Δυστυχώς, κάθε ημέρα που περνάει, ο κατάλογος των απωλειών για τον Ελληνικό μηχανοκίνητο αθλητισμό μεγαλώνει. Αυτή τη φορά όμως, εκτός από το θρήνο της απώλειας, έχουμε και το παράπονο για τη διασάλευση της επετηρίδας, καθώς ο εκλιπών δεν είχε κλείσει ακόμα τα 59 έτη ζωής.
Ο λόγος για τον Δημήτρη Ψύλλο, που έφυγε χθες από τη ζωή, πολύ νωρίς αλλά παλικαρίσια, καθώς πάλεψε με ανίατη ασθένεια για πάνω από δέκα χρόνια, χωρίς ούτε στιγμή να χάσει το χαμόγελο με το οποίο τον θυμόμαστε όλοι, σε καλές ή δύσκολες στιγμές.
Γεννημένος στις 16/10/1967, ο Δημήτρης ήταν δάσκαλος οδήγησης όταν ήρθε στον χώρο των αγώνων αυτοκινήτου το 1987, ξεκινώντας από τα ράλι σπριντ, για να γίνει εκτός από εξαιρετικός οδηγός αγώνων και δάσκαλος συμπεριφοράς για όλους όσους τον γνώρισαν και τον συναγωνίστηκαν.
Έκτοτε, δεν ξεκόλλησε από τα ράλι, οδηγώντας κυρίως αυτοκίνητα Toyota, όπως Starlet, Corolla, Celica και Yaris, καθώς και Mitsubishi Evo IX και X, με πολλές επιτυχίες αλλά και αποτυχίες, που όμως ποτέ δεν επηρέασαν την υποδειγματική συμπεριφορά του προς τους συναγωνιστές του.
Συνέχισε τους αγώνες για 26 χρόνια, χωρίς ποτέ να παραμελήσει την οικογένειά του, που λάτρευε, ή τη δουλειά του, που ασκούσε με ευλάβεια. Γελαστός, λογοτιμήτης, κουβαρντάς και γρήγορος, ανεξαρτήτως του τι οδηγούσε, ήταν τα βασικά του γνωρίσματα που τον έκαναν αγαπητό σε όλη την κοινότητα του μηχανοκίνητου αθλητισμού και όχι μόνο.
Τα τελευταία χρόνια, αποτραβηγμένος στην Κινέττα και αντιμετωπίζοντας γενναία την ασθένεια που τελικά τον κατέβαλε, είχε παρηγοριά τα τρία παιδιά του και έπαιρνε ζωή από τον Γιώργο, τον γιο που ακολουθεί τα αγωνιστικά βήματα του πατέρα του και όλα δείχνουν πως θα τον ξεπεράσει σε επιτυχίες.
Προηγουμένως, είχε στηρίξει με κάθε τρόπο έναν από τους καλύτερους νεαρούς Έλληνες ράλιμεν, τον Σάββα Λευκαδίτη, ενώ στα στερνά, εκεί που πολλοί τον ξεχάσαμε, ήταν η οικογένεια Χαλκιά αυτή που του στάθηκε, δίνοντάς του αφορμές για να πάρει χαρά.
Σε προσωπικό επίπεδο, ποτέ δεν θα ξεχάσω την «κόντρα» μας —μαζί και ο Παντελής Τοψής με τον αείμνηστο Κώστα Τσότσο— το 2002, όταν με σχεδόν ίδια Yaris διεκδικήσαμε τον πιο άξιο τίτλο, τουλάχιστον τότε, της χρονιάς, έχοντας στα δεξιά μας ο Δημήτρης τον κολλητό του φίλο Κώστα Κόντο και εγώ την κυρία Μαρία Παυλή – Κορρέ.
Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η συμπεριφορά του Δημήτρη δεν άλλαξε ούτε στο παραμικρό και, βλέποντάς μας να μιλάμε στα διαλείμματα της μάχης, θα νόμιζε κάποιος ότι αγωνιζόμαστε σε διαφορετικές κατηγορίες.
Τελευταία μας φορά που βρεθήκαμε σε μπάκετ ήταν όταν οδήγησα για τις ανάγκες των «4Τροχοί» το τελευταίο του αγωνιστικό αυτοκίνητο, ένα στην εντέλεια προετοιμασμένο Mitsubishi Evo X, με το οποίο έκανε και την τελευταία του αγωνιστική εμφάνιση, στο Ράλλυ Ακρόπολις του 2013.
Επόμενη συνάντησή μας τη Δευτέρα 11/5 στις 11:30, στο κοιμητήριο των Αγ. Αναργύρων, από όπου ο Δημήτρης θα ξεκινήσει την τελευταία του επίγεια ειδική διαδρομή.
