Στις 23 Μαΐου 2006, το Αιγαίο γνώρισε ένα από τα πιο σοβαρά επεισόδια στην ιστορία των ελληνοτουρκικών εμπλοκών στον αέρα. Ένα ελληνικό και ένα τουρκικό F-16 συγκρούστηκαν νοτιοανατολικά της Καρπάθου, με αποτέλεσμα την πτώση και των δύο μαχητικών στη θάλασσα. Το συμβάν έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια μιας ρουτίνας μάχης, όταν ένας σχηματισμός τουρκικών αεροσκαφών, αποτελούμενος από ένα φωτογραφικό RF-4E και δύο F-16C, παραβίασε το FIR Αθηνών και κατευθύνθηκε προς την Κρήτη, φαινομενικά με στόχο την αναγνώριση και φωτογράφιση των ελληνικών αντιαεροπορικών συστημάτων S-300.
Δύο ελληνικά F-16C απογειώθηκαν από τη Σούδα για την αναχαίτιση του τουρκικού σχηματισμού. Ο σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης, πιλότος του ελληνικού μαχητικού, πλησίασε τον τουρκικό σχηματισμό. Σύμφωνα με ορισμένες καταγραφές, κατά την προσπάθεια αναγνώρισης του τουρκικού RF-4E, ο Τούρκος πιλότος του F-16C, Χαλί Ιμπραήμ Οσκεμπίρ, πραγματοποίησε ελιγμό με ταχύτητα, με αποτέλεσμα το δεξί φτερό του αεροσκάφους του να χτυπήσει την καλύπτρα του ελληνικού μαχητικού. Η σύγκρουση ήταν καταστροφική: το ελληνικό αεροσκάφος πήρε ανεξέλεγκτη πορεία και καταπέσθηκε στη θάλασσα, ενώ ο Τούρκος πιλότος κατάφερε να εκτιναχθεί με επιτυχία και να διασωθεί.
Ο Τούρκος πιλότος περισυνελέγη από το διερχόμενο εμπορικό πλοίο «Gas Century» και μεταφέρθηκε ασφαλής, ενώ τα συντρίμμια του ελληνικού μαχητικού βρέθηκαν λίγο αργότερα, επιβεβαιώνοντας τον θάνατο του σμηναγού Κωνσταντίνου Ηλιάκη. Η ελληνική αεροπορία απογείωσε αμέσως 40 μαχητικά, ενώ από την τουρκική πλευρά απογειώθηκαν 80 αεροσκάφη για επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης. Οι επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης συνεχίστηκαν για περίπου πέντε ημέρες, μέχρι να ολοκληρωθεί η αναζήτηση και να επιβεβαιωθεί ο θάνατος του ηρωικού πιλότου.
Το συμβάν σηματοδότησε ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια των ελληνοτουρκικών αερομαχιών, ενισχύοντας τις αντιθέσεις και τις εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών. Ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης τιμήθηκε ως ήρωας που έπεσε κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του, ενώ το συμβάν έδωσε αφορμή για αναθεώρηση των διαδικασιών και των τακτικών των δύο αεροποριών στον αέρα.
Σήμερα, η μνήμη του σμηναγού Ηλιάκη τιμάται από την ελληνική κοινωνία και τις ένοπλες δυνάμεις, ενώ το επεισόδιο παραμένει σύμβολο της συνεχούς ετοιμότητας και της αυτοθυσίας των πιλότων που προστατεύουν την εθνική κυριαρχία στον αέρα.
