Πριν εξελιχθεί σε μία από τις πιο αγαπημένες ρομαντικές κομεντί όλων των εποχών, η ταινία «Νότινγκ Χιλ» λίγο έλειψε να χάσει το μεγαλύτερό της αστέρι, την Τζούλια Ρόμπερτς. Η ίδια η ηθοποιός αποκάλυψε ότι αρχικά δεν είχε καθόλου θετική άποψη για την ταινία και ότι απέρριψε το πρότζεκτ, εκφράζοντας έντονες αμφιβολίες για την υπόθεσή του, όπως αναφέρει το δημοσίευμα της nypost.
Η Τζούλια Ρόμπερτς, η οποία σήμερα είναι 58 ετών, δήλωσε ότι η πρώτη της αντίδραση όταν διάβασε το σενάριο ήταν ιδιαίτερα αρνητική. Όπως ανέφερε, θεώρησε την ιδέα της ταινίας και τον ρόλο τόσο «γαμ… ηλίθιο», αμφισβητώντας το κατά πόσο η ιστορία θα μπορούσε να λειτουργήσει κινηματογραφικά και να αγγίξει το κοινό. Η ίδια παραδέχτηκε ότι δεν μπορούσε αρχικά να δει το βάθος ή τη γοητεία που τελικά θα ανακάλυπτε αργότερα.
Σύμφωνα με τα όσα έχει πει, η Ρόμπερτς χρειάστηκε χρόνο για να επανεξετάσει τη στάση της. Αν και στην αρχή απέρριψε την ταινία χωρίς δεύτερη σκέψη, στη συνέχεια άρχισε να βλέπει την ιστορία με διαφορετικό μάτι. Η αλλαγή αυτή δεν ήρθε άμεσα, αλλά προέκυψε καθώς άρχισε να αντιλαμβάνεται τα στοιχεία που έδιναν στην ταινία τη μοναδική της ταυτότητα.
Η ηθοποιός εξήγησε ότι, αφού ξεπέρασε τις πρώτες της αντιρρήσεις, ανακάλυψε τη γοητεία που έκρυβε η ιστορία και κατάλαβε γιατί το φιλμ θα μπορούσε να έχει απήχηση. Αυτή η συνειδητοποίηση ήταν που τελικά την έπεισε να αποδεχτεί τον ρόλο και να συμμετάσχει στην ταινία, παρά την αρχική της απόρριψη.
Η αποκάλυψη αυτή ρίχνει φως στις αβεβαιότητες και τις δεύτερες σκέψεις που μπορεί να έχουν ακόμη και τα μεγαλύτερα ονόματα του κινηματογράφου πριν από σημαντικές επαγγελματικές αποφάσεις. Παρά τη μετέπειτα επιτυχία της ταινίας και τη θέση που κατέχει σήμερα στη συνείδηση του κοινού ως ρομαντική κλασική επιλογή, τίποτα δεν ήταν δεδομένο στα πρώτα στάδια.
Η απόφαση της Τζούλια Ρόμπερτς να αλλάξει γνώμη αποδείχθηκε καθοριστική για την πορεία της ταινίας, επιβεβαιώνοντας ότι πολλές φορές η επιτυχία κρύβεται εκεί όπου αρχικά υπάρχει αμφιβολία.
Σήμερα, η ίδια κοιτάζει πίσω σε εκείνη την πρώτη της αντίδραση ως μια στιγμή ειλικρίνειας, που όμως δεν την εμπόδισε να αναγνωρίσει τελικά την αξία της ιστορίας και να γίνει μέρος μιας ταινίας που αγαπήθηκε όσο λίγες.
