Μια μητέρα τριών παιδιών περιγράφει πώς το τραύμα από τον παραλίγο θάνατό της κατά τη διάρκεια του τοκετού την οδήγησε στην εξάρτηση από το αλκοόλ και την κοκαΐνη, σε μια προσπάθεια να διαχειριστεί τις εφιαλτικές αναμνήσεις και το έντονο άγχος που την κατέκλυζαν. Η ίδια έφτασε στο σημείο να παίρνει κρυφά 50 λίρες από τον κουμπαρά του εννιάχρονου γιου της, προκειμένου να αγοράσει ναρκωτικά, ενώ συνέχιζε να παρουσιάζει προς τα έξω την εικόνα μιας μητέρας που είχε μια ευτυχισμένη οικογένεια, μια δουλειά και έναν σταθερό γάμο.
Η 38χρονη γυναίκα, η οποία σήμερα δηλώνει ότι έχει συμπληρώσει 19 μήνες χωρίς αλκοόλ και κοκαΐνη, εξηγεί ότι η εξάρτησή της αναπτύχθηκε μετά την τραυματική γέννηση του μικρότερου παιδιού της. Όπως αναφέρει, τα έντονα αναδρομικά βιώματα από όσα συνέβησαν στο νοσοκομείο την έκαναν να αναζητά τρόπους για να σταματήσει τις σκέψεις της, καταφεύγοντας αρχικά στο κρασί και στη συνέχεια στην κοκαΐνη. Συχνά περίμενε να κοιμηθούν ο σύζυγός της, Κρις, και τα παιδιά τους, ώστε να κατεβαίνει κρυφά στο ισόγειο και να πίνει ή να κάνει χρήση ναρκωτικών.
Η ιστορία της αναδεικνύει, όπως σημειώνει η ίδια, τις σοβαρές επιπτώσεις που μπορεί να έχει το τραύμα του τοκετού στην ψυχική υγεία μιας γυναίκας, όπως τονίζει η Daily Mail. Η έρευνα της βαρόνης Άμος για τις υπηρεσίες μητρότητας του βρετανικού Εθνικού Συστήματος Υγείας (NHS) στην Αγγλία, η οποία πραγματοποιήθηκε το 2026, ανέδειξε ότι γυναίκες και βρέφη δεν λαμβάνουν την απαραίτητη φροντίδα σε έκταση που, σύμφωνα με τη σχετική διατύπωση, «ντροπιάζει την κοινωνία μας». Παράλληλα, έχουν καταγραφεί αρκετές υποθέσεις στις οποίες νοσοκομειακά ιδρύματα απέτυχαν συστηματικά να στηρίξουν γυναίκες.
Η ίδια αναγνωρίζει ότι η κατανάλωση αλκοόλ και η χρήση ναρκωτικών παρουσία παιδιών δεν μπορούν να δικαιολογηθούν. Ωστόσο, επισημαίνει ότι ο τοκετός μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για την ψυχική υγεία. Σύμφωνα με μελέτη που επικαλείται, το τραύμα του τοκετού αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους για τη μείωση των γεννήσεων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Άλλη εκτίμηση αναφέρει ότι περίπου 15.000 γυναίκες κάθε χρόνο εμφανίζουν μετατραυματική διαταραχή στρες (PTSD) που συνδέεται με τον τοκετό, χωρίς να διαγιγνώσκεται. Η μη αναγνώριση μιας τόσο σοβαρής ψυχικής διαταραχής μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα στις σχέσεις, μακροχρόνια ταλαιπωρία και αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας. Η ίδια διευκρινίζει ότι δεν σκέφτηκε ποτέ να βάλει τέλος στη ζωή της, αλλά το τραύμα επηρέασε βαθιά την ίδια, τον σύζυγό της και τα παιδιά τους.
Η αιμορραγία στον τοκετό που παραλίγο να της στοιχίσει τη ζωή
Πριν από την τρίτη εγκυμοσύνη της, η γυναίκα θεωρούσε τον εαυτό της κοινωνικό άνθρωπο που απολάμβανε το ποτό μετά από μια απαιτητική ημέρα. Είτε έπινε ένα ποτήρι κρασί στο σπίτι με τον Κρις είτε συναντούσε φίλες της από τον κύκλο των μητέρων στην περιοχή του Έσεξ, συνήθως δεχόταν ευχαρίστως ένα ποτό. Είχε, ωστόσο, παρατηρήσει ότι συχνά ήταν η τελευταία που συνέχιζε να πίνει, κάτι που απέδιδε στην προσωπικότητά της, την οποία περιγράφει ως άνθρωπο των άκρων.
Το 2019, σε ηλικία 32 ετών, έμαθε ότι περίμενε το τρίτο της παιδί. Περιόρισε σημαντικά το αλκοόλ, πίνοντας μόνο περιστασιακά ένα μικρό ποτήρι κρασί. Στην πρώτη της εγκυμοσύνη είχε υποστεί αποκόλληση πλακούντα στις 33 εβδομάδες, όταν ο πλακούντας αποχωρίστηκε εν μέρει από το εσωτερικό τοίχωμα της μήτρας. Ο πρώτος της γιος, ο Τέντι, γεννήθηκε πρόωρα με φυσιολογικό τοκετό. Δύο χρόνια αργότερα, κατά την εγκυμοσύνη της κόρης της, Νάνσι, φοβόταν ότι θα επαναλαμβανόταν το ίδιο περιστατικό, ωστόσο οι γιατροί δεν ανησυχούσαν και ο τοκετός εξελίχθηκε ομαλά. Έτσι, στην τρίτη εγκυμοσύνη της δεν περίμενε ότι θα αντιμετώπιζε ξανά σοβαρές επιπλοκές.
Όταν βρισκόταν στην 32η εβδομάδα της κύησης, παρακολουθούσε μια ταινία στο κρεβάτι με τον Τέντι, που ήταν τότε έξι ετών, και την τετράχρονη Νάνσι, όταν αισθάνθηκε ξαφνικά υγρά να τρέχουν. Βάζοντας το χέρι της, διαπίστωσε ότι επρόκειτο για αίμα. Ο Κρις κάλεσε βοήθεια, ενώ εκείνη προσπαθούσε να κατέβει τις σκάλες. Τελικά κατέρρευσε στο πάτωμα της τουαλέτας και στον διάδρομο, καθώς η αιμορραγία γινόταν όλο και πιο έντονη.
Όταν έφτασαν οι διασώστες, λίγα λεπτά αργότερα, κατάλαβε από τις έκπληκτες εκφράσεις τους ότι η κατάσταση ήταν σοβαρή. Η πεθερά της ανέλαβε τη φροντίδα των παιδιών και εκείνη τα αποχαιρέτησε προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της και να δείξει ότι ήταν καλά. Καθώς την έβαζαν στο ασθενοφόρο, αναρωτιόταν πότε ή αν θα τα ξανάβλεπε.
Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου οδηγήθηκε σε έναν χώρο γεμάτο γιατρούς και νοσηλευτές. Ο Κρις δεν επιτρεπόταν να παραμείνει μαζί της, με αποτέλεσμα να αισθάνεται φοβισμένη και μόνη. Την ώρα που δύο γιατροί συζητούσαν αν χρειαζόταν επείγουσα καισαρική, σημειώθηκε νέα, μεγάλη αιμορραγία. Το ιατρικό προσωπικό αντέδρασε με έκπληξη και εκείνη θυμάται ότι σκέφτηκε πόσο σοβαρή ήταν η κατάσταση, προτού μεταφερθεί αμέσως στο χειρουργείο.
Οι μαίες προσπάθησαν απεγνωσμένα να εντοπίσουν τον καρδιακό παλμό του μωρού, αλλά τελικά κούνησαν αρνητικά το κεφάλι τους. Η γυναίκα φοβήθηκε ότι το παιδί της είχε πεθάνει. Όταν ρώτησε μια νοσηλεύτρια «Θα πεθάνω;», εκείνη τραύλισε και δεν μπόρεσε να απαντήσει. Η γυναίκα έκλεισε τα μάτια της, θέλοντας να τελειώσει ο εφιάλτης και στη συνέχεια έχασε τις αισθήσεις της.
Δώδεκα ώρες αργότερα ξύπνησε στη μονάδα εντατικής θεραπείας, χωρίς να μπορεί να μιλήσει, καθώς είχε τοποθετηθεί σωλήνας αναπνοής στον λαιμό της. Ήταν ακόμη συνδεδεμένη με μηχανήματα, εξαντλημένη σωματικά και συντετριμμένη ψυχολογικά. Είχε επιβιώσει, αλλά δεν γνώριζε αν είχε καταφέρει να επιβιώσει και το μωρό της. Μια νοσηλεύτρια την ενημέρωσε ότι ο Κρις είχε βρεθεί εκεί, αλλά βρισκόταν πλέον με το παιδί. Η ίδια συμπέρανε ότι το μωρό πρέπει να ζούσε και αποκοιμήθηκε ξανά.
Όταν συνήλθε αργότερα, ο Κρις της έδωσε χαρτί και στιλό και εκείνη έγραψε με δάκρυα στα μάτια: «Μου είπαν ότι ήταν νεκρό. Νόμιζα ότι θα πέθαινα. Σε παρακαλώ, μη με αφήσεις». Ο σύζυγός της της εξήγησε ότι ο γιος τους χρειάστηκε ανάνηψη και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε άλλο νοσοκομείο για εξειδικευμένη φροντίδα. Επειδή είχε γεννηθεί πρόωρα, έπρεπε να παραμείνει για παρακολούθηση, αλλά, παρά τις δυσκολίες, δεν παρουσίασε σοβαρές επιπλοκές πέρα από ίκτερο.
Οι γιατροί τής εξήγησαν ότι ο πλακούντας είχε αποκολληθεί πλήρως από τη μήτρα, προκαλώντας απώλεια 4,5 λίτρων αίματος, ποσότητας που αντιστοιχεί σχεδόν σε ολόκληρο τον όγκο αίματος ενός μέσου ενήλικα. Της είπαν ότι ήταν τυχερή που επέζησε και ότι, αν δεν είχε φτάσει τόσο γρήγορα στο νοσοκομείο, πιθανότατα δεν θα είχαν επιβιώσει ούτε εκείνη ούτε το μωρό της.
Έπειτα από μία ημέρα στην εντατική, μεταφέρθηκε σε μονάδα αυξημένης φροντίδας. Πέντε ημέρες αργότερα, παρότι οι γιατροί ήθελαν να παραμείνει στο νοσοκομείο, αποφάσισε να πάρει εξιτήριο, ώστε ο Κρις να τη μεταφέρει για να γνωρίσει επιτέλους το παιδί της. Φοβόταν μήπως δεν αισθανόταν συναισθηματικό δεσμό μαζί του, όμως, μόλις το κράτησε στην αγκαλιά της, ένιωσε να την κατακλύζει η αγάπη. Το ονόμασαν Βίνι. Το μωρό επέστρεψε στο σπίτι έπειτα από έναν μήνα νοσηλείας, μόλις δύο εβδομάδες πριν από την έναρξη του lockdown.
Οι εφιαλτικές αναμνήσεις και η καταφυγή στο αλκοόλ
Παρά την ανακούφιση για την επιβίωση και των δύο, η γυναίκα δυσκολευόταν να διαχειριστεί το γεγονός ότι είχε φτάσει τόσο κοντά στον θάνατο. Προσπαθούσε να αναρρώσει από την επέμβαση και να προσαρμοστεί στη ζωή με ένα νεογέννητο, ενώ οι ημέρες περνούσαν χωρίς σαφή διαχωρισμό μεταξύ τους. Η πανδημία έκανε την κατάσταση δυσκολότερη, καθώς οι υπηρεσίες υποστήριξης ήταν περιορισμένες, δεν λειτουργούσαν ομάδες για μητέρες και μωρά και υπήρχαν λιγότερες ευκαιρίες να δεχτεί βοήθεια από την οικογένειά της.
Ο Κρις ήταν πάντα διαθέσιμος να την ακούσει, αλλά εκείνη δεν μπορούσε να μιλήσει για όσα είχε βιώσει. Ακόμη και ο ήχος ενός ασθενοφόρου που περνούσε από τον δρόμο μπορούσε να της προκαλέσει κρίση πανικού. Είχε αποκτήσει εμμονή με την ποσότητα του αίματος που είχε χάσει και κάθε φορά που έβλεπε ένα μπουκάλι ή ένα δοχείο, έλεγχε τη χωρητικότητά του και τη συνέκρινε με τα 4,5 λίτρα αίματος που είχαν φύγει από το σώμα της, σαν να χρειαζόταν να υπενθυμίζει διαρκώς στον εαυτό της το μέγεθος της περιπέτειας.
Παραπέμφθηκε σε γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία μέσω της πλατφόρμας Ζοοm και παρακολούθησε τρεις συνεδρίες, οι οποίες μείωσαν σε κάποιο βαθμό το συνεχές άγχος της. Σύντομα, όμως, ανακάλυψε έναν τρόπο που της φαινόταν πολύ πιο αποτελεσματικός: όταν ο Βίνι ήταν μερικών μηνών, κάθισε και ήπιε ένα ποτήρι κρασί και στη συνέχεια άλλο ένα, διαπιστώνοντας ότι ο θόρυβος στο μυαλό της καταλάγιαζε.
Από εκείνο το σημείο, προτεραιότητά της έγινε η διατήρηση αυτής της προσωρινής ανακούφισης. Έτσι, λίγο αργότερα άρχισε να χρησιμοποιεί κοκαΐνη. Αν και στο παρελθόν είχε κάνει περιστασιακά χρήση σε κοινωνικές περιστάσεις, πλέον τη χρησιμοποιούσε για έναν εντελώς διαφορετικό λόγο: ήθελε να μουδιάσει τις σκέψεις της και να σταματήσει τις αναδρομές στο τραυματικό γεγονός. Όπως εξηγεί, μπορεί να φαίνεται ακραίο το γεγονός ότι χρειάστηκε τόσο το αλκοόλ όσο και τα ναρκωτικά, όμως τότε πίστευε ότι ήταν απαραίτητα για να αντέξει την κατάσταση.
Η χρήση ουσιών τη βοηθούσε επίσης να σταματήσει να αναζητά μανιωδώς στο διαδίκτυο πληροφορίες για ασθένειες μέσα στη νύχτα. Ανησυχούσε για κάθε μικρό σύμπτωμα που εμφάνιζε η ίδια ή τα παιδιά της, ενώ κάθε φορά που χρησιμοποιούσε την τουαλέτα στο ισόγειο, ένιωθε σαν να επέστρεφε στο σημείο όπου είχε βρεθεί αιμόφυρτη στο πάτωμα.
Με την απουσία σχολικών διαδρομών, καθημερινής ρουτίνας και σταθερού προγράμματος κατά τη διάρκεια των περιοριστικών μέτρων, έπεισε τον εαυτό της ότι οι συνηθισμένοι κανόνες της ζωής δεν ίσχυαν πλέον. Θεωρούσε ότι το hangover δεν είχε την ίδια σημασία όταν δεν χρειαζόταν να πάει στη δουλειά. Τις περισσότερες ημέρες μπορούσε να καταναλώσει δύο μπουκάλια κρασί σοβινιόν μπλαν, κοκτέιλ ή τζιν με τόνικ. Όταν ο Κρις και τα παιδιά κοιμούνταν στον επάνω όροφο, έφτανε ακόμη και να ψάχνει στα ντουλάπια για κρασί με μπαχαρικά που είχε περισσέψει, προκειμένου να συνεχίσει να μουδιάζει τα συναισθήματά της.
Η εξάρτηση πίσω από την εικόνα της ευτυχισμένης οικογένειας
Όταν άρχισαν να χαλαρώνουν οι περιορισμοί, η γυναίκα έκανε παρέα με άλλες μητέρες που επίσης απολάμβαναν το ποτό και άρχισε να πηγαίνει στα σπίτια τους μετά την παραλαβή των παιδιών από το σχολείο. Όταν νύχτωνε και τα παιδιά ζητούσαν να επιστρέψουν στο σπίτι, εκείνη τους έλεγε ότι χρειαζόταν «χρόνο για τη μαμά». Μερικές φορές γύριζαν τις πρώτες πρωινές ώρες, όταν είχε πλέον ξεμεθύσει, ενώ τα παιδιά είχαν φάει ελάχιστα.
Τα παιδιά την έβλεπαν να πίνει, αλλά φρόντιζε να μην την αντιληφθούν ποτέ να κάνει χρήση ναρκωτικών. Όσο ήταν ξύπνια, προσπαθούσε να διατηρεί μια επίφαση ελέγχου. Παράλληλα, έπειθε τον εαυτό της ότι ήταν καλή μητέρα, ακόμα και όταν έκλεβε τα χρήματα των γενεθλίων τους για την εξάρτησή της. Επειδή τα παιδιά τα πήγαιναν καλά στο σχολείο, θεωρούσε ότι δεν επηρεάζονταν από τη συμπεριφορά της.
Η κατάσταση, ωστόσο, είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε να κρύβει κρασί σοβινιόν μπλαν σε ένα ποτήρι τύπου ποτηριού θερμός και να πίνει κατά τη διάρκεια της σχολικής αθλητικής ημέρας, ενώ ενθάρρυνε τα παιδιά στους αγώνες τους. Πριν από μία συνάντηση με εκπαιδευτικό στο σχολείο, έκανε ακόμα και μία γραμμή κοκαΐνης στο σπίτι. Στη συνέχεια κάθισε απέναντι από τον δάσκαλο, ακούγοντας και γνέφοντας, καθώς εκείνος σχολίαζε την πρόοδο των παιδιών, ενώ η ίδια ένιωθε την επίδραση της ουσίας.
Η εξάρτηση είχε γίνει τόσο έντονη, ώστε δεν μπορούσε να καταλάβει πώς οι άλλοι άνθρωποι κατάφερναν να καθαρίζουν το σπίτι χωρίς να κάνουν προηγουμένως χρήση κοκαΐνης. Προσπαθούσε να κρύψει τη χρήση από τον σύζυγό της, ο οποίος γνώριζε ότι έπινε υπερβολικά και είχε κάνει κατά καιρούς σχετικά σχόλια. Ωστόσο, επειδή ήταν ένα ζευγάρι που συνήθιζε να κοινωνικοποιείται, εκείνη πιστεύει ότι ο Κρις δεν είχε αντιληφθεί την πραγματική έκταση του προβλήματος. Επιπλέον, εκείνος ήταν συχνά απασχολημένος με τη δουλειά του ως κατασκευαστής μεταλλικών κατασκευών.
Οι σωματικές συνέπειες, ωστόσο, γίνονταν όλο και πιο εμφανείς. Πήρε βάρος, το δέρμα της απέκτησε κιτρινωπή όψη και είχε μόνιμους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Η κοκαΐνη της προκαλούσε επίσης πόνους στο στήθος και επώδυνα έλκη στο στόμα. Παρ’ όλα αυτά, θεωρούσε ότι η σωματική δυσφορία ήταν πιο εύκολο να αντιμετωπιστεί από την ψυχική αναστάτωση, την οποία προσπαθούσε να καταστείλει με τη χρήση της ουσίας.
Τα δάκρυα του γιου της έγιναν η αφορμή για να ζητήσει βοήθεια
Το σημείο καμπής ήρθε τον Μάρτιο του 2025, όταν ένα απόγευμα Πέμπτης πήγε να πάρει τα παιδιά από το σπίτι μιας φίλης της. Η φίλη τη ρώτησε αν προτιμούσε τσάι ή κρασί και, προτού καν επιλέξει, η γυναίκα γνώριζε ήδη πώς θα εξελισσόταν η βραδιά.
Όταν έφτασε το βράδυ, τα παιδιά ήθελαν απεγνωσμένα να πάνε για ύπνο, αλλά εκείνη τα αγνοούσε, κάνοντάς τα να αισθάνονται ότι έφταιγαν για την κατάσταση. Τότε ο Τέντι, που ήταν πλέον δέκα ετών, γύρισε προς το μέρος της με δάκρυα στα μάτια και τη ρώτησε: «Μαμά, γιατί το έκανες ξανά αυτό;». Το βλέμμα του ήταν γεμάτο φόβο, θυμό και απογοήτευση. Εκείνη δεν μπορούσε να του δώσει καμία απάντηση και κατάλαβε ότι έπρεπε να αλλάξει τη ζωή της.
Όταν επέστρεψαν στο σπίτι, έβαλε τα παιδιά για ύπνο και τις πρώτες πρωινές ώρες αναζήτησε στο διαδίκτυο τους Ανώνυμους Κοκαϊνομανείς (Cocaine Anonymous). Από σύμπτωση, υπήρχε προγραμματισμένη συνάντηση σε κοντινή απόσταση την ίδια ημέρα. Πήγε εκεί χωρίς να έχει κοιμηθεί ή κάνει ντους, με το μακιγιάζ απλωμένο στο πρόσωπό της και κλαίγοντας.
Η εμπειρία ήταν διαφορετική από ό,τι περίμενε. Είχε φανταστεί ότι οι υπόλοιποι συμμετέχοντες θα έδειχναν σε χειρότερη κατάσταση από εκείνη, παραμελημένοι και δυστυχισμένοι. Αντίθετα, τους είδε χαρούμενους και περιποιημένους, να φορούν καινούργια αθλητικά παπούτσια και να φτάνουν με αυτοκίνητα Ρέιντζ Ρόβερ. Της ήταν δύσκολο να φανταστεί ότι αυτοί οι άνθρωποι, πολλοί από τους οποίους ήταν επίσης γονείς, είχαν περάσει ποτέ τόσο δύσκολες στιγμές. Όταν, όμως, άρχισαν να μοιράζονται τις ιστορίες τους, αναγνώρισε στις εμπειρίες τους τον εαυτό της.
Η πιο ταπεινωτική στιγμή της ζωής της αποδείχτηκε τελικά η σημαντικότερη απόφαση που πήρε για τον εαυτό της. Από εκείνη την ημέρα δεν άγγιξε ξανά ούτε κοκαΐνη ούτε αλκοόλ. Άρχισε να συμμετέχει τακτικά στις συναντήσεις και να επεξεργάζεται το τραύμα που είχε καταπιέσει επί χρόνια. Κάθε εβδομάδα στους Ανώνυμους Κοκαϊνομανείς λάμβανε ένα αναμνηστικό νόμισμα που συμβόλιζε την πρόοδό της, ενώ η παραλαβή του νομίσματος των 30 ημερών τής προκάλεσε ιδιαίτερη υπερηφάνεια.
Η αποχή από το αλκοόλ και η προσπάθεια να ξαναχτίσει την οικογένειά της
Όταν αποκάλυψε στον Κρις όλα όσα έκανε κρυφά επί χρόνια, εκείνος αντέδρασε με θυμό και ανησυχία, όπως ήταν αναμενόμενο. Το ζευγάρι πέρασε μια δύσκολη περίοδο, αλλά έξι μήνες αφότου εκείνη σταμάτησε να πίνει, ο Κρις αποφάσισε να εγκαταλείψει και ο ίδιος το αλκοόλ, προκειμένου να τη στηρίξει. Η κίνησή του είχε μεγάλη σημασία για τη γυναίκα και, όπως αναφέρει, συνέβαλε καθοριστικά στη βελτίωση του γάμου τους.
Η ανάρρωση ήταν η δυσκολότερη δοκιμασία που είχε αντιμετωπίσει ποτέ. Επειδή το αλκοόλ αποτελεί τόσο συνηθισμένο στοιχείο της κοινωνικής ζωής, αναγκάστηκε να απομακρυνθεί από φίλους και να σταματήσει να πηγαίνει σε πάρτι γενεθλίων, μπάρμπεκιου, γάμους, ακόμα και κηδείες. Αντί γι’ αυτό, επέλεξε να περιβάλλεται από ανθρώπους που είχαν παρόμοιους στόχους και άρχισε να προσέχει οτιδήποτε έβαζε στον οργανισμό της. Ακόμα και για παυσίπονα ή ενεργειακά ποτά ήταν επιφυλακτική, καθώς φοβόταν μήπως της προκαλέσουν μια αίσθηση ευφορίας που θα επηρέαζε την ανάρρωσή της.
Σήμερα, στα 38 της χρόνια, έχει συμπληρώσει 19 μήνες χωρίς αλκοόλ και δηλώνει ότι μπορεί επιτέλους να είναι η μητέρα που αξίζουν τα παιδιά της, τα οποία είναι πλέον 12, δέκα και έξι ετών. Έχει χάσει περίπου 12,7 κιλά και αναφέρει ότι η εμφάνιση και η σωματική της κατάσταση έχουν βελτιωθεί εντυπωσιακά.
