Μου άρεσε πολύ η Μάρω Κοντού. Όχι μόνο για το ταλέντο, την ομορφιά ή τη σπάνια κομψότητά της, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο στεκόταν απέναντι στη ζωή. Ήταν ανεξάρτητη σε εποχές κατά τις οποίες η ανεξαρτησία μιας γυναίκας δεν θεωρούνταν αυτονόητη. Δεν χρειάστηκε, όμως, να υψώσει τη φωνή για να αποδείξει τη δύναμή της. Την έκανε ορατή μέσα από τις επιλογές της, την αυτοπεποίθησή της και την αταλάντευτη επιθυμία της να παραμείνει ο εαυτός της.
Είχε τη λάμψη της σταρ χωρίς να μοιάζει ότι την επιδίωκε. Είχε σοφία χωρίς να υποδύεται τη διανοούμενη, χιούμορ χωρίς επιτήδευση και νεότητα που δεν είχε σχέση με την ηλικία, αλλά με τη διάθεσή της να παραμένει περίεργη, ζωντανή και ανοιχτή. Ήταν πολύ καλή ηθοποιός, αλλά δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να το διακηρύξει. Η παρουσία της αρκούσε. Με μια κίνηση, ένα βλέμμα ή μια μικρή αλλαγή στον τόνο της φωνής της μπορούσε να γεμίσει την οθόνη, χωρίς να καταφεύγει σε υπερβολές.
Το σπάνιο με τη Μάρω Κοντού ήταν ότι κατόρθωσε να γίνει ταυτόχρονα μύθος και δικός μας άνθρωπος. Έμοιαζε μεγαλύτερη από τη ζωή, αλλά ποτέ απόμακρη. Θα μπορούσε να είναι η λαμπερή ξαδέλφη που εμφανίζεται ξαφνικά στο κυριακάτικο τραπέζι και τραβά όλα τα βλέμματα: όμορφη, ατίθαση, λίγο κακομαθημένη, αστεία, γενναιόδωρη και γεμάτη ενέργεια. Παρέμεινε μια σταρ με την οποία το κοινό αισθανόταν μια παράξενη οικειότητα, σαν να τη γνώριζε προσωπικά και σαν να είχε μοιραστεί μαζί της οικογενειακές στιγμές, έρωτες, καβγάδες και γέλια.
Η Μάρω Κοντού ήταν φινέτσα, αρχοντιά, καλοσύνη, θετική ενέργεια, δύναμη και χαρά της ζωής. Ήταν μια γυναίκα που δεν αρνήθηκε τον χρόνο, αλλά δεν του επέτρεψε ποτέ να καθορίσει την ψυχή της. Διέθετε σπάνια ευγένεια, αλλά και αποφασιστικότητα, ενώ συνδύαζε το πηγαίο ταλέντο με τη συνέπεια και τη σκληρή δουλειά. Δεν άργησε έτσι να κερδίσει την αγάπη του κοινού, ήδη από την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο, το 1954, όταν ακόμη φοιτούσε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Μια βουβή εμφάνιση, στην ταινία «Χαρούμενο Ξεκίνημα» της Φίνος Φιλμ, ήταν αρκετή για να σε μαγνητίσει με τη γοητεία, τη λάμψη και το ελαφίσιο βλέμμα της, και να εξελιχθεί σε μια λαμπερή καριέρα 70 ετών.
Με τη στάση της πραγματοποίησε μια δική της, υπέροχη επανάσταση: απέδειξε ότι μια γυναίκα μπορεί να είναι ελεύθερη, δυναμική, ευάλωτη, αστεία, κομψή και ασυμβίβαστη μαζί. Καλό ταξίδι σε μια γυναίκα που έζησε όπως ήθελε και μας έκανε να την αγαπήσουμε σαν να ήταν πάντα μία από εμάς.
