Ο Γιάννης Φανάκης είναι ένας άνθρωπος που πήρε το ποδήλατο, τη θέληση και τα όνειρά του και διέσχισε ολόκληρη την Ευρώπη. Σε 210 ημέρες κάλυψε 23.000 χιλιόμετρα και πέρασε από 31 χώρες, ζώντας εμπειρίες που λίγοι μπορούν να φανταστούν.

Από τον «ήλιο του μεσονυχτίου» στο NordKap μέχρι την κορυφή Pico Veleta στη Sierra Nevada, το ταξίδι του ήταν μια προσωπική δοκιμασία, αλλά και μια βαθιά πράξη προσφοράς, αφιερωμένη στη «Φλόγα». Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Newsbeast μοιράζεται τις δυσκολίες, τις συγκινήσεις και τα μαθήματα ζωής από αυτό το μοναδικό ταξίδι.

Ποιος είναι ο Γιάννης Φανάκης

Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αθήνα, σήμερα 46 ετών, κουβαλά μια σχέση ζωής με τον αθλητισμό που δεν ξεκινά από το ποδήλατο. Για 15 χρόνια ήταν κολυμβητής στον Πανελλήνιο Γ.Σ., πριν περάσει στην αγωνιστική ποδηλασία βουνού και δρόμου, συμμετέχοντας σε αγώνες για μία δεκαετία. Στην πορεία άνοιξε τον κύκλο και σε άλλα αθλήματα αντοχής, με συμμετοχές σε τρίαθλο και αγώνες τρεξίματος, φτάνοντας μέχρι το Ironman και τον Μαραθώνιο.

Το ποδήλατο, όμως, δεν έμεινε ποτέ μόνο προπόνηση ή άθλημα. Έγινε μέρος της καθημερινότητάς του, μέσο μετακίνησης και μεταφοράς, αλλά και τρόπος αναψυχής και άσκησης, προσφέροντάς του μια βαθιά αίσθηση ελευθερίας σε κάθε διαδρομή. Και κάπως έτσι, η ιδέα του «Γύρου της Ευρώπης» δεν γεννήθηκε από μια παρόρμηση της στιγμής. Ήταν ένα όνειρο που χτιζόταν σταδιακά, πάνω σε εμπειρία, αυτοπεποίθηση και μικρότερες διαδρομές που τον «έδεσαν» με την έννοια του ταξιδιού.

Πριν φτάσει στο μεγάλο εγχείρημα, είχαν προηγηθεί πολλά μικρότερα ταξίδια που του έδωσαν τις δεξιότητες και την ψυχραιμία για να σταθεί μόνος του στον δρόμο επί μήνες. Ταξίδεψε σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και, για να εξοικειωθεί με το εξωτερικό και την αίσθηση του άγνωστου, έκανε τον γύρο της Ελβετίας και τη διάσχιση των γαλλικών, των ελβετικών και των ιταλικών Άλπεων. Εκεί έμαθε τι σημαίνει να σχεδιάζεις, να προσαρμόζεσαι, να αντέχεις τις διακυμάνσεις, σωματικές και ψυχολογικές, που δεν φαίνονται στις φωτογραφίες.

31 χώρες σε 210 ημέρες

Το ταξίδι του στην Ευρώπη, από τον Απρίλιο έως τον Νοέμβριο, ήταν μια διαδρομή αντοχής με συνεχείς αλλαγές σκηνικού, περνώντας με τη σειρά από Ελλάδα, Βόρεια Μακεδονία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Αυστρία, Τσεχία, Πολωνία, Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία, Φινλανδία, Σουηδία, Νορβηγία, Δανία, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Γαλλία, Ισπανία, Ανδόρα, Πορτογαλία, Γιλβαρτάρ, Ιταλία, Σλοβενία, Κροατία, Βοσνία, Μαυροβούνιο και Αλβανία. Κάθε χώρα και μια διαφορετική πραγματικότητα, κάθε ημέρα και μια νέα ισορροπία ανάμεσα στην κούραση και την ανάγκη να συνεχίσεις.

Ο «ήλιος του μεσονυχτίου» και ο υψηλότερος δρόμος στην Ευρώπη

Από όλες τις εικόνες, ορισμένες έμειναν χαραγμένες πιο βαθιά, με κορυφαία τη στιγμή της 21ης Ιουνίου στο NordKap, στο Βόρειο Ακρωτήριο της Νορβηγίας. Εκεί, στο βορειότερο σημείο της Ευρώπης, είδε τον «ήλιο του μεσονυχτίου» και βίωσε ένα από τα μεγάλα του όνειρα, μια εμπειρία που δεν ήταν μόνο τοπίο, αλλά η αίσθηση ότι ο χρόνος σταματά και ότι φτάνεις επιτέλους σε έναν προορισμό που για χρόνια υπήρχε μόνο ως όνειρο.

Αν υπάρχει μια κορυφή που για έναν ποδηλάτη είναι προσωπικό «ορόσημο», τότε αυτή ήταν η στιγμή που ανέβηκε στο Pico Veleta, στη Sierra Nevada της Γρανάδα στην Ισπανία, στο υψηλότερο σημείο προσβάσιμο με ποδήλατο, στα 3.396 μέτρα. Ένα ποδηλατικό όνειρο που έγινε πραγματικότητα για τον Γιάννη Φανάκη.

Δύσκολες μέρες, μεγάλη επιστροφή και το μήνυμα πίσω από τη διαδρομή

Το ταξίδι δεν ήταν πάντα εύκολο. Υπήρξαν δύσκολες μέρες, απογοητεύσεις, νεύρα, ατυχίες, στιγμές που το σώμα και το μυαλό ζητούσαν παύση. Κι, όμως, αυτό ακριβώς είναι που κάνει ένα τέτοιο εγχείρημα πραγματικό: να συνεχίζεις και στις ημέρες που δεν μοιάζουν καθόλου με όνειρο. Όταν, μετά από επτά μήνες στον δρόμο, έφτασε στα σύνορα της Ελλάδας, ένιωσε χαρά, ευγνωμοσύνη και υπερηφάνεια. Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησε ότι το μεγάλο του όνειρο είχε ολοκληρωθεί, ότι ο κύκλος έκλεισε και ότι αυτό που κάποτε ακουγόταν υπερβολικό είχε γίνει πράξη.

Ο Γιάννης Φανάκης αφιέρωσε το ταξίδι του στον σύλλογο γονέων «Φλόγα», γιατί, όπως λέει, τον αντιπροσωπεύουν αξίες που θεωρεί απαραίτητες για τη ζωή: υπομονή, ελπίδα, αφοσίωση, επιμονή, πίστη, αισιοδοξία. Και αν κάτι συνοψίζει αυτή τη διαδρομή, είναι ότι για τον ίδιο το ποδήλατο δεν είναι «ένα μέσο», αλλά καθημερινότητα, άσκηση, μετακίνηση, ελευθερία, ένας τρόπος να μετράς τον κόσμο και τον εαυτό σου. Από την κολύμβηση στο ποδήλατο, κι από εκεί στο τρίαθλο, αυτό που τον οδηγούσε κάθε φορά ήταν η ανάγκη να δοκιμάζεται, να εξελίσσεται, να βάζει νέους στόχους, με την πεποίθηση ότι το επόμενο όνειρο δεν χρειάζεται ακόμη τίτλο και ότι μετά από 23.000 χιλιόμετρα γίνεται ξεκάθαρο πως δεν υπάρχει «σωστό timing» για το μεγάλο βήμα, υπάρχει μόνο η απόφαση να το τολμήσεις.

Δείτε την ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον Γιάννη Φανάκη στο στούντιο του Newsbeast.