Σε Νο1 πρόβλημα για την παγκόσμια οικονομία έχει αναχθεί πλέον η διαταραχή της ναυσιπλοΐας λόγω του αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ, έναν από τους σημαντικότερους θαλάσσιους διαδρόμους στον κόσμο.

Ο Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε ότι πολλές χώρες είναι διατεθειμένες να στείλουν πολεμικά πλοία στην περιοχή ώστε να διασφαλιστεί η ελεύθερη διέλευση εμπορικών πλοίων.

Σύμφωνα με το BBC, η Ουάσινγκτον καλεί στη δημιουργία μιας πολυεθνικής ναυτικής δύναμης που θα συνοδεύει δεξαμενόπλοια και εμπορικά πλοία, σε μια προσπάθεια να προστατευτεί η διεθνής ναυσιπλοΐα από επιθέσεις ή παρεμβάσεις που αποσταθεροποιούν τις αγορές ενέργειας.

Ήδη, η τιμή του πετρελαίου Brent της Βόρειας Θάλασσας εκτοξεύτηκε κατά 42% από την έναρξη του πολέμου στο Ιράν, ως αποτέλεσμα του οποίου μειώθηκαν κατακόρυφα οι παραδόσεις υδρογονανθράκων από τις χώρες του Κόλπου.

Από τα 72,48 δολάρια που ήταν η τιμή ανά βαρέλι στις 27 Φεβρουαρίου, χθες, Σάββατο το Brent έκλεισε στα 103,14 δολάρια. Η τιμή του δηλαδή αυξήθηκε κατά 42% μέσα σε 15 ημέρες και 11% μόνο την τελευταία εβδομάδα.

Το αμερικανικό αργό WTI έκλεισε στα 98,71 δολάρια, με αύξηση 47% από τις αρχές του πολέμου.

Η αμερικανική κυβέρνηση φαίνεται να ασκεί πίεση σε συμμάχους αλλά και σε μεγάλες οικονομίες που εξαρτώνται από το πετρέλαιο του Περσικού Κόλπου την ώρα που η Τεχεράνη απειλεί να λάβει νέα μέτρα μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενη, αναφέρει ο Guardian.

Μεταξύ των χωρών που αναφέρονται από τον Λευκό Οίκο ως πιθανοί συμμετέχοντες βρίσκονται η Βρετανία, η Γαλλία και η Νότια Κορέα, ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στην Ιαπωνία.

Η εμπλοκή του Τόκιο φαίνεται να αποτελεί βασικό στόχο της Ουάσινγκτον.

Οι Financial Times αναφέρουν ότι ο Τραμπ έχει καλέσει την Ιαπωνία να συμβάλει ενεργά σε μια τέτοια αποστολή, υπογραμμίζοντας ότι η ασφάλεια της θαλάσσιας οδού αφορά άμεσα την ιαπωνική οικονομία. Η χώρα καλύπτει μεγάλο μέρος των ενεργειακών της αναγκών από πετρέλαιο που μεταφέρεται μέσω του Περσικού Κόλπου, γεγονός που καθιστά τη σταθερότητα της περιοχής κρίσιμο ζήτημα για το Τόκιο.

Παρά τις πιέσεις, η συμμετοχή της Ιαπωνίας σε στρατιωτική αποστολή δεν θεωρείται δεδομένη. Η ιαπωνική εξωτερική πολιτική παραδοσιακά κινείται με μεγάλη προσοχή σε τέτοια ζητήματα, λόγω των περιορισμών που θέτει το μεταπολεμικό σύνταγμα της χώρας όσον αφορά τη χρήση στρατιωτικής ισχύος στο εξωτερικό.

Τα Στενά του Ορμούζ και η παγκόσμια οικονομία

Τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα ενεργειακά «σημεία στρατηγικής συμφόρησης» στον κόσμο. Πρόκειται για μια στενή θαλάσσια δίοδο που συνδέει τον Περσικό Κόλπο με τον Ινδικό Ωκεανό και από την οποία διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου.

Η σημασία τους είναι τέτοια ώστε οποιαδήποτε απειλή για τη λειτουργία τους μπορεί να προκαλέσει «σεισμό» στις διεθνείς τιμές ενέργειας και στο παγκόσμιο εμπόριο. Για τον λόγο αυτόν, οι εξελίξεις στην περιοχή παρακολουθούνται στενά από κυβερνήσεις, ενεργειακές εταιρείες και διεθνείς οργανισμούς.

Τις τελευταίες εβδομάδες έχουν καταγραφεί περιστατικά που εντείνoyn την ανησυχία για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας. Oι επιθέσεις σε εμπορικά πλοία και δεξαμενόπλοια, έχει οδηγήσει αρκετές ναυτιλιακές εταιρείες να επανεξετάζουν τις διαδρομές τους.

Η προοπτική δημιουργίας μιας πολυεθνικής δύναμης ασφαλείας δεν είναι πρωτοφανής. Στο παρελθόν διεθνείς ναυτικές αποστολές έχουν αναπτυχθεί σε περιοχές υψηλού κινδύνου για τη ναυσιπλοΐα, όπως στον Κόλπο του Άντεν για την αντιμετώπιση της πειρατείας.

Ωστόσο, στην περίπτωση των Στενών του Ορμούζ, η κατάσταση είναι πιο σύνθετη, καθώς συνδέεται άμεσα με τη γεωπολιτική αντιπαράθεση στη Μέση Ανατολή και τις συγκρούσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη στην περιοχή.

Κίνδυνος περαιτέρω κλιμάκωσης

Η Τεχεράνη έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι θα μπορούσε να περιορίσει ή ακόμη και να εμποδίσει τη διέλευση πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ σε περίπτωση που δεχθεί στρατιωτική πίεση ενώ ήδη έχει ποντίσει νάρκες σε συγκεκριμένα σημεία των Στενών.

Σε αυτό το πλαίσιο, η πρόταση για διεθνή ναυτική παρουσία ερμηνεύεται από αναλυτές ως προσπάθεια αποτροπής μιας τέτοιας εξέλιξης. Η παρουσία πολεμικών πλοίων από πολλές χώρες θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μηχανισμός προστασίας των εμπορικών πλοίων, αλλά ταυτόχρονα εγκυμονεί τον κίνδυνο να αυξηθεί ακόμη περισσότερο η ένταση στην περιοχή.

Οι κυβερνήσεις που καλούνται να συμμετάσχουν σε μια τέτοια αποστολή βρίσκονται μπροστά σε δύσκολες αποφάσεις.

Από τη μία πλευρά επιδιώκουν να διασφαλίσουν την ομαλή ροή ενέργειας και τη σταθερότητα των διεθνών αγορών. Από την άλλη, δεν θέλουν να εμπλακούν άμεσα σε μια στρατιωτική αντιπαράθεση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ευρύτερη σύγκρουση.