Στις 16 Μαΐου 1966, η Κίνα βρέθηκε στην αρχή μιας από τις πιο δραματικές και ταραχώδεις περιόδους στην ιστορία της, η οποία έμελλε να αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στο κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό τοπίο της χώρας. Ο λόγος για την Πολιτιστική Επανάσταση, μια κινητοποίηση που εξαπέλυσε ο Μάο Τσε Τουνγκ, επιδιώκοντας να ανανεώσει το Κομμουνιστικό Κόμμα και να εξασφαλίσει την ιδεολογική του κυριαρχία.
Η Πολιτιστική Επανάσταση ξεκίνησε με στόχο την εξάλειψη των «τεσσάρων παλιών»: παλιές σκέψεις, παλιές συνήθειες, παλιά ήθη και παλιά έθιμα. Ο Μάο πίστευε ότι η κινεζική κοινωνία και το κομμουνιστικό κόμμα διαβρώνονταν από συντηρητικά στοιχεία και ήθελε να προστατέψει την επαναστατική ατζέντα από επιθέσεις τόσο εσωτερικές όσο και εξωτερικές.
Κεντρικός πυλώνας στην υλοποίηση της Πολιτιστικής Επανάστασης ήταν ομάδες ερυθροφρουρών που στήριζαν φανατικά τον Μάο και τις ιδέες του. Αυτοί οι νεαροί ενθουσιώδεις επαναστάτες ανέλαβαν την «καθαριότητα» της κοινωνίας από τα αντιεπαναστατικά στοιχεία, συχνά με βίαιες επιθέσεις κατά διανοουμένων, καλλιτεχνών, και κάθε εκείνου που θεωρούσαν ότι αντιστέκεται στις αλλαγές.
Οι επιπτώσεις της Πολιτιστικής Επανάστασης ήταν συχνά καταστροφικές. Εκτός από τις ανθρώπινες απώλειες, η Κίνα έχασε μεγάλο μέρος της πολιτιστικής της κληρονομιάς. Αγάλματα, μνημεία, βιβλία, και έργα τέχνης καταστράφηκαν υπό την ιδεολογική αγωγή της εξάλειψης των «παλιών». Η εκπαίδευση διαταράχθηκε για χρόνια, καθώς τα σχολεία έκλεισαν και οι δάσκαλοι είτε διώχθηκαν είτε εξορίστηκαν.
Το επίσημο κινεζικό πρακτορείο ειδήσεων Σιν Χουά (Νέα Κίνα) ανακοίνωσε ότι “οι ξένες κλασικές μορφές τέχνης, όπως το μπαλέτο, η συμφωνική μουσική και η γλυπτική έχουν υποβληθεί σε επαναστατικό μετασχηματισμό”.
Ο κινεζικός Τύπος ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι “οι ιδέες του Σαίξπηρ εντάσσονται στην ιδεολογία των τάξεων της εκμετάλλευσης και δεν μπορούμε να επιτρέψουμε τη διάδοσή τους”. Η Άννα Καρένινα του Λέοντα Τολστόι “έχει ρεβιζιονιστική οπτική”. Οι ιδέες του Ονορέ ντε Μπαλζάκ ήταν “γελοίες και λανθασμένες”.
Μετά τον θάνατο του Μάο το 1976, η Κίνα σταδιακά απομακρύνθηκε από τις πιο έντονες πρακτικές της Πολιτιστικής Επανάστασης. Τα αρχεία αυτής της περιόδου μελετήθηκαν και πολλές από τις αποφάσεις και τις πολιτικές αναθεωρήθηκαν. Παρά τις προσπάθειες για αποκατάσταση, τα σημάδια από εκείνη την περίοδο παραμένουν βαθιά χαραγμένα στην κινεζική κοινωνία.
