Στα άκρα οδηγείται η αντιπαράθεση Τουρκίας – Ισραήλ, μετά τη νέα σκληρή απάντηση της Άγκυρας στις δηλώσεις του Μπενιαμίν Νετανιάχου κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος AKP, Ομέρ Τσελίκ, μιλώντας μετά τη συνεδρίαση της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος, εξαπέλυσε νέα επίθεση κατά του Ισραηλινού πρωθυπουργού, χαρακτηρίζοντας την κυβέρνησή του «κατοχική» και «επεκτατική».
Η παρέμβαση Τσελίκ ήρθε λίγη ώρα μετά την οξύτατη ανάρτηση του Νετανιάχου, με την οποία ο Ισραηλινός πρωθυπουργός αποκάλεσε τον Ερντογάν «αντισημίτη δικτάτορα», κατηγορώντας τον ότι στηρίζει τη Χαμάς, καταπιέζει τον λαό του, φυλακίζει πολιτικούς αντιπάλους και διαπράττει γενοκτονία κατά των Κούρδων.
Ο Νετανιάχου υποστήριξε ακόμη ότι το Ισραήλ και οι IDF, τους οποίους χαρακτήρισε «τον πιο ηθικό στρατό στον κόσμο», θα συνεχίσουν να δρουν με ισχύ κατά του Ιράν και των συμμάχων του, τους οποίους θεωρεί απειλή για τη Μέση Ανατολή και τη διεθνή ασφάλεια.
Η Άγκυρα απάντησε σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους. Ο Τσελίκ απέρριψε τις ισραηλινές κατηγορίες περί γενοκτονίας κατά των Κούρδων, κάνοντας λόγο για «μαύρη προπαγάνδα» που, όπως είπε, χρησιμοποιεί συχνά ο Νετανιάχου εναντίον της Τουρκίας.
Παράλληλα, υποστήριξε ότι το Ισραήλ επιχειρεί να εργαλειοποιήσει κουρδικούς πληθυσμούς σε Ιράν και Ιράκ, όμως, κατά την τουρκική αφήγηση, οι Κούρδοι «δεν στάθηκαν στο πλευρό αυτού του σφαγιαστικού μηχανισμού».
Ιδιαίτερα αιχμηρή ήταν η απάντηση του Τσελίκ στον ισχυρισμό Νετανιάχου περί «ηθικού στρατού». Ο εκπρόσωπος του AKP υποστήριξε ότι «κανείς δεν μπορεί να πιστέψει» πως ο ισραηλινός στρατός είναι ηθικός, κατηγορώντας το Ισραήλ για σφαγές στη Γάζα, επιθέσεις στο Ιράν και επιχειρήσεις στον Λίβανο.
Σύμφωνα με τον Τσελίκ, οι ισραηλινές ενέργειες συνιστούν «τα πιο ανήθικα και ασυνείδητα εγκλήματα» και αποδεικνύουν, όπως είπε, την «αξία μηδέν» των δηλώσεων Νετανιάχου.
Ο εκπρόσωπος του AKP πέρασε στη συνέχεια στην ευρύτερη γεωπολιτική αντιπαράθεση, κατηγορώντας την κυβέρνηση Νετανιάχου ότι δεν περιορίζεται στη Γάζα, αλλά επιχειρεί να επεκτείνει την επιρροή της στη Δυτική Όχθη και στον νότιο Λίβανο, μέχρι τον ποταμό Λιτάνι.
«Αν μιλάμε για κατοχή και επεκτατισμό, αυτό είναι συνώνυμο με την κυβέρνηση Νετανιάχου», ήταν το μήνυμα που μετέφερε η τουρκική πλευρά.
Ο Τσελίκ αναφέρθηκε και στην Ιερουσαλήμ, απαντώντας στις ισραηλινές αιτιάσεις ότι η τουρκική ρητορική έχει επεκτατικό χαρακτήρα. Όπως υποστήριξε, η αγάπη για την Ιερουσαλήμ βρίσκεται στην καρδιά κάθε μουσουλμάνου και δεν μπορεί να παρουσιάζεται από το Ισραήλ ως σχέδιο κατοχής ή επέκτασης.
Η τουρκική πλευρά επιμένει στη θέση υπέρ ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Με αυτόν τον τρόπο, η Άγκυρα επιχειρεί να εμφανιστεί ως πολιτικός υπερασπιστής των Παλαιστινίων, ενώ παράλληλα ενισχύει τη σύγκρουσή της με το Τελ Αβίβ.
Το πιο ενδιαφέρον σημείο της νέας παρέμβασης Τσελίκ είναι η προειδοποίηση ότι το Ισραήλ δεν θα περιοριστεί στην Τουρκία ή στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με την τουρκική ανάγνωση, εάν η πολιτική Νετανιάχου δεν ανακοπεί, μια μέρα θα στραφεί ακόμη και κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Με αυτή τη φράση, η Άγκυρα επιχειρεί να μεταφέρει την αντιπαράθεση σε ευρύτερο διεθνές επίπεδο, παρουσιάζοντας το Ισραήλ όχι μόνο ως αντίπαλο της Τουρκίας ή των Παλαιστινίων, αλλά ως απειλή για την ίδια τη διεθνή τάξη.
Η κόντρα αυτή δεν ξεκίνησε σήμερα. Τις τελευταίες ημέρες, ο Ερντογάν έχει ανεβάσει τους τόνους, υποστηρίζοντας ότι οι επιθέσεις του Ισραήλ σε Συρία και Λίβανο έχουν φτάσει σε σημείο να απειλούν και την Τουρκία. Παράλληλα, έστειλε μήνυμα για την Ανατολική Μεσόγειο, προειδοποιώντας ότι η απάντηση της Άγκυρας θα είναι «σαφής και ισχυρή» εάν παραβιαστούν, όπως είπε, τα δικαιώματα της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων.
Ο Νετανιάχου απάντησε προσωπικά στον Ερντογάν, χρησιμοποιώντας βαρύτατους χαρακτηρισμούς και κατηγορώντας τον Τούρκο πρόεδρο ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα να κάνει μαθήματα ηθικής στο Ισραήλ.
Η σύγκρουση πλέον έχει ξεφύγει από τα όρια μιας συνηθισμένης διπλωματικής αντιπαράθεσης. Από τη μία πλευρά, ο Ερντογάν παρουσιάζει το Ισραήλ ως αποσταθεροποιητική δύναμη που απειλεί τη Συρία, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη, την Ανατολική Μεσόγειο και εμμέσως την Τουρκία. Από την άλλη, ο Νετανιάχου εμφανίζει την Τουρκία ως χώρα που στηρίζει τη Χαμάς, καταπιέζει πολιτικούς αντιπάλους και δεν μπορεί να επικαλείται την ηθική.
Η παρέμβαση Τσελίκ δείχνει ότι η Άγκυρα δεν σκοπεύει να αφήσει αναπάντητη την προσωπική επίθεση στον Ερντογάν. Αντίθετα, επιχειρεί να αντιστρέψει το αφήγημα, παρουσιάζοντας τον Νετανιάχου ως τον πραγματικό υπεύθυνο για κατοχή, επεκτατισμό και πολεμική κλιμάκωση στην περιοχή.
