Οι Έλληνες που έδιωξε η Ελλάδα και δημιούργησαν τη δική τους κοινότητα στο Στρασβούργο

Αποστολή του newsbeast.gr στην πόλη Μπίσβιλλερ στη Γαλλία


WEEKEND
0:05
17/04/2016
Οι Έλληνες που έδιωξε η Ελλάδα και δημιούργησαν τη δική τους κοινότητα στο Στρασβούργο
17
loading

Το Μπίσβιλλερ είναι μια μικρή πόλη η οποία βρίσκεται μόλις 22 χιλιόμετρα έξω από το Στρασβούργο και 8 χιλιόμετρα από το Ρήνο και τα σύνορα της Γαλλίας με τη Γερμανία.

Αποστολή στο Στρασβούργο: Γιώργος Λαμπίρης

Λίγοι γνωρίζουν ότι εκεί εγκαταστάθηκαν Έλληνες μετά τη δεκαετία του ’60, δημιουργώντας τη δική τους παροικία. Όλοι τους από την Τένεδο. Το νησί προσαρτήθηκε στην Ελλάδα μετά την υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών και ανήκε στη Λήμνο. Ωστόσο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης προσαρτήθηκε μαζί με την Ίμβρο στην Τουρκία.

Σταδιακά και τεχνηέντως η τουρκική πλευρά φρόντισε -όπως λένε η έλληνες κάτοικοι του Μπίσβιλλερ- για την αποδυνάμωση του ελληνικού στοιχείου στην Τένεδο. Εκείνοι αναζήτησαν την τύχη τους στην Ελλάδα. Και οι τρεις προσπάθειές τους να αποκτήσουν την ελληνική υπηκοότητα απέτυχαν. Όπως λέει μία από τις γυναίκες κατοίκους της περιοχής, είναι σαν να έχουν την Ελλάδα μόνο… ακουστά. Οι ελληνικές αρχές τους προέτρεπαν να παραμείνουν στο νησί ώστε να μην χάσει την ελληνικότητά του.

Έφτασαν εκεί, λέγοντας ότι έχασαν τα χαρτιά τους, επιδιώκοντας να παραμείνουν στη Γαλλία, η οποία εφάρμοζε ιδιαίτερα αυστηρή μεταναστευτική πολιτική.

tened7
Το Μπίσβιλλερ

Ελληνικά ως ξένη γλώσσα

Πενήντα χρόνια μετά τα εγγόνια μαθαίνουν τα ελληνικά υπό την πίεση των πρεσβύτερων. Σταδιακά το ελληνικό στοιχείο θα εκλείψει από την περιοχή, όπως και η ελληνική γλώσσα, καθώς η ενσωμάτωση των μικρότερων σε ηλικία κατοίκων στη γαλλική κουλτούρα, είναι σχεδόν ολοκληρωτική.

Τα παιδιά πηγαίνουν στην ελληνική τάξη στο Στρασβούργο και μαθαίνουν τα ελληνικά ως ξένη γλώσσα. Φοιτούν όμως σε γαλλικό σχολείο. Ακούν και μιλάνε γαλλικά.

Η Γεωργία Λυμπερίου πήγε στο Μπίσβιλλερ το 1971. Ο σύζυγός της είχε προηγηθεί δύο χρόνια νωρίτερα. «Εκείνος δούλευε στο εργοστάσιο παραγωγής γκαζιού κι εγώ στο εργοστάσιο υφασμάτων», αφηγείται.

tened13
Η Γεωργία Λυμπερίου

«Φύγαμε από την Τένεδο, αλλά δεν μας έδιωξαν οι Τούρκοι. Φρόντισαν παρόλ' αυτά να το κάνουν με τρόπο. Έκλεισαν το ελληνικό σχολείο και να περιόρισαν κάθε ελληνική δραστηριότητα στο νησί. Οι κάτοικοι ήταν αναγκασμένοι να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο της Κωνσταντινούπολης. Όσοι μπορούσαν... Σταδιακά ο κόσμος άρχισε να εγκαταλείπει την Τένεδο. Άλλος πήγαινε στην Αυστραλία, άλλος στην Αμερική, άλλος στον Καναδά. Εμείς ήρθαμε εδώ».

«Θα πεθάνω με το παράπονο ότι δεν είχε την αγκαλιά της μάνας μου»

Στο ίδιο τραπέζι, ακριβώς δίπλα της, κάθεται η Βασιλική Καρβέλη. Μόλις συναντηθήκαμε στην έξοδο της ορθόδοξης εκκλησίας των Ελλήνων του Μπίσβιλλερ, φρόντισε να με πάρει παράμερα λέγοντάς: «Δεν ζητήσαμε και δεν ζητάμε ποτέ τίποτα. Θα πεθάνω όμως με το παράπονο ότι δεν είχα την αγκαλιά της μάνας μου. Ότι είχα να δω τον αδερφό μου 40 χρόνια και τον είδα πρόπερσι για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια. Για όλα αυτά έχει ευθύνη και η Ελλάδα».

«Από το 1964 και ύστερα και τα πράγματα στο νησί άλλαξαν πολύ. Έπρεπε να δούμε τι θα κάνουμε. Έτσι έμεναν οι άνδρες να δουλέψουν και οι γυναίκες με τα παιδιά πήγαιναν στην Κωνσταντινούπολη για να στείλουν τα μικρά στο σχολείο. Να μη χαθεί η ελληνική γλώσσα. Στην Τένεδο δεν είχαμε ελληνικό σχολείο. Πηγαίναμε σε τουρκικό. Θυμάμαι, ήμουν μόλις 10 χρονών όταν έκλεισε. Στην τετάρτη. Και οι Τούρκοι με γύρισαν μία τάξη πίσω, καθώς δεν καταλάβαινα γρι τουρκικά».

tened12
Η Βασιλική Καρβέλη

Η τελευταία που πήγε στο Μπίσβιλλερ

«Είμαι ίσως η τελευταία που ήρθα στο Μπίσβιλλερ. Παντρεύτηκα στην Τένεδο το 1974. Κι έμοιαζε ότι θα ήταν ο τελευταίος γάμος Ελλήνων στο νησί. Το 1994 όμως, 20 χρόνια μετά, παντρεύτηκε και η μικρή αδερφή μου, που την είχα αφήσει μόνη με τη μάνα μου, σε ηλικία 5 χρονών. Εκείνη πήγε στην Ελλάδα. Η μητέρα το ίδιο. Κράτησε όμως το σπίτι στην Τένεδο».

«Το ελληνικό προξενείο μας ζήτησε να παραμείνουμε στην Τένεδο για να μη χαθεί η ελληνικότητά της»

«Όταν άρχισαν τα κυπριακά, οι Τούρκοι έστειλαν ειδοποιητήριο κατάταξης στον άνδρα μου. Έπρεπε να τον πάρουν φαντάρο. Δεν πήγε ποτέ», συνεχίζει την αφήγησή της η κυρία Βασιλική.

tened10
Ο σύζυγος της κυρίας Βασιλικής και η εγγονή τους, Μελίνα

«Ήταν Χριστιανός και δεν τον ήθελαν. Φεύγοντας οριστικά το 1975 από την Τένεδο, πήγαμε στην Ελλάδα για να γλιτώσουμε. Απευθυνθήκαμε στο ελληνικό προξενείο. Εκείνοι μας προέτρεψαν να παραμείνουμε για να μην χάσουν την ελληνικότητά τους τα δύο νησιά. Έτσι, αναγκαστήκαμε με μία βαλίτσα στο χέρι να στραφούμε στη Γαλλία. Το γαλλικό προξενείο μας χορήγησε ελληνική βίζα για να μπορέσουμε να πάμε στην Ελλάδα. Είδαμε όμως ότι δεν θα μας έδιναν ποτέ την ελληνική υπηκοότητα. Κι έτσι επιστρέψαμε στο Στρασβούργο. Νομίζαμε πως η επιστροφή μας θα ήταν προσωρινή. Ο άνδρας μου όμως βρήκε δουλειά εδώ. Και τα λίγα χρόνια έγιναν πολλά...».

tened1
Το Μπίσβελλερ

«Την Ελλάδα την έχουμε μόνο ακουστά»

«Η Ελλάδα μας έδιωξε. Θυμάμαι σαν τώρα τους υπεύθυνους του ελληνικού προξενείου να λένε: "Θα πιείτε το πικρότερο ποτήρι". Κι έτσι έγινε. Οι Έλληνες ήμαστε φυγάδες από την Τένεδο. Πληρώναμε τούρκους διακινητές, η οποίοι φρόντιζαν να μας περνάνε λαθραία στα ελληνοτουρκικά σύνορα. Η Ελλάδα όμως δεν μας δέχτηκε ποτέ. Αν μας είχε δεχτεί, τώρα δεν θα ήμαστε εδώ. Κινηθήκαμε μαζικά τουλάχιστον τρεις φορές, ζητώντας τη χορήγηση ελληνικής υπηκοότητας, καθότι είχαμε ήδη την τουρκική. Μάλιστα όταν ήρθαμε στο Στρασβούργο, όλοι νόμιζαν πως είμαστε Τούρκοι. Πολλά μας έταξαν, τίποτα δεν έγινε πράξη. Στο τέλος, οι Γάλλοι ήταν εκείνοι που μας δέχτηκαν και μας προσέφεραν υπηκοότητα. Την Ελλάδα μόνο ακουστά την έχουμε όλα αυτά τα χρόνια».

«Γυρίζοντας πίσω στο 1974, δεν μπορώ να ξεχάσω όσα έζησα στην Τένεδο. Σήμερα, 42 χρόνια μετά, επιστρέφω και γυρίζω διαρκώς το κεφάλι μου πίσω φοβισμένη. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις εικόνες πολέμου που αντίκρισα. Οι τηλεοράσεις έδειχναν το βράδυ ότι οι Έλληνες βασάνιζαν τους Τούρκους. Αντιθέτως οι Τούρκοι ήταν εκείνοι οι οποίοι βασάνιζαν τα κορίτσια στην Κύπρο».

Παρακολουθώντας τη συζήτηση, ο έλληνας πρώην καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, Αστέριος Αργυρίου, παίρνει το λόγο.

«Η Τένεδος ήταν μια φυλακή ελεύθερων καταδίκων. Οι Έλληνες ζούσαν σκλαβωμένοι στο ίδιο τους το νησί κι ας μην τους έδιωξαν με τη βία οι Τούρκοι», προσθέτει ο καθηγητής.

tened4

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο Βαρθολομαίος

«Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης έπαιξε κι εκείνο το ρόλο του. Ό,τι μπόρεσε να κάνει το έκανε. Χωρίς να μπορεί να τους προστατέψει περισσότερο. Θυμάμαι το σημερινό πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος τότε ήταν ακόμα δεσπότης. Είχα πάει στην Κωνσταντινούπολη σε ένα συνέδριο. Εκείνος έμαθε ότι είμαι από το Στρασβούργο. Με φώναξε κοντά του και ρωτούσε για τους Έλληνες του Μπίσβιλλερ… Ωστόσο κανείς δεν βοήθησε αυτούς τους ανθρώπους. Ο μόνος φορέας που θα μπορούσε πραγματικά να κάνει κάτι ήταν οι ελληνικές αρχές. Είχα πάει τρεις φορές στο υπουργείο Εξωτερικών στην Ελλάδα, στάθηκε όμως αδύνατο να λάβουν οι Έλληνες την υπηκοότητα. Η μόνιμη απάντηση ήταν ότι με τη φυγή τους θα αποδυναμωνόταν η ελληνική παρουσία στην περιοχή».

Όταν ακούει να γίνεται κουβέντα για την Εκκλησία, η Βασιλική Καρβέλη, αμφισβητεί το ρόλο της. Όπως λέει κανείς δεν ενδιαφέρθηκε επί της ουσίας.

«Βρίσκομαι εδώ από τότε που ήμουν αρκετά νέα. Και όλα αυτά τα χρόνια ένας δεσπότης, ένας πατριάρχης δεν ήρθε. Τώρα η Τένεδος είναι άδεια. Κανείς όμως δεν ενδιαφέρθηκε τότε που έπρεπε. Να ρωτήσει εάν ζούμε ή εάν πεθάναμε. Ακούμε σήμερα ότι η Τένεδος είναι ωραίο νησί. Ναι… Ένα ωραίο νησί, στο οποίο κατοικούν μόνο Τούρκοι», προσθέτει με νόημα.

«Το αποτέλεσμα είναι ότι τα εγγόνια μας μιλάνε μισά Ελληνικά. Και μισά Γαλλικά. Και τα Ελληνικά τους τα μιλάνε με το ζόρι, επειδή εμείς προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη γλώσσα. Ωστόσο τίποτα δεν δείχνει ότι θα κρατηθεί το ελληνικό στοιχείο στην περιοχή που μένουμε. Μόλις πεθάνουμε εμείς, τα εγγόνια και τα δισέγγονα θα είναι εξ ολοκλήρου Γάλλοι».

«Η Ίμβρος αντιθέτως στηρίχθηκε με κάθε τρόπο γιατί ο πατριάρχης είναι Ίμβριος, όπως άλλωστε και οι περισσότεροι δεσποτάδες», συμπληρώνει.

Ο κύριος Αργυρίου επιβεβαιώνει ότι αρκετοί δεν γνώριζαν την παρουσία των Ελλήνων του Μπίσβιλλερ. Οι περισσότεροι είχαν αποκομίσει επιδερμικές εντυπώσεις χωρίς να μπορούν να προφέρουν ακόμα και το όνομα της μικρής πόλης.

«Θα σας περιγράψω ένα περιστατικό. Αστείο αλλά και τραγικό. Από το 1970 έως το 1974 ήμουν καθηγητής πανεπιστημίου στο Αλγέρι. Το 1974 επέστρεψα στο Στρασβούργο, απ’ όπου είχα φύγει προσωρινά. Μία μέρα είχα πάει στο Παρίσι και επισκέφθηκα τον ορθόδοξο μητροπολίτη, Μελέτιο. "Αργυρίου τώρα που θα ανέβεις στο Στρασβούργο υπάρχει ένα χωριό… να δεις πώς το λένε… Πήγαινε να τους βρεις και πες μου τι γίνεται", είπε τότε ο δεσπότης. Φανταστείτε ότι δεν θυμόταν ούτε το όνομα του χωριού».

«Είναι Τούρκοι αλλά μιλάνε άλλη γλώσσα, δεν μιλάνε Ελληνικά»

«Όταν ήρθα στο Μπίσβιλλερ, πήγα στο αστυνομικό τμήμα, αναζητώντας αυτή τη μικρή κοινότητα Ελλήνων. Ο αστυνομικός με κοίταξε παραξενεμένος και μου είπε: "Δεν υπάρχουν Έλληνες εδώ". Ξαφνικά πετάχτηκε πίσω μου ένας άλλος: "Ναι. Έχετε δίκιο. Είναι κάποιοι εδώ. Είναι Τούρκοι, αλλά μιλάνε άλλη γλώσσα, δεν μιλάνε Τούρκικα", είχε πει».

Κατά τα πρώτα χρόνια της ελληνικής παρουσίας η  εκκλησία ήταν ένα μικροσκοπικό δωμάτιο. Εκεί που όλες οι χαρές, οι λύπες και οι διασκεδάσεις συνενώνονταν.

Η Εκκλησία για όλους τους… σκοπούς

«Όταν ήρθαμε, είχαμε για εκκλησία ένα δωμάτιο. Εξυπηρετούσε όλους τους σκοπούς. Γλέντια, λειτουργίες, βαφτίσια, γάμους, κηδείες. Όλα γίνονταν εκεί. Αργότερα, αγοράσαμε μεγαλύτερη εκκλησία. Το εργοστάσιο που δουλεύαμε είχε φτιάξει μία για τους πολωνούς εργάτες. Και όταν έκλεισε, ήθελαν να πουλήσουν την εκκλησία σε ιδιώτες. Ωστόσο καταφέραμε να την αγοράσουμε για 10.000 φράγκα από το δήμο της περιοχής», εξηγεί η Γεωργία Λυμπέριου.

tened8
Η ελληνική εκκλησία του Μπίσβελλερ

Την υποδοχή των ελληνικών αρχών περιγράφει με τη σειρά του και ο Κωνσταντίνος Αβαγιανός…

«Ήρθα το ’72 στο Στρασβούργο. Το 1988 γύρισα στην Ελλάδα για δουλειά. Σκόπευα να μείνω εκεί. Τελικά έκατσα μόνο 3 χρόνια. Ήθελε ο μεγάλος μου γιος -μόλις είχε κλείσει τα 18-, να γυρίσει και πάλι στη Γαλλία. Και η μητέρα του είπε πως δεν θα γυρίζαμε παρά όλοι μαζί. Δεν με κράτησε η Ελλάδα. Και καλύτερα που δεν έμεινα, αν δείτε τα χάλια μας σήμερα. Αν μου έδιναν τώρα την ελληνική υπηκοότητα θα τους έλεγα "όχι". Θα πλήρωνα αν χρειαζόταν για να την κρατήσουν εκείνοι. Θυμάμαι ότι είχα πάει να τη ζητήσω από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών. Μου ζήτησαν να μείνω 6 μήνες και έθεταν συγκεκριμένες προϋποθέσεις για να την αποκτήσω. Όπως ήμουν, πήρα τα χαρτιά, τα πέταξα στα σκουπίδια, και έφυγα».

tened11
Ο Κωνσταντίνος Αβαγιανός

Γάμοι από έρωτα και προξενιό

Εισβάλλω προς στιγμήν στην προσωπική τους ζωή. Η κυρία Γεωργία, αφού γελάει με την επιμονή μου να μάθω πως γνωρίστηκε με τον άντρα της, απαντάει με προθυμία. «Με προξενιό! Ο κύριος ήρθε στη Γαλλία για να κερδίσει χρήματα και να γίνει πλούσιος. Αυτή ήταν η υπόσχεση για κάθε κορίτσι της εποχής που παντρευόταν με προξενιό. Έτσι συνέβη και μ’ εμένα».

Τη ρωτάω ποιος πήγε να συναντήσει ποιον…

«Εκείνος με βρήκε! Αυτό έλειπε να πάω να τον βρω εγώ!», λέει γελώντας.tened15

Οι γυναίκες είναι ομιλητικότερες από τους άντρες. Η κυρία Βασιλική βρίσκει την ευκαιρία να προσθέσει κι εκείνη μερικές λεπτομέρειες για τη δική της ζωή.

«Γνωριστήκαμε στην Τένεδο», ξεκινάει την αφήγησή της. «Είχε πεθάνει ο πατέρας μου, ο αδερφός μου ήταν μικρός, η αδερφή μου αρραβωνιασμένη. Χτυπούσε η καρδιά μας όταν έβλεπε ο ένας τον άλλο. Από μακριά όμως… Δεν πλησίαζε ούτε εκείνος, ούτε εγώ. Ακόμα και στον κινηματογράφο ή σε βόλτα ερχόταν συνοδεία η πεθερά μου. Ούτε φιλί δεν είχαμε δώσει πριν το γάμο!»

tened16

«Από πού είστε εσείς;» με ρωτάει η κυρία Γεωργία.

«Από την Κέρκυρα», λέω.

«Εκεί στην Κέρκυρα δεν έχει κανένα χωριό που έκαναν προξενιά;»

«Πώς… Έκαναν…», ξαναλέω.

«Έτσι κάναμε εμείς τότε. Έτσι είχαμε συνηθίσει», λέει λίγο μετά κι αφού κοιτάζει τον άνδρα της που είναι στην άκρη του τραπεζιού...

Το Μπίσβιλλερ με τις λίγες ελληνικές οικογένειες, είναι μια μικρή πόλη της Γαλλίας. Εκτός από τους Έλληνες ζουν εκεί πολλοί Τούρκοι. Και Γάλλοι. Μεταξύ τους Έλληνες και Τούρκοι δεν έχουν καμία επικοινωνία. Η ελληνική κοινότητα είναι συμπαγής και ενωμένη. Αποκομμένη στο δικό της μικρόκοσμο. Οι Τενέδιοι του Στρασβούργου, του Μπίσβιλλερ πιο συγκεκριμένα. Θεματοφύλακες ελληνοπρέπειας που σε λίγα χρόνια θα αποτελεί ανάμνηση για τους νεότερους. Κι εκείνοι θα αφηγούνται -εάν αφηγούνται- πως κάποτε οι γονείς τους, οι γονείς των γονιών τους, οι παππούδες τους ήρθαν από την Τένεδο. Ίσως 60, ίσως 70, ίσως 100 χρόνια πριν… Κι ακόμα λιγότεροι θα θυμούνται ότι κάποιοι προσπάθησαν να αποκτήσουν ελληνικά χαρτιά, αλλά κάποιος άλλος τους αρνήθηκε.

tened18 tened17 tened3 tened6 tened7 tened14

Δείτε όλα τα θέματα του Weekend

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


ΚΑΝΤΕ LIKE ΣΤΟ NEWSBEAST.GR

17
σχόλια
  1. avatar Δέσπω Αθ. Λιάλιοθ

    Αυτή τη στιγμή μεταπτυχιακός μου φοιτητής ψάλλει και στο Στρασβούργο και στο Μπίσβιλλερ και παρακολουθώ τα πάντα του Στρασβούργου και του Μπίσβιλλερ, γιατί κάθε δύο τρία χρόνια περνώ τουλάχιστον ένα μήνα εκεί. Ευτυχώς ο νυν Γαλλίας οργάνωσε τις ενορίες, γιατί έχουμε τη νέα μετανάστευση, κι έτσι οι μεταναστεύοντες Έλληνες ξέρουν πού να απευθυνθούν και να βρουν στήριξη και φροντίδα, και όχι μόνο αυτοί αλλά και το πλήθος των ερασμιακών φοιτητών όλων των Ελληνικών Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ. Και πάλι Καλό Πάσχα.

  2. avatar Δέσπω Αθ. Λιάλιου

    Αυτή τη στιγμή μεταπτυχιακός μου φοιτητής ψάλλει και στο Στρασβούργο και στο Μπίσβιλλερ και παρακολουθώ τα πάντα του Στρασβούργου και του Μπίσβιλλερ, γιατί κάθε δύο τρία χρόνια περνώ τουλάχιστον ένα μήνα εκεί. Ευτυχώς ο νυν Γαλλίας οργάνωσε τις ενορίες, γιατί έχουμε τη νέα μετανάστευση, κι έτσι οι μεταναστεύοντες Έλληνες ξέρουν πού να απευθυνθούν και να βρουν στήριξη και φροντίδα, και όχι μόνο αυτοί αλλά και το πλήθος των ερασμιακών φοιτητών όλων των Ελληνικών Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ. Και πάλι Καλό Πάσχα.

  3. avatar Μιζέρια….

    Μιζέρια. Κρίμα, αυτή είναι η λέξη που ταιριάζει. Εκείνη την εποχή αυτήν ήταν η πολιτική του ελληνικού κράτους, μία πολιτική σωστή γιά να μην εξαφανιστούν οι Έλληνες από πατρογονικές εστίες. Άλλοι είχαν τις μεγαλύτερες ευθύνες. Τι να πούμε για εκείνους που άφησαν τα κόκκαλά τους στη Μικρά Ασία ή στην Πίνδο αργότερα. Και πόσοι έχασαν παιδιά, γονείς ή έμειναν ανάπηροι και ποτέ δεν παραπονέθηκαν. Οι Έλληνες στο Μπισβιλλερ, όσοι και αν είναι παραδέχονται πως έχουν Εκκλησία και ύστερα λεν πως δεν τους σκέφτεται ο Δεσπότης ή Πατριάρχης. Γνωρίζω πως εκεί πάει κάθε μήνα και μερικές φορές πιο συχνά καθώς και σε όλες τις μεγάλες γιορτές έλληνας ιερέας, πληρώνοντας μάλιστα τις βενζίνες από τη τσέπη του. Ποιός τον στέλνει; Αυτοί τον βρήκαν; Είναι ο μόνος που τους επισκέπτεται. Και ούτε ένα λόγο. Σαφώς και η Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Παρίσι στηρίζει αυτή την κοινότητα κρατώντας τόν ιερέα εκεί. Ο πατριάρχης όταν είχε πάει στο Στρασβούργο καλεσμένος από το Συμβούλιο της Ευρώπης ζήτησε και τους επισκέφτηκε για να τους δει, να τους στηρίξει και να συζητήσει μαζί τους.Το παράδειγμα του καθηγητή για τον Μητροπολίτη που δε θυμόταν.... το όνομα του Μπισβιλλερ. Ο Δεσπότης εκείνος μολονότι στο Παρίσι 500 χλμ απόσταση, τους είχε στη σκέψη του.Ας είμαστε πάντως πιο δίκαιοι και ας σταματήσουμε τη μόνιμη αυτομαστίγωση. Και αντί να τα περιμένουμε όλα από το ελληνικό κράτος ας γίνουμε ο καθένας μας στο εξωτερικό μία φωνή που προβάλλει τον ελληνικό μας πολιτισμό και τις αξίες του.

  4. avatar Mary78

    Εγω διαφωνώ , γιατι να φύγουν απτό νησί κ να μη διατηρήσουν εκει την ελληνική ταυτότητα παρά πήγαν στην Γαλλία κ έκαναν ελληνική κοινότητα εκει; Η Ελλάδα τους ειπε μείνετε στο νησί για να παραμείνει ελληνικό κ εκείνοι έφυγαν. Ποιος φταίει; Να βλέπουμε κ λιγο αντικειμενικά τα πράγματα. Ναι η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της αλλα μην της τα φορτώνουμε ολα.

    1. avatar Αθανάσιος Γουτσες

      Ωρεα τα λες έχεις μινη σε νιση μαι ελεφτερους καταδικους κέ να σε φοναζουν Γκιαούρη να φοβασε να περπατας τον δρόμο κέ ι αστυνομία κοιτάζει απο την άλλη πλευρά για την ιπικοτιτα Τότες δεν δίνανε αλλά μπορουσανε να μινουνε όσο θελανε μετά απο κάποια χρόνια ολλη πήρανε την ιπικοτιτα .........

    2. avatar Ηλίας Λ.

      Η Ελλάδα είπε "μείνετε στο νησί" και θεώρησε ότι ξεμπέρδεψε με το ζήτημα. Δεν φτάνουν μόνο τα λόγια, τι θα πει "μείνε κι έχει ο Θεός"; Ας φρόντιζε η Ελλάδα να πει ένα "μείνετε" με αξιοπρέπεια, δηλαδή επαναλειτουργώντας το ελληνικό σχολείο, ενδυναμώνοντας την κοινότητα, την εκκλησία, την ελληνικότητα. Το απλό "μείνετε" που είπε ήταν σαν να λέει "μείνετε, αν ζήσετε θα είναι καλό, αν πάλι πεθάνετε δεν θα με νοιάξει". Καλά κάνανε και φύγανε, κι εσύ θα είχες φύγει αν ήσουν στην θέση τους, κι ο καθένας μας. Φέρθηκαν πατριωτικά, γιατί στο κάτω κάτω, παρά την αδιαφορία του κράτους προς αυτούς, εκείνοι ίδρυσαν μια αξιοπρεπή ελληνική κοινότητα στην Ευρώπη και δηλώνουν περήφανοι για την ελληνικότητά τους.

  5. avatar Darth Morbius

    Σπούδασα στο Πανεπιστήμιο του Πλύμουθ της Αγγλίας από το Σεπτέμβριο του 1996 ως τον Οκτώβριο του 1999. Αποφοίτησα με Μάστερ στα Διεθνή Ναυτιλιακά . Γύρισα στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 1999 για να κάνω τη στρατιωτική μου θητεία στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από τις 25/01/2000 ως τις 26/12/2001. Από τότε που επέστρεψα στην πατρίδα τυρανιέμαι ακατάπαυστα τόσο από όλους τους θεσμούς του Ελληνικού κράτους όσο από όλους τους συμπατριώτες μας που με αντιμετωπίζουν ως Εγγλέζο και όχι σαν Έλληνα. Στον χώρο εργασίας μου έχω πολύ κοινωνικό ρατσισμό και εκφοβισμό από όλους, από τους εργοδότες μέχρι το τελευταίο υπάλληλο. Δεν έχω ιδέα για το αν και πότε θα τελειώσουν τα βάσανά μου.

  6. avatar Δέσπω Αθ. Λιάλιου

    Ιστορίες του 70. Κρίμα πήγε ώς το Στρασβούργο ο δημοσιογράφος, αλλά είδε ένα συνταξιούχο καθηγητή και μερικούς ηλικιωμένους, που έχουν δίκαια παράπονα, όχι τον παπά της ενορίας και τον Πρόεδρο της Ελληνικής κοινότητας Μπίσβιλλερ, ένα ταλαντούχο νέο. 300 μέλη έχει το Μπίσβιλλερ και ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης τους επισκέφθηκε πριν 7-8 χρόνια και η Εκκλησία λειτουργεί με αντίστοιχες ακολουθίες με αυτές του Στρασβούργου. Χθες είχαν τον Ακάθιστο. Καλό Πάσχα.

    1. avatar Π.Μ.1971

      ΤΟ ΚΡΙΜΑ ΣΕ ΣΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΠΟΥ ΕΔΕΙΞΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΞΕΡΙΖΩΘΗΚΑΝ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 70.ΕΙΔΕ ΕΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΟ ΚΥΡΙΟ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΙΜΙΟΥ ΠΟΥ ΗΤΑΝ , ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ! ΝΑΙ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ ΟΠΩΣ ΛΕΤΕ , ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΕΖΗΣΑΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΡΤΥΡΗΣΟΥΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΝΕΕΣ ΓΕΝΙΕΣ ! ΜΗΝ ΤΑ ΙΣΟΠΕΔΩΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ! 300 MEΛΗ; ΠΗΓΑΤΕ ΕΚΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΡΗΣΑΤΕ; OYTE 60 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΜΠΙΣΒΙΛΛΕΡ! ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΣΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΠΡΙΝ ΚΑΝΕΤΕ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

  7. avatar theofrastos

    Μια χαρά είναι στη Γαλλία. Εδώ χορτάρι δε φυτρώνει. Όποιος προλάβαίνει και μπορεί να φύγει να γλιτώσει...

  8. avatar SCULLY

    ΟΤΑΝ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ ΣΕ ΔΙΩΧΝΕΙ ΠΡΟΚΟΨΑΜΕ!!!

  9. avatar Dr. Sheldon Cooper

    Η τελευταια φωτογραφια, μαχαιρι στη καρδια, λες και ειδα τον τοιχο στο σπιτι μου.

  10. avatar Λευτέρης 63

    Απο τη στιγμή που πούλησαν ότι ιερό και όσιο υπήρξε στην Ελλάδα,τους πρόσφυγες απο την Τένεδο θα σκεφτούνε;
    Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά έλεγε ο αείμνηστος παπάζογλου

  11. avatar Stateless

    Τύχη τους, γιατί ως γνωστόν η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της και οι συγκεκριμένοι άνθρωποι θα γίνονταν ωραίος μεζές!

  12. avatar Εντύπωση;

    Ελπίζω να μην σας κάνουν εντύπωση αυτά που διαβάζετε; Αυτό είναι το Ελληνικό κράτος αυτό ήταν ανέκαθεν και αντικατατοπτρίζει άριστα τον λαό που το ψηφίζει!

  13. avatar γεωργιος καραστεργιος

    η αληθεια για μια χωρα που βοηθησε ενα εκκατομμυριο αλβανους να μην πεθανουν στους βαλτους της ηγουμενιτσας-δρεπανο, και γενικα τους στηριξαμε ενω αυτοι κλεινουν με ιταλους τα συνορα τους, και οι ελληνες του εξωτερικου απλα πολλες φορες παλευουν μονοι τους καταντια μας

  14. avatar Αυτά ειναι

    Τι να πούμε τωρα;;

Παρακαλούμε περιμένετε ...
Το newsbeast επιλέγει
Το newsbeast προτείνει