Εδώ και καιρό η οικογένεια Μπέκαμ περνάει μια μεγάλη κρίση, αλλά πλέον όλο αυτό το δράμα έχει αρχίσει να κουράζει πολύ. Ναι, ο Ντέιβιντ και η Βικτόρια Μπέκαμ είναι παγκόσμια ονόματα, έχουν χτίσει μια αυτοκρατορία και για χρόνια πουλούσαν την εικόνα της τέλειας οικογένειας. Όμως αυτή η ιστορία με τον γιο τους, τον Μπρούκλιν, τις δημόσιες μπηχτές, τις «δηλώσεις-βόμβες», τα στρατόπεδα και τα υπονοούμενα έχει γίνει τόσο κουραστικό που πλέον δεν έχει ούτε ενδιαφέρον.
Το οικογενειακό δράμα των Μπέκαμ είναι ουσιαστικά ότι η πεθερά, δηλαδή η Βικτόρια, δεν χωνεύει τη νύφη, την Νίκολα Πέλτζ. Συμβαίνει παντού, απλώς εδώ δεν μένει πίσω από κλειστές πόρτες, γίνεται πρωτοσέλιδο σε όλο τον κόσμο. Και κάπου εδώ το κοινό κουράζεται, γιατί αυτό μοιάζει με κάτι που έπρεπε να λυθεί μακριά από τα φώτα, όχι αυτό το σίριαλ που θυμίζει σαπουνόπερα των ’80s.
Στο τέλος της ημέρας, όσο κι αν μιλάμε για εκατομμύρια, τίτλους, αυτοκρατορίες και ντοκιμαντέρ, η ουσία είναι απλή: ένας γιος έχει θυμό, μια μητέρα δυσκολεύεται να αποδεχτεί τη γυναίκα που μπήκε στη ζωή του, ένας πατέρας προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες και μια οικογένεια που για χρόνια πουλούσε την εικόνα της ενότητας, τώρα δείχνει να ραγίζει δημόσια.
Και ναι, μπορεί να είναι από τις πιο «διάσημες οικογένειες του κόσμου», αλλά αυτή τη φορά το δράμα τους δεν μοιάζει ούτε glamorous ούτε ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Μοιάζει απλώς κουραστικό.
Ο Μπρούκλιν Μπέκαμ αποφάσισε να μιλήσει δημόσια και να κατηγορήσει τους διάσημους γονείς του ότι έβαλαν το «Brand Beckham» πάνω από την οικογένεια. Και, για να είμαστε δίκαιοι, το να μεγαλώνεις σε ένα σπίτι που είναι ταυτόχρονα οικογένεια και παγκόσμιο brand δεν είναι καθόλου εύκολο και φυσιολογικό. Μπορεί ο Ντέιβιντ να είχε πει στο Netflix ότι προσπάθησαν να δώσουν στα παιδιά τους μια «όσο γίνεται φυσιολογική ανατροφή», αλλά ποιο παιδί έχει φυσιολογική ζωή όταν ο πατέρας του είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους ανθρώπους στον πλανήτη, ένα όνομα που λειτουργεί σαν τίτλος από μόνο του, και η μητέρα του η Posh Spice;
Ακόμα κι αν οι προθέσεις ήταν καλές, η πραγματικότητα είναι απλή: το brand δεν κάνει διακοπές. Και όταν η εικόνα είναι δουλειά, αργά ή γρήγορα η οικογένεια κινδυνεύει να γίνει κομμάτι του project.
