Πρόσθεσε το Newsbeast στις προτεινόμενες πηγές σου στη Google

Σε μια κίνηση που φέρνει στο φως τις βαθιές εσωτερικές διαιρέσεις της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, ο επικεφαλής του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, έθεσε στο τραπέζι μια πρόταση μαμούθ που έχει ήδη προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις, καθώς στην ουσία ζήτησε από τους συμμάχους να δεσμεύσουν το 0,25% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος τους για τη στρατιωτική βοήθεια προς το Κίεβο, μια κίνηση που θα μπορούσε να εκτινάξει τη χρηματοδότηση στα 143 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Ωστόσο, το όραμα για μια «σταθερή και προβλέψιμη» στήριξη στην Ουκρανία προσκρούει στη σκληρή άρνηση ισχυρών ευρωπαϊκών πρωτευουσών, όπως το Παρίσι και το Λονδίνο.

Η πρόταση του Ρούτε, η οποία συζητήθηκε σε κλειστή συνεδρίαση πρεσβευτών του ΝΑΤΟ ενόψει της συνόδου κορυφής στην Τουρκία τον Ιούλιο, στοχεύει στην αποκατάσταση της ισορροπίας εντός της Συμμαχίας. Αυτή τη στιγμή, το βάρος της βοήθειας πέφτει δυσανάλογα στις πλάτες των σκανδιναβικών και βαλτικών χωρών, της Πολωνίας και της Ολλανδίας.

Οι χώρες αυτές εκφράζουν την έντονη δυσαρέσκειά τους, τονίζοντας ότι δεν είναι βιώσιμο μια μικρή ομάδα κρατών με πληθυσμό κάτω των 30 εκατομμυρίων να καλύπτει το ένα τρίτο της στρατιωτικής υποστήριξης που παρέχουν 1 δισεκατομμύριο πολίτες των χωρών του ΝΑΤΟ. Η Κάγια Κάλλας, επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, επιβεβαίωσε ότι το ζήτημα της άνισης κατανομής τίθεται επιτακτικά σε κάθε συνάντηση.

Η κατάσταση περιπλέκεται περαιτέρω από την αλλαγή στάσης των ΗΠΑ, μετά την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να παγώσει τη στρατιωτική βοήθεια, αφήνοντας την Ευρώπη μόνη της στο τιμόνι. Την ίδια στιγμή, οι χώρες της Νότιας Ευρώπης παραμένουν «μικροί δότες», ενώ η Γαλλία και η Βρετανία εμφανίζονται σκεπτικές, με το Παρίσι να ζητά να συνυπολογιστούν οι εισφορές στο πρόσφατο ευρωπαϊκό δάνειο των 90 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Η επόμενη εβδομάδα θα είναι καθοριστική, καθώς οι υπουργοί Εξωτερικών θα συναντηθούν στη Σουηδία για να μετρήσουν τις δυνάμεις τους. Το σίγουρο είναι πως το ΝΑΤΟ οφείλει να δείξει στο Κίεβο ότι η στήριξη είναι μακροπρόθεσμη, όμως ο δρόμος προς την κοινή οικονομική δέσμευση παραμένει ναρκοθετημένος από εθνικά συμφέροντα και δημοσιονομικές ανησυχίες, σύμφωνα με το Politico.