Η μετακατοχική Ηλεία και οι σκληρές συνθήκες επιβίωσης στην ύπαιθρο χαρακτήρισαν τα πρώτα χρόνια που έζησε ο Άγγελος Αντωνόπουλος, ο οποίος σε συνέντευξή του στην εκπομπή της Έλενας Κατρίτση στην ΕΡΤ είχε περιγράψει με απόλυτο ρεαλισμό τις δυσκολίες της εποχής.
Ο ηθοποιός είχε αναφερθεί στην καθημερινή προσπάθεια των παιδιών στην Ολυμπία να μορφωθούν, κάτω από συνθήκες ακραίας φτώχειας, όπου ακόμη και η εύρεση υποδημάτων αποτελούσε ζήτημα ζωτικής σημασίας.
«Πέντε ώρες την ημέρα ποδαρόδρομο για να πάμε σχολείο και όχι πάντα με παπούτσια… Μετά την Κατοχή, όταν ακούγαμε τουφεκιές στην γύρω περιοχή ξέραμε ότι κάποιον είχαν εκτελέσει, κυρίως δωσίλογο. Και τότε, τρέχαμε κοντά, κοιτούσαμε εάν ήταν καλά τα παπούτσια του, να τα πάρουμε για να μπορέσουμε να πάμε στο σχολείο με παπούτσια…», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.
Η σύλληψη του φιλολόγου μπροστά στους μαθητές
Εκτός από την ανέχεια, ο Άγγελος Αντωνόπουλος είχε βιώσει σε νεαρή ηλικία και το κλίμα του πολιτικού διχασμού της περιόδου, περιγράφοντας ένα περιστατικό που εκτυλίχθηκε στον σχολικό του χώρο, όταν οι αρχές απομάκρυναν βίαια έναν από τους καθηγητές του λόγω των γλωσσικών του πεποιθήσεων.
«Είχαμε κι έναν φιλόλογο που μας μιλούσε με μεγάλο ενθουσιασμό για τη δημοτική γλώσσα. Αυτό παρεξηγήθηκε και μια μέρα, την ώρα του διαλείμματος τον πήρανε δύο χωροφύλακες. Δεν τον ξανάδα ποτέ… Τέτοιες στιγμές έχω ζήσει», θυμόταν ο ηθοποιός.
Το παράπονο για την έλλειψη ενός παιδιού
Σε μεταγενέστερη φάση της ζωής του, περνώντας το κατώφλι της όγδοης δεκαετίας, ο Άγγελος Αντωνόπουλος είχε αναφερθεί και στην προσωπική του διαδρομή, εξηγώντας ότι η απουσία δικής του οικογένειας δεν ήταν αποτέλεσμα συνειδητής άρνησης, αλλά των γενικότερων συγκυριών.
«Καμιά φορά μελαγχολώ και σκέφτομαι ότι θα ήταν καλό να έχω ένα παιδί», είχε εξομολογηθεί, συνδέοντας μάλιστα αυτή την έλλειψη με την απόφασή του να ασχοληθεί ενεργά με τη διδασκαλία της υποκριτικής για πολλές δεκαετίες, γεγονός που του επέτρεπε να διατηρεί σταθερή και ουσιαστική επαφή με τις νεότερες γενιές.
