«Περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού»

Γεννήθηκε σαν σήμερα ο Μάνος Χατζιδάκις


ΕΛΛΑΔΑ
13:41
23/10/2012
«Περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού»
6
loading

«Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ' όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ' την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ' την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το '32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου.

Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ' επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ' όλα τα χρόνια τα κατοπινά. Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ' απομάκρυναν ύπουλα απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ' το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου. Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

Το '66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς - ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το '72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του '74, όπου και τόκλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων - μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.

Από το '75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ' έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ' ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ' αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού , εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι :

Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός».

Πηγή: hadjidakis.gr

Δείτε τα βίντεο

 

 

 

 

ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR

6
σχόλια
  1. avatar Tsouxtra

    Έφυγαν οι ωραίοι άνθρωποι και έμειναν οι αρουραίοι.....
    Φτώχεια......

  2. avatar kOmpResSer

    Παίδες, πριν 15 χρόνια με μιαν άλλη μουσική, σας είχα πει πως θα ξαγρυπνώ έξω απ' τα σπίτια σας για να μαζεύω τα όνειρά σας.
    Τώρα κουράστηκα.
    Εσείς, είτε ονειρεύεστε, είτε όχι, μπορείτε και ζείτε χωρίς εμένα.
    Δεν ανήκω ούτε στη ζωή σας ούτε στα όνειρά σας.
    Ακόμη, κουράστηκα να πλέκω μουσικές απ' την επιθυμία των σωμάτων σας. Προτιμώ να φύγω μακριά σας για πάντα.
    Ίσως συναντηθώ με μερικούς σοφούς που δεν τους ένιωσα όταν κι εγώ ήμουν νέος. Γεια σας παίδες... γεια σας!
    Μάνος Χατζιδάκις, «Παίδες», 1977.

  3. avatar tom waits

    Σκεψου οτι εισαι στο κεντρο, ημερα πορειας.
    Στην Πανεπιστημιου. Αδεια η Πανεπιστημιου, εχει τελειωσει η πορεια και ειναι οι μισοι στο Συνταγμα και τα σπανε.
    Φωτιες, βοη και ξυλα να πεταγονται κι εσυ μονος σου στην πανεπιστημιου μαζι με οτι συντριμι απεμεινε απο το περασμα των αστυνομων και των φιλων τους, των μπαχαλακηδων.
    Ξαφνικα, χαμηλωνει η ενταση του ηχου απο τα επεισοδια και δεκαδες μεγαφωνα παρατετατγμενα κατα μηκος της Πανεπιστημιου ξεκινανε να παιζουν το "Βαλς των χαμενων ονειρων", αυτην την υπεροχη μελωδια του Μανου. Και παραλληλα, μαζι με την μουσική, ακους και τον ίδιο να μιλάει, με αυτην την απίστευτα αφηγηματική του φωνή.
    Πόσο μικροί είμαστε?
    Απο που ξεκίνησε να απλώνεται τέτοια μιζέρια, τέτοια μετριότητα...
    Δεν υπάρχει δυστυχώς πια άνθρωπος σαν τον Χατζιδάκι που θα μας εμπνεύσει όπως αυτος.
    Ευτυχώς όμως, υπάρχει ο ίδιος, που συνεχίζει να μας εμπνέει ακόμα..

    1. avatar Aimilios

      και εκει που τα σκεφτεσαι αυτα, πεταγονται 10 αριστεροφασιστες κουκουλοφοροι και σε σπανε στο ξυλο γιατι η μπλουζα που φορουσες ητανε μπλε και τους θυμισε την μισητη ελληνικη σημαια...
      Γεματος αιματα σκεφτεσαι τι εκανες λαθος και τοτε ερχονται 3 πακιστανοι και σε σφαζουνε για να σου παρουνε το πλαστικο σταυρουδακι που φορας στο λαιμο σου.
      Καθως ξεψυχας σκεφτεσαι οτι ενας χατζιδακης δεν φερνει την ανοιξη

      1. avatar ho

        σταματά τα ναρκωτικά ΤΏΡΑ .....
        πολύ το χαλάσμα και δε το αντέχεις.....

      2. avatar tom waits

        Το συμπέρασμα σου είναι τόσο ανακόλουθο με το αρχικό κομμάτι του σχολιου σου που δείχνει πόσο πολύ θέλεις να ακουστούν αυτά που θέλεις να πείς.
        Το σχόλιο σου δεν ταιριάζει σε ένα αρθρο που ο χατζιδάκης κοιτάει στα μάτια την μελίνα.
        Σ'ιγουρα ταιριάζει αλλού, σε πολλά άλλα άρθρα, γιατί πρέπει να είμαστε και ρεαλιστές. Δεν είναι αβάσιμα αυτά που λές, Αλλά όχι εδώ. Γνώμη μου.

Παρακαλούμε περιμένετε ...
Το newsbeast επιλέγει
Το newsbeast προτείνει