισσα Αλίκη της Ελλάδος βρήκε τον δικό της προορισμό στις φτωχογειτονιές της Αθήνας, φορώντας το ράσο της μοναχής.
Η κώφωση, ο έρωτας με τον Ανδρέα και ο εγκλεισμός σε άσυλο
Παρά το γεγονός ότι γεννήθηκε κωφή, η Αλίκη έμαθε να διαβάζει τα χείλη σε πολλές γλώσσες, αρνούμενη να αφήσει την αναπηρία της να την περιορίσει. Ο γάμος της με τον πρίγκιπα Ανδρέα της Ελλάδος την έφερε στη χώρα μας, όμως οι πολιτικές αναταράξεις και οι συνεχείς εξορίες σημάδεψαν την πορεία της.
Η πιο σκοτεινή περίοδος της ζωής της ήρθε το 1930, όταν διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια. Ο εγκλεισμός της σε άσυλο στην Ελβετία και οι σκληρές πειραματικές μέθοδοι του Σίγκμουντ Φρόιντ πάνω της, την κράτησαν μακριά από τα πέντε παιδιά της για χρόνια (Μαργαρίτα, Θεοδώρα, Καικιλία, Σοφία και Φίλιππος – ο μετέπειτα σύζυγος της βασσίλισσας Ελισάβετ) . Ωστόσο, η Αλίκη κατάφερε να ανακάμψει και να επιστρέψει στην Αθήνα, όπου ξεκίνησε το σπουδαιότερο έργο της.
Η ηρωική δράση στην Κατοχή και το Τάγμα της Μάρθας και Μαρίας
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η πριγκίπισσα Αλίκη αρνήθηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα. Ενώ οι Γερμανοί είχαν καταλάβει την πόλη, εκείνη οργάνωνε συσσίτια και προσέφερε ιατρική βοήθεια.
Η πιο θαρραλέα πράξη της ήταν η απόκρυψη της οικογένειας του Ραχήλ Κοέν στο σπίτι της στην οδό Ακαδημίας, μια κίνηση που θα μπορούσε να της κοστίσει τη ζωή αν την ανακάλυπταν οι Ναζί.
Στην κρίσιμη στιγμή που η Γκεστάπο χτύπησε την πόρτα της, η Αλίκη αντέδρασε με στρατηγική. Επικαλέστηκε την κώφωσή της για να αποφύγει τις πιεστικές ερωτήσεις, υψώνοντας ένα τείχος επικοινωνιακής αδυναμίας που απέτρεψε τελικά τον έλεγχο στην ιδιοκτησία της.
Για αυτή τη δράση της, τιμήθηκε μετά θάνατον με τον τίτλο του «Δικαίου των Εθνών» από το Yad Vashem.
Μετά τον πόλεμο, η Αλίκη ίδρυσε τη «Χριστιανική Αδελφότητα της Μάρθας και της Μαρίας», ένα μοναστικό τάγμα νοσοκόμων στο Νέο Ηράκλειο.
Η εικόνα της με το γκρίζο ράσο στην τελετή στέψης της Ελισάβετ το 1953 παρέμεινε χαραγμένη στη μνήμη της διεθνούς κοινής γνώμης, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι η αληθινή αρχοντιά βρίσκεται στην προσφορά.
Το τέλος στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ και η ταφή στην Ιερουσαλήμ
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε στο Λονδίνο, κατόπιν πρόσκλησης του γιου της και της βασίλισσας, όταν η υγεία της άρχισε να κλονίζεται. Πέθανε το 1969, έχοντας ζητήσει ρητά να ταφεί στην Ιερουσαλήμ, κοντά στη θεία της, Αγία Ελισάβετ της Ρωσίας.
Η κωφή προέγγονη της Βασίλισσας Βικτωρίας έσωσε Εβραίους κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η τελευταία της επιθυμία ήταν να ταφεί η σορός της σε μια κρύπτη κάτω από μια ρωσική ορθόδοξη εκκλησία στην ανατολική Ιερουσαλήμ.
Η πριγκίπισσα Αλίκη παραμένει μια εμβληματική μορφή της σύγχρονης ιστορίας, μια γυναίκα που παρά την καταγωγή της, ταυτίστηκε απόλυτα με την τύχη του ελληνικού λαού στις πιο δύσκολες στιγμές του.
