Η εικόνα μιλούσε από μόνη της. Ο Τραμπ έφτασε στο Πεκίνο, πλαισιωμένος από κορυφαίους Αμερικανούς επιχειρηματίες και δεν ήταν μόνο επίδειξη αμερικανικής ισχύος. Ήταν μια παραδοχή ότι η Αμερική, που έχει κάνει τις business κομμάτι της διπλωματίας, εξακολουθεί να χρειάζεται την κινεζική αγορά, την αλυσίδα εφοδιασμού και το σύστημα πληρωμών της Κίνας. Και ότι δεν μπορούσε να την αποκλείσει.
Αλλά και το Πεκίνο, που λατρεύει το διπλωματικό πρωτόκολλο, έδωσε ρέστα. Έστησε στην υποδοχή στο αεροδρόμιο, στρατιωτική μπάντα, τιμητική φρουρά, εκατοντάδες Κινέζους νέους που κρατούσαν σημαίες, μεταφέροντας το μήνυμα της στάσης του απέναντι σε αυτές τις επισκέψεις. Η Κίνα είναι μια τεράστια χώρα με σχεδόν χιλιετή ιστορία και ανάλογη ιστορική υπομονή, στην επιδίωξη των στόχων της. Δεν υποτιμά τους αντιπάλους της και συνήθως υπολογίζει πολύ καλά την αντιστοίχιση επιδίωξης και δαπάνης για την επίτευξή της, καθώς και τον κατάλληλο χρόνο.
Μερικές φορές το Πεκίνο, στο παρελθόν, έστελνε στην τελετή υποδοχής έναν χαμηλόβαθμο αξιωματούχο για να εκφράσει δυσαρέσκεια ή αποστασιοποίηση. Άλλες φορές έστελνε κάποιον υψηλόβαθμο και επιδραστικό αξιωματούχο για να σηματοδοτήσει μεγάλο βαθμό σεβασμού. Αυτή τη φορά, έστειλε κάποιον που κατέχει υψηλή θέση, τον αντιπρόεδρο της χώρας, αλλά του οποίου ο ρόλος είναι περισσότερο από συμβολικός, κάτι που θα μπορούσε να αποτελεί έναν τρόπο αποστολής ενός πολυεπίπεδου μηνύματος.
Στην κινεζική διπλωματία, το πρωτόκολλο είναι ουσία, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια μιας κρατικής επίσκεψης, έλεγαν Κινέζοι αναλυτές, και η τελετή υποδοχής στο αεροδρόμιο είναι το πρώτο στάδιο στο παιχνίδι του πρωτοκόλλου, καθώς έτσι η Κίνα εκφράζει τον σεβασμό της. Κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης το 2014, ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, έτυχε υποδοχής από τη σύμβουλο του Κρατικού Συμβουλίου, της οποίας η θέση είναι χαμηλότερη από εκείνη του Κινέζου αντιπροέδρου. Η Κίνα έχει προβεί και στο παρελθόν σε τέτοιες διακριτικές αλλαγές στο πρωτόκολλο υποδοχής. Το 2014, ο πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα επισκέφθηκε το Πεκίνο εν μέσω της στρατηγικής του «στροφής προς την Ασία», η οποία περιλάμβανε την ενίσχυση συμμαχιών στην περιοχή για τον περιορισμό μιας πιο δυναμικής Κίνας. Τότε του επιφυλάχθηκε μια πιο τυπική υποδοχή επιπέδου υπουργείου: τον υποδέχθηκε ο επικεφαλής του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών. Όμως, το 2009, όταν ο Ομπάμα έγινε ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που επισκέφθηκε την Κίνα κατά το πρώτο έτος της θητείας του, τότε τον είχε υποδεχθεί προσωπικά ο πρόεδρος. Ίδιος πρόεδρος, διαφορετική χρονική συγκυρία, διαφορετικό πρωτόκολλο.
Ο Τραμπ αναχωρεί, λοιπόν, τώρα εμφανώς ικανοποιημένος. Το Πεκίνο συμφώνησε να βοηθήσει τις ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν, ενώ οι δύο χώρες συμφώνησαν επίσης ότι η Τεχεράνη δεν πρέπει ποτέ να αποκτήσει πυρηνικό όπλο. Εμφανώς όμως ικανοποιημένη, ίσως και λίγο περισσότερο, είναι η Κίνα. Σύμφωνα με ανακοίνωση του κρατικού κινεζικού πρακτορείου ειδήσεων «Xinhua», οι συνομιλίες κεκλεισμένων των θυρών επί εμπορικών και οικονομικών διμερών ζητημάτων κατέληξαν σε ένα «συνολικά ισορροπημένο και θετικό αποτέλεσμα».
Ο τελευταίος γύρος διαπραγματεύσεων είχε ως στόχο τη διατήρηση της εμπορικής εκεχειρίας που επιτεύχθηκε μεταξύ Τραμπ και Σι τον περασμένο Οκτώβριο, καθώς και τη θέσπιση μηχανισμών για τη στήριξη στο μέλλον του εμπορίου και των επενδύσεων. Ο Σι έθεσε, με σαφή χροιά προειδοποίησης, το φλέγον θέμα της Ταϊβάν, του αυτοδιοικούμενου νησιού που διεκδικεί η Κίνα και υποστηρίζεται εξοπλιστικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και μια σημαντική λεπτομέρεια: ο Βλαντίμιρ Πούτιν πρόκειται να επισκεφθεί την Κίνα και εκείνος «πολύ σύντομα», όπως ανακοίνωσε το Κρεμλίνο.
