Ήταν 27 Μαΐου 1995 όταν ο Αμερικανός ηθοποιός Κρίστοφερ Ριβ, ο άνθρωπος που είχε ταυτιστεί με τον ρόλο του «Σούπερμαν», έπεσε από το άλογό του σε έναν αγώνα ιππασίας στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ. Η πτώση ήταν σφοδρή. Ο αυχενικός του σπόνδυλος C2 υπέστη σοβαρή βλάβη και ο Ριβ έμεινε παράλυτος από τον λαιμό και κάτω. Από εκείνη τη μέρα, ξεκίνησε για τον ίδιο ένα εντελώς διαφορετικό κεφάλαιο ζωής: αυτό του μαχητή για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρία, αλλά και του ηγέτη σε ένα διεθνές κίνημα για την ιατρική έρευνα.
Από τον ήρωα της οθόνης στον ήρωα της πραγματικότητας
Ο Ριβ είχε ήδη καθιερωθεί στη συνείδηση εκατομμυρίων ατόμων ως Σούπερμαν, αφού από το 1978 μέχρι το 1987, ενσάρκωσε τέσσερις φορές τον υπερήρωα, χαρίζοντάς του ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ευαισθησία. Ήταν όμορφος, ευγενικός, με αίσθηση χιούμορ και έντονη κοινωνική συνείδηση. Μετά το ατύχημα, οι γιατροί ήταν αρχικά απαισιόδοξοι. Ο ίδιος σκέφτηκε την ευθανασία. Όμως με τη στήριξη της οικογένειάς του, κυρίως της συζύγου του Ντάνα, και με τη βαθιά του πίστη στην επιστήμη, αποφάσισε να παλέψει όχι μόνο για τη δική του ζωή, αλλά και για τα εκατομμύρια ανθρώπων που ζούσαν σε παρόμοια συνθήκη.
Το 1999, ίδρυσε μαζί με τη σύζυγό του το Christopher Reeve Paralysis Foundation – που αργότερα μετονομάστηκε σε Christopher & Dana Reeve Foundation. Ο στόχος του ήταννα συγκεντρώσει πόρους και να ενισχύσει την επιστημονική έρευνα για τις κακώσεις του νωτιαίου μυελού και την αναγεννητική ιατρική, αλλά και να προωθήσει τη νομοθετική προστασία και την προσβασιμότητα για τα άτομα με αναπηρία.
Ο Ριβ δεν έκρυψε ποτέ τη σωματική του κατάσταση. Αντιθέτως, έκανε δημόσιες εμφανίσεις με αναπνευστική υποστήριξη, έδωσε ομιλίες, μίλησε στο Κογκρέσο, και συγκλόνισε το κοινό με τη δύναμη του λόγου του. Το 2000, σκηνοθέτησε το In the Gloaming, μια τηλεταινία του HBO με θέμα έναν νεαρό άνδρα που πεθαίνει από AIDS – μία ακόμη υπενθύμιση πως ο Ριβ παρέμενε καλλιτέχνης και ακτιβιστής.
Παρότι δεν κατάφερε ποτέ να περπατήσει ξανά, υπήρξε θερμός υποστηρικτής της έρευνας με εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα. Είχε πει χαρακτηριστικά: «Πιστεύω ότι υπάρχει λύση. Και θέλω να είμαι παρών όταν έρθει».
Έγινε ένα ζωντανό σύμβολο ελπίδας, αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης. Ο ίδιος εξήγησε ότι το μεγαλύτερο του όπλο ήταν η αποδοχή και η θέληση να δώσει νόημα στη ζωή του, πέρα από το σώμα του.
Ο Κρίστοφερ Ριβ πέθανε στις 10 Οκτωβρίου 2004, σε ηλικία μόλις 52 ετών, από επιπλοκές λοίμωξης που σχετίζονταν με την αναπηρία του. Έως τότε, είχε καταφέρει να συγκεντρώσει πάνω από 130 εκατομμύρια δολάρια για την έρευνα και να εμπνεύσει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
