Η φωνή της Βάσιας Ζαχαροπούλου έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Την ακούμε στις αναζητήσεις, στους χάρτες και στις μεταγλωττισμένες ταινίες, χωρίς πάντα να γνωρίζουμε το πρόσωπο που βρίσκεται πίσω από αυτή. Η ίδια, ωστόσο, έχει χτίσει μια πολύ ευρύτερη καλλιτεχνική διαδρομή, σοπράνο, ηθοποιός, voice-over artist και μια γυναίκα που έχει μάθει να μεταμορφώνει τη φωνή της σε εργαλείο έκφρασης.
Στο Style Talks , η Βάσια Ζαχαροπούλου μιλά για όλα όσα υπάρχουν πίσω από τη χαρακτηριστική φωνή της. Για τα 15 χρόνια στο voice acting και τα σχεδόν 20 χρόνια στο μουσικό θέατρο, για την εμπειρία της Google, τους ρόλους που αγάπησε και τις στιγμές που άνθρωποι την έχουν αναγνωρίσει μόνο και μόνο επειδή την άκουσαν.
Η συζήτηση όμως δεν μένει εκεί. Η Βάσια μιλά για τη σχέση της με την εμφάνιση, το προσωπικό της στιλ και τη φυσικότητα, αλλά και για το πώς αντιλαμβάνεται σήμερα τη θηλυκότητα και την αυτοπεποίθηση. «Μεγαλώνοντας, σταμάτησα να προσπαθώ να είμαι τέλεια και άρχισα να απολαμβάνω το ποια είμαι πραγματικά», λέει, περιγράφοντας μια διαφορετική σχέση με την εικόνα της και τον εαυτό της.
Παράλληλα, μιλά ανοιχτά για τον πιο απαιτητικό ρόλο της καθημερινότητάς της, την ισορροπία ανάμεσα στη μητρότητα και την καλλιτεχνική της ζωή, αλλά και για τον χρόνο που συχνά μένει τελευταίος στη λίστα, τον χρόνο που χρειάζεται η ίδια για τον εαυτό της.
Μια συζήτηση για τη φωνή, το στιλ, τη γυναικεία ταυτότητα και την ανάγκη να εξελισσόμαστε χωρίς να χάνουμε τη φυσικότητά μας.
Η φωνή σας είναι πλέον αναγνωρίσιμη από εκατομμύρια ανθρώπους, ακόμη κι αν οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν το πρόσωπο πίσω από αυτή. Πώς είναι να είστε τόσο αναγνωρίσιμη… χωρίς να σας αναγνωρίζουν;
Από τη μία, νιώθω τεράστια τιμή και χαρά που η φωνή μου βρίσκεται καθημερινά στα σπίτια, στα αυτοκίνητα και στα κινητά εκατομμυρίων ανθρώπων, βοηθώντας τους στην καθημερινότητά τους. Από την άλλη, το ότι δεν γνωρίζουν το πρόσωπό μου μού προσφέρει μια υπέροχη ελευθερία. Μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, να κυκλοφορώ ανάμεσά τους χωρίς την πίεση της αναγνωρισιμότητας. Είναι σαν να έχω μία υπερδύναμη: είμαι παντού, με ακούνε όλοι, αλλά εν τέλει συνδέομαι με τους ανθρώπους μέσα από την ουσία της επικοινωνίας, που δεν είναι άλλη από την οικειότητα της φωνής. Αυτός ο διαχωρισμός με βοηθά να μένω γειωμένη και να απολαμβάνω τη δουλειά μου στο έπακρο.
Σας έχει συμβεί ποτέ κάποιος να σας ακούσει και να σας πει «εσείς είστε η φωνή της Google»; Πώς αντιδράσατε εκείνη τη στιγμή;
Η αλήθεια είναι ότι επειδή όταν μιλάω κανονικά στην καθημερινότητά μου δεν χρησιμοποιώ τον «ρομποτικό» τόνο της εφαρμογής, δεν είναι πάντα εύκολο να με καταλάβουν. Όταν όμως κάποιος έχει πολύ «εκπαιδευμένο» αυτί και με καταλαβαίνει, ξαφνιάζομαι κι εγώ η ίδια! Έχει τύχει να μιλάω σε μια δημόσια υπηρεσία και ξαφνικά ο άλλος να παγώνει, να με κοιτάζει έντονα και να μου λέει: «Συγγνώμη, είστε η φωνή της Google;». Εκείνη τη στιγμή φυσικά γελάω. Η πρώτη μου αντίδραση είναι να αλλάξω επίτηδες τον τόνο μου στην «επίσημη» Google εκδοχή και να πω κάτι του στυλ: «Πετύχατε διάνα». Το σοκ στο πρόσωπό τους είναι ανεκτίμητο! Είναι απίστευτο πώς μια φωνή που έχουμε συνδέσει με ένα κινητό μπορεί να προκαλέσει τέτοια έκπληξη όταν αποκτά πρόσωπο και σώμα.
Πώς αισθάνεστε η ίδια όταν ακούτε τη φωνή σας σε έναν χώρο, σε μια συσκευή ή σε μια ταινία; Την ακούτε πλέον σαν «τη δική σας φωνή» ή έχει γίνει ένα ξεχωριστό κομμάτι της επαγγελματικής σας ταυτότητας;
Το να ακούω τη φωνή μου παντού λόγω της Google είναι κάτι που δεν θα έλεγα ότι συνηθίζεται ποτέ απόλυτα. Ακόμα και σήμερα, αν μπω σε ένα ταξί και ο οδηγός έχει ανοιχτή την πλοήγηση, νιώθω ένα στιγμιαίο σκίρτημα, ένα «ώπα, εγώ είμαι αυτή!». Όμως, αμέσως μετά, το μυαλό μου το διαχωρίζει. Την ακούω περισσότερο σαν έναν χαρακτήρα που έχω δημιουργήσει, σαν μια «περσόνα». Είναι περίεργο, γιατί είναι ταυτόχρονα η δική μου φωνή αλλά και η φωνή μιας παγκόσμιας πλατφόρμας. Έχει πάρει τη δική της ζωή έξω από εμένα, οπότε ναι, θεωρώ ότι η φωνή αυτή έχει γίνει ένα ξεχωριστό κομμάτι της επαγγελματικής μου ταυτότητας. Έχω αναπτύξει ένα είδος επαγγελματικής αποστασιοποίησης: την ακούω κριτικά, σκέφτομαι την άρθρωση, τον τονισμό ή την παραγωγή που έγινε.
Τα πράγματα είναι διαφορετικά όμως όταν ακούω τη φωνή μου σε ταινίες που έχω μεταγλωττίσει ή σε διαφημιστικά. Εκεί το απολαμβάνω πραγματικά γιατί βλέπω την τέχνη μου σε εξέλιξη. Εκεί η φωνή μου δεν είναι απλώς ένα τεχνολογικό εργαλείο, αλλά ένα μέσο για να μεταφέρω συγκίνηση, γέλιο ή ένταση. Όταν βλέπω το τελικό αποτέλεσμα στην οθόνη και ακούω πώς «έδεσε» η φωνή μου με την εικόνα, νιώθω μια βαθιά καλλιτεχνική ικανοποίηση και υπερηφάνεια.
Πίσω από αυτή τη χαρακτηριστική φωνή υπάρχει μια σοπράνο, μια ηθοποιός, μια voice-over artist και μια γυναίκα με πολλούς διαφορετικούς ρόλους. Ποια Βάσια αισθάνεστε ότι σας αντιπροσωπεύει περισσότερο;
Αν έπρεπε να διαλέξω, θα έλεγα ότι με αντιπροσωπεύει η Βάσια που αναζητά την έκφραση μέσα από τον ήχο και το συναίσθημα και αγαπάει να λέει ιστορίες. Είτε τις λέω τραγουδώντας στο μουσικό θέατρο, είτε ερμηνεύοντας έναν ρόλο στο θέατρο λόγου, είτε δανείζοντας τη φωνή μου σε μια ταινία ή σε μια εφαρμογή, ο στόχος μου είναι ο ίδιος: να συνδεθώ με τον άνθρωπο που με ακούει. Δεν θα ήμουν η ίδια voice-over artist αν δεν είχα τις τεχνικές βάσεις της σοπράνο, και δεν θα ήμουν η ίδια ερμηνεύτρια αν δεν σκεφτόμουν ως ηθοποιός. Οπότε με αντιπροσωπεύει η Βάσια που τολμά να εξελίσσεται, να αλλάζει ρόλους και να απολαμβάνει κάθε πτυχή της δημιουργικότητάς της.
Φέτος κλείνω 15 χρόνια στο voice acting και του χρόνου κλείνω 20 χρόνια στο μουσικό θέατρο. Εξακολουθώ να αισθάνομαι την ίδια λαχτάρα όταν ξυπνάω το πρωί και έχω να πάω στην πρόβα μου ή/και σε κάποιο στούντιο. Αυτό με δικαιώνει.
Έχετε δανείσει τη φωνή σας σε αγαπημένους χαρακτήρες που μεγάλωσαν μαζί μας. Υπάρχει κάποιος ρόλος που αισθάνεστε ότι σας μοιάζει περισσότερο ή που άφησε πάνω σας ένα ιδιαίτερο αποτύπωμα;
Ο ρόλος της Άννας από το Frozen (Ψυχρά κι ανάποδα) είμαι εγώ σε animation! Όταν έκανα το voice test για το συγκεκριμένο ρόλο γελούσαμε στο στούντιο, μου βγήκε τόσο αβίαστα, δεν χρειάστηκε να αλλάξω χροιά ή να προσπαθήσω για κάτι. Ήμουν απλά ο εαυτός μου! Ακόμη και σήμερα όταν ηχογραφώ την Άννα απλά μπαίνω και μιλάω. Τον αγαπώ αυτό τον ρόλο και απολαμβάνω πάντα την καταπληκτική δουλειά που κάνουμε στα Sierra Studios στην πρόζα μα και στην ηχογράφηση των τραγουδιών.
Αν έπρεπε να επιλέξω έναν ρόλο που άφησε αποτύπωμα στην ψυχή μου αυτός είναι η Μπελ/Σούζου από την άνιμε ταινία-αριστούργημα του Οσκαρικού σκηνοθέτη Mamoru Hosoda «Μπελ: ο Δράκος και η Πριγκίπισσα». Όταν η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών το κοινό χειροκροτούσε ασταμάτητα για 14 ολόκληρα λεπτά, καθιστώντας αυτή την αποθέωση μία από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια στην ιστορία του σύγχρονου Φεστιβάλ.
Είναι μαγικό το πώς ο Mamoru Hosoda κατάφερε να πάρει το κλασικό παραμύθι της «Πεντάμορφης και του Τέρατος» και να το μεταφέρει στην ψηφιακή εποχή, μιλώντας για την εφηβεία, το τραύμα, αλλά και τη θεραπευτική δύναμη της φωνής και της μουσικής. Η πλοκή της ταινίας και η δυσκολία του ρόλου, σε συνδυασμό με τα πανέμορφα και ιδιαιτέρως απαιτητικά τραγούδια που κλήθηκα να ερμηνεύσω, αποτέλεσαν για εμένα μια πρόκληση άνευ προηγουμένου. Νιώθω περήφανη για το αποτέλεσμα και χαίρομαι ειλικρινά που, σε συνεργασία με την Digital Souls Entertainment, αφήνουμε παρακαταθήκη μία τόσο καλή μεταγλώττιση σε αυτή την υπέροχη ταινία.
Η φωνή είναι ένα πολύ προσωπικό χαρακτηριστικό. Πόσο δύσκολο είναι να «δανείζετε» τη δική σας φωνή σε έναν χαρακτήρα και ταυτόχρονα να του δίνετε μια εντελώς διαφορετική προσωπικότητα;
Όσο δύσκολο είναι να υποκριθείς στη σκηνή έναν «κόντρα ρόλο», όπως λέμε, δηλαδή κάποιον εντελώς διαφορετικό από εσένα. Η φωνή του ρόλου προκύπτει από την προσωπικότητα αυτού και αντίστροφα. Υπήρξαν φορές που αλλάζοντας απλά τη χροιά της φωνής μου μπορούσα να προσεγγίσω πιο εύκολα υποκριτικά έναν ρόλο, είναι μία πολύ καλή τεχνική αυτή.
Καλή τεχνική επίσης είναι να αλλάζεις τις αναπνοές σου, τον ρυθμό σου, ακόμα και τον τρόπο που στέκεσαι σωματικά εκείνη τη στιγμή. Σε αυτό το κομμάτι της υποκριτικής μεταμόρφωσης χρωστάω πολλά σε δύο σπουδαίους σκηνοθέτες με τους οποίους είχα την τύχη να συνεργαστώ, μεταξύ άλλων, στο μουσικό θέατρο μα και στο θέατρο λόγου: τον Θωμά Μοσχόπουλο και τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο.
Με βοήθησαν πολύ στην εξέλιξη της υποκριτικής μου. Με έμαθαν πώς να «σκάβω» βαθύτερα, πώς να κατανοώ την ψυχολογία ενός ήρωα και πώς να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια. Έτσι, όταν δανείζω τη φωνή μου, δεν αλλάζω απλώς τον τόνο μου· εφαρμόζω όλα αυτά που έμαθα για να ζωντανέψει ο χαρακτήρας με απόλυτη αυθεντικότητα.
Η συνεργασία σας με τη Google ήταν ένα project που απαιτούσε πολύ χρόνο και δουλειά. Τι θυμάστε περισσότερο από εκείνη την περίοδο και ποια ήταν η στιγμή που συνειδητοποιήσατε ότι αυτή η φωνή θα ακουγόταν καθημερινά σε τόσο πολύ κόσμο;
Θυμάμαι την απαιτητική ρουτίνα που είχα καθημερινά καθώς και την ευθύνη του να έχω καθημερινά την ίδια φωνητική κατάσταση για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Ακούγεται ενδεχομένως απλό αλλά δεν εξυπακούεται ότι κάθε μέρα μπορούμε να έχουμε την ίδια καθαρότητα και να παράγουμε τον ίδιο ακριβώς ήχο.
Όταν θα ξεκινούσαμε τις ηχογραφήσεις, βίωσα μια πολύ δύσκολη προσωπική απώλεια καθώς έχασα τον πατέρα μου. Ωστόσο, οι απαιτήσεις της νέας μου εργασίας λειτούργησαν ως διέξοδος, βοηθώντας με να διοχετεύσω την ενέργειά μου εκεί και να κρατήσω το μυαλό μου συγκεντρωμένο. Λειτούργησαν ως νοητική αποφόρτιση σε εκείνη τη δύσκολη περίοδο.
Άργησα να συνειδητοποιήσω τη συχνότητα στην οποία θα άκουγα τη φωνή μου σε καθημερινή βάση. Όταν γίνονται οι ηχογραφήσεις, ξέρεις θεωρητικά το μέγεθος του project, αλλά το μυαλό σου δεν μπορεί να συλλάβει εύκολα τους αριθμούς. Κάποια χρόνια μετά το πέρας των ηχογραφήσεων μου «τοποθετήθηκε» η φωνή στο Translate και εν συνεχεία στους Χάρτες. Τότε ήταν που κατάλαβα ότι πλέον δεν μπορώ να κρυφτώ από τη φωνή μου!
Όταν μπαίνεις σε ένα μαγαζί, όταν είσαι στο δρόμο, όταν επισκέπτεσαι φίλους και ακούς τη φωνή σου να βγαίνει από τις συσκευές τους… Εκεί καταλαβαίνεις ότι έχεις γίνει, χωρίς να το επιδιώξεις, ο πιο συχνός «συνταξιδιώτης» χιλιάδων ανθρώπων. Είναι μια μοναδική αίσθηση να ξέρεις ότι είσαι μια τόσο οικεία παρουσία στη ζωή τους, ακόμα κι αν δεν έχουν δει ποτέ το πρόσωπό σου.
Η καριέρα σας κινείται ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους: όπερα, μεταγλώττιση, voice over, υποκριτική. Είναι για εσάς δημιουργική ελευθερία ή υπάρχουν στιγμές που αισθάνεστε ότι πρέπει να επιλέξετε ποια πλευρά σας θα ακολουθήσετε;
Οι κόσμοι αυτοί όσο και αν δείχνουν διαφορετικοί τελικά δεν είναι, γιατί έχουν έναν κοινό πυρήνα: τη φωνή. Όλα λοιπόν περιστρέφονται γύρω από τη φωνή και τις πολλαπλές εκφάνσεις και λειτουργίες της, είτε τραγουδάω είτε εκφωνώ είτε αφηγούμαι. Το ένα συμπληρώνει το άλλο.
Η πειθαρχία της λυρικής μου τέχνης με βοηθάει στις αντοχές του voice-over, και η αλήθεια της υποκριτικής δίνει ψυχή στη μεταγλώττιση. Για μένα είναι η απόλυτη δημιουργική ελευθερία. Δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να επιλέξω, γιατί θεωρώ ότι η εποχή που ένας καλλιτέχνης έπρεπε να κάνει μόνο ένα πράγμα έχει περάσει.
Το μουσικό θέατρο μου προσφέρει τη μαγεία της ζωντανής ορχήστρας και τα αριστουργηματικά έργα του κλασικού ρεπερτορίου, ενώ η μεταγλώττιση είναι μια τελείως διαφορετική, συναρπαστική πρόκληση. Είναι η τέχνη της απόλυτης ακρίβειας. Μέσα στο στούντιο, καλείσαι να γίνεις ένα με την εικόνα, να συγχρονιστείς με την αναπνοή ενός άλλου ηθοποιού στην οθόνη και να δώσεις ψυχή σε έναν χαρακτήρα χρησιμοποιώντας μόνο τον ήχο σου.
Ως γυναίκα, ποιος είναι ο ρόλος που σας δυσκολεύει περισσότερο να ισορροπήσετε στην καθημερινότητά σας; Η καλλιτέχνιδα, η επαγγελματίας, η σύντροφος, η μητέρα ή απλώς η Βάσια που θέλει χρόνο για τον εαυτό της;
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα είναι η ισορροπία ανάμεσα στη μητέρα και την καλλιτέχνιδα. Η τέχνη, το θέατρο και οι ώρες στο στούντιο δεν έχουν σταθερά ωράρια· απαιτούν να δίνεσαι ολοκληρωτικά, συχνά με περίεργα ωράρια. Από την άλλη, η μητρότητα απαιτεί την απόλυτη, ουσιαστική παρουσία σου. Αυτή η διαρκής προσπάθεια να είσαι δημιουργική και συνεπής στη δουλειά σου, αλλά και απόλυτα εκεί για το παιδί σου χωρίς ενοχές, είναι ο πιο δύσκολος ρόλος.
Μέσα σε αυτόν τον καθημερινό μαραθώνιο, μοιραία, ο ρόλος που συμπιέζεται περισσότερο και δυσκολεύομαι να κρατήσω είναι η Βάσια που θέλει χρόνο για τον εαυτό της. Το να ξεκλέψεις έστω και λίγα λεπτά μέσα στη μέρα απλώς για να μείνεις μόνη με τις σκέψεις σου, χωρίς να πρέπει να είσαι «κάτι» για κάποιον άλλον, είναι η μεγαλύτερη πολυτέλεια. Όλοι οι άλλοι ρόλοι προσπαθούν διαρκώς να βρουν ζωτικό χώρο ανάμεσα σε αυτές τις ισορροπίες.
Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η εμφάνιση στο μουσικό θέατρο; Υπάρχει χώρος για τη φυσικότητα ή η εικόνα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της σκηνικής παρουσίας;
Η εικόνα είναι αναμφίβολα ένα αναπόσπαστο μέρος της σκηνικής παρουσίας, καθώς το μουσικό θέατρο είναι μια οπτικοακουστική τέχνη. Όμως, θεωρώ ότι η εμφάνιση πρέπει να υπηρετεί τον ρόλο και όχι ένα στείρο πρότυπο ομορφιάς. Η «εικόνα» δεν σημαίνει απαραίτητα να είσαι αψεγάδιαστος, αλλά να έχεις σκηνική αλήθεια.
Υπάρχει απόλυτη ανάγκη για φυσικότητα, γιατί το κοινό σήμερα δεν θέλει να βλέπει «κούκλες» στη σκηνή, θέλει να βλέπει ανθρώπους με σάρκα και οστά, με ατέλειες, που εκφράζουν αληθινά συναισθήματα. Αν ο χαρακτήρας που υποδύεσαι απαιτεί τσαλάκωμα, τότε η φυσικότητα και η ατέλεια γίνονται το πιο δυνατό σου όπλο. Η ομορφιά στο θέατρο πηγάζει από το πόσο βαθιά μπορείς να συγκινήσεις τον θεατή, όχι από τις τέλειες αναλογίες.
Τι σημαίνει για εσάς θηλυκότητα σήμερα; Έχει αλλάξει ο τρόπος που αντιλαμβάνεστε τον εαυτό σας ως γυναίκα όσο μεγαλώνετε και εξελίσσεστε;
Η θηλυκότητα θεωρώ είναι ανάλογη της αυτοπεποίθησης μίας γυναίκας. Όσο περισσότερο σίγουρη είναι μια γυναίκα για τον εαυτό της και γνωρίζει τι θέλει, τι της ταιριάζει και τι όχι, τόσο πιο θηλυκή νιώθει και το αποπνέει.
Όταν είμαστε πιο νέες, συχνά συνδέουμε τη θηλυκότητα με την εξωτερική εμφάνιση, την αποδοχή των άλλων ή με το να ανταποκρινόμαστε σε συγκεκριμένα κοινωνικά πρότυπα. Όσο μεγαλώνω και εξελίσσομαι, ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου έχει αλλάξει ριζικά, κυρίως μετά τη μητρότητα.
Σήμερα, νιώθω ότι η θηλυκότητά μου πηγάζει από την ασφάλεια που νιώθω με τον εαυτό μου, από τις εμπειρίες που έχω μαζέψει και από την ικανότητά μου να είμαι ταυτόχρονα ευάλωτη και δυνατή. Μεγαλώνοντας, σταμάτησα να προσπαθώ να είμαι τέλεια και άρχισα να απολαμβάνω το ποια είμαι πραγματικά.
Υπάρχει κάτι στην εμφάνισή σας που θεωρείτε χαρακτηριστικό σας και δεν θα αλλάζατε εύκολα; Και αντίστροφα, υπάρχει κάτι που κατά καιρούς έχετε θελήσει να αλλάξετε πάνω σας;
Θα έλεγα ότι τα μαλλιά μου είναι αρκετά χαρακτηριστικά επάνω μου και δεν θα τα άλλαζα εύκολα. Δεν κάνω τολμηρές αλλαγές, είμαι πιο κλασική. Γενικά, όσο μεγαλώνω και εξελίσσομαι, συνειδητοποιώ ότι μου αρέσει απίστευτα η φυσικότητα στην εμφάνιση. Δεν είμαι καθόλου υπέρ των μεγάλων ή των τεχνητών αλλαγών.
Επιλέγω να αναδεικνύω αυτό που ήδη έχω, παρά να προσπαθώ να γίνω κάτι άλλο. Έχω περάσει κι εγώ φάσεις, κυρίως σε μικρότερη ηλικία, που ήθελα να αλλάξω πράγματα στην εμφάνισή μου, σήμερα όμως αυτή η ανάγκη έχει παρέλθει. Η μόνη περίπτωση να αλλάξω κάτι στην εικόνα μου είναι αν το απαιτήσει προσωρινά ένας ρόλος στο μουσικό θέατρο, και αυτό το βλέπω καθαρά σαν παιχνίδι, ξέροντας ότι μετά θα επιστρέψω στη δική μου, φυσική εκδοχή.
Όταν η δουλειά σας απαιτεί να χρησιμοποιείτε τη φωνή σας για πολλές ώρες, τι κάνετε για να την προστατεύετε; Έχετε κάποια προσωπική ρουτίνα πριν από μια απαιτητική ηχογράφηση;
Αντιμετωπίζω τη φωνή ως έναν μυ και, όπως ένας αθλητής κάνει προθέρμανση πριν από τον αγώνα, έτσι κι εγώ ακολουθώ μια συγκεκριμένη φωνητική ρουτίνα σε καθημερινή βάση. Το μικρόφωνο και η σκηνή «προδίδουν» αμέσως μια κουρασμένη φωνή, οπότε η φροντίδα της είναι για μένα καθημερινό καθήκον και όχι μόνο πριν από την ηχογράφηση ή την παράσταση.
Κάνω ασκήσεις φωνητικής προθέρμανσης, δύο ώρες αφού ξυπνήσω, για να κρατιέμαι σε φόρμα. Πίνω πολύ νερό για να ενυδατώνομαι, προσπαθώ να κοιμάμαι καλά και αποφεύγω τα πολύ καυτερά ή τηγανητά φαγητά. Όταν δουλεύω πολλές ώρες, το μυστικό μου είναι το τσάι του βουνού με μέλι μάνουκα ή το ρόφημα λιναρόσπορου, η αποφυγή της έντασης στην ομιλία και το να ακούω το σώμα μου. Αν νιώσω την παραμικρή ενόχληση, ξέρω πότε πρέπει να σταματήσω και να ξεκουράσω το όργανό μου.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο misconception που πιστεύετε ότι έχει ο κόσμος για μια γυναίκα που εργάζεται με τη φωνή της; Τι θα θέλατε να γνωρίζουν για τη δουλειά που δεν φαίνεται πίσω από ένα μικρόφωνο;
Η μεγαλύτερη παρεξήγηση πιστεύω πως είναι ότι ο κόσμος φαντάζεται πως η δουλειά μας είναι εύκολη, ξεκούραστη και γρήγορη· ότι απλώς μπαίνουμε σε ένα στούντιο, διαβάζουμε ένα κείμενο με ωραία φωνή και φεύγουμε. Όμως, η αλήθεια είναι το αντίθετο: είναι πιο δύσκολο να συγκινήσεις ή να πείσεις κάποιον όταν του στερείς την εικόνα.
Όταν δεν έχεις τα μάτια σου, τις εκφράσεις σου ή το σώμα σου για να επικοινωνήσεις, πρέπει όλη αυτή η ενέργεια να συμπυκνωθεί αποκλειστικά στον ήχο. Αυτό που δεν φαίνεται πίσω από το μικρόφωνο είναι οι ώρες μελέτης, η ψυχολογική εμβάθυνση και η προσπάθεια να μείνει η φωνή σου σταθερή, ακόμα κι αν εσύ προσωπικά μπορεί να έχεις μια δύσκολη μέρα.
Μια ωραία φωνή χωρίς τεχνική, χωρίς υποκριτική παιδεία και χωρίς αντοχή, στο στούντιο δεν σημαίνει τίποτα. Πίσω από κάθε δευτερόλεπτο που ακούει ο κόσμος στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση ή στο GPS του, υπάρχει μια επαγγελματίας που αντιμετωπίζει τη φωνή της ως ένα όργανο υψηλής ακρίβειας.
Αν μπορούσατε σήμερα να δώσετε μία συμβουλή στη Βάσια που ξεκινούσε την επαγγελματική της πορεία, ποια θα ήταν;
Θα της έλεγα να ακολουθεί τον δρόμο της ανεπηρέαστη από γνώμες και συμβουλές ανθρώπων που καταλήγουν τελικά να σε αποπροσανατολίζουν από τα «θέλω» σου μόνο και μόνο επειδή οραματίζονται για εσένα κάτι διαφορετικό από αυτό που έχεις οραματιστεί εσύ για τον εαυτό σου.
Να απολαμβάνει τη διαδικασία και να είναι λιγότερο αυστηρή με τον εαυτό της. Και τέλος, ότι η πολυπραγμοσύνη της και η φυσικότητά της είναι τελικά η μεγαλύτερη υπερδύναμή της!
Ακολουθήστε την Βάσια Ζαχαροπούλου στο instagram, με ένα click εδώ.
