έσσερις δεκαετίες μετά τον γάμο που καθήλωσε δισεκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο, μια νέα προσωπική αποκάλυψη για την πριγκίπισσα Νταϊάνα έρχεται να φωτίσει μια λιγότερο γνωστή πλευρά της ζωής της πίσω από τις πύλες της βρετανικής μοναρχίας.
Και αυτή τη φορά, το επίκεντρο δεν είναι κάποια βασιλική ίντριγκα ή ένα πρωτοσέλιδο σκάνδαλο, αλλά κάτι πιο ανθρώπινο: η βαθιά απέχθειά της για το Λονδίνο.
Σύμφωνα με μια αδημοσίευτη μέχρι σήμερα επιστολή που ήρθε στο φως μέσω της The Telegraph, η αείμνηστη πριγκίπισσα εξομολογούνταν σε παλιά σχολική της φίλη ότι «μισούσε το Λονδίνο», παρότι εκεί βρισκόταν η επίσημη κατοικία της μαζί με τον τότε σύζυγό της, τον Βασιλιά Κάρολο Γ΄.
Η επιστολή γράφτηκε λίγο μετά τον παραμυθένιο βασιλικό γάμο του 1981 και αποτυπώνει μια πολύ πιο αυθεντική, νεανική και αυθόρμητη εκδοχή της Νταϊάνα. Σε χαρτί με βασιλικό έμβλημα από το Κάστρο Μπαλμόραλ, η νεαρή τότε πριγκίπισσα περιγράφει με ενθουσιασμό τον μήνα του μέλιτος πάνω στο βασιλικό γιοτ Britannia, μιλώντας για «ατέλειωτο ήλιο» και «ήρεμη θάλασσα». Όμως η πιο αποκαλυπτική φράση έρχεται σχεδόν αυθόρμητα: «Λατρεύω να είμαι έξω όλη μέρα και μισώ το Λονδίνο».
Όπως αναφέρει το hellomagazine.com, η εξομολόγηση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν αναλογιστεί κανείς ότι η καρδιά της βασιλικής ζωής της χτυπούσε στο Παλάτι του Κένσινγκτον, όπου εγκαταστάθηκε μετά τον γάμο της. Εκεί δημιούργησε ένα σπίτι πολύ διαφορετικό από τη συνηθισμένη βασιλική αυστηρότητα: floral ταπετσαρίες, ροζ καναπέδες και οικογενειακή ζεστασιά για τους δύο γιους της, τον πρίγκιπα Ουίλιαμ και τον πρίγκιπα Χάρι.
Κι όμως, πίσω από τη glam εικόνα της πριγκίπισσας που έγινε fashion icon των ‘80s και των ‘90s, διακρίνεται μια γυναίκα που ασφυκτιούσε από την αστική πίεση, το πρωτόκολλο και ίσως από την ίδια τη ζωή που της είχε επιβληθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι στις ίδιες γραμμές της επιστολής η Νταϊάνα περιγράφει τον γάμο της σχεδόν σαν ένα παιχνίδι ενηλίκων, γράφοντας με χιούμορ: «Είναι σαν να παίζεις με ενήλικες».
Η επιστολή, που πρόκειται να δημοπρατηθεί το καλοκαίρι, λειτουργεί σαν ένα μικρό παράθυρο στον εσωτερικό κόσμο της πιο αγαπητής γαλαζοαίματης του 20ού αιώνα, μιας γυναίκας που, ακόμη και μέσα στα παλάτια, αναζητούσε απλότητα, φύση και ελευθερία.
