Ο Τάσος Χαλκιάς μίλησε στην εκπομπή «Στούντιο στις 3» το απόγευμα της Δευτέρας 31 Αυγούστου, αναφερόμενος στην ολική καταστροφή της κατοικίας του από την πύρινη λαίλαπα στο Πόρτο Γερμενό.
Περιγράφοντας τις δραματικές στιγμές και την ταχύτητα εξάπλωσης της φωτιάς, ο Τάσος Χαλκιάς δήλωσε:
«Γνωρίζαμε το πώς πνέουν οι άνεμοι. Ξέραμε ότι θα κρατήσουν μέρες και ήταν το περιμέναμε. Δηλαδή καιγόταν ο Άγιος Βασίλειος στη Βοιωτία και λέγανε καίγεται το Πόρτο Γερμενό. Όχι, λέω, πού καίγεται, ρε; Πού έχει φτάσει η φωτιά; Ήταν στα δεκαπέντε χιλιόμετρα μακριά. Απ’ τα τριάντα πέντε χιλιόμετρα μετά ήρθε στα δεκαπέντε και καίγεται το Πόρτο Γερμενό ακούγαμε τρεις μέρες. Δύο ώρες κάηκε το Πόρτο Γερμενό. Δύο ώρες ήταν αρκετές να καεί όλο».
Η απαγόρευση προσπέλασης και το τραγικό περιστατικό
Οι προσπάθειες των περιοίκων να συνδράμουν στην κατάσβεση συνάντησαν εμπόδια από τις αρχές για λόγους ατομικής προστασίας, την ώρα που ένα παρθένο δάσος οκτώ αιώνων αποτεφρωνόταν.
Ο Τάσος Χαλκιάς αναφέρθηκε στην προσπάθεια των ιδιοκτητών να πλησιάσουν, αλλά και σε ένα περιστατικό με έναν ηλικιωμένο άνδρα:
«Η ευθύνη έχει μια παράταση αυτών των ανθρώπων. Όταν πήγαμε οργανωμένα, με βυτία, πήραμε και αγρότες μαζί μας, με βυτία πίσω τους στα αγροτικά τους για να πάμε κάτω να βοηθήσουμε μην καούν τα σπίτια μας. Δεν μας επέτρεψε κανένας να περάσουμε. Για την ασφάλειά μας. Το παράδειγμα το έδωσε ένας γεράκος, ο οποίος ήταν 87 χρονών και πήγαμε να τον βγάλουμε σιγά το από το σπίτι. Λέει “ποιοι είστε εσείς να μου βγάλετε από το σπίτι μου;” “Να σε σώσουμε” του απάντησαν. “Τι να με σώσετε; Εγώ ξέρεις αν έχω κανέναν εγώ που θέλω να σωθώ, δεν έχω κανέναν. Αυτό το καλύβι έχω εδώ. Θα καεί. Μα να καεί. Να καώ κι εγώ”. Και ο άνθρωπος έμεινε εκεί και κάηκε».
Αναλογιζόμενος τη συναισθηματική φόρτιση της στιγμής, ο γνωστός ηθοποιός διερωτήθηκε:
«Αυτό το παράδειγμα θα το πάρει ποτέ κανείς να καταλάβει ποιος είναι ο άνθρωπος μέσα του όταν του συμβαίνουν ζητήματα, πώς τα αντιμετωπίζει, ότι υπάρχει και καρδιά και ψυχή και αισθήματα;».
Η απώλεια των υλικών και της συναισθηματικής αξίας
Η ζημιά δεν περιορίζεται στα κτίσματα, καθώς οι φλόγες αφάνισαν αντικείμενα μεγάλης συναισθηματικής και πνευματικής βαρύτητας.
Ο Τάσος Χαλκιάς υπογράμμισε πως η τραγωδία αφορά εκατοντάδες οικογένειες:
«Δεν είμαι εγώ το κεντρικό πρόσωπο στην πυρκαγιά αυτή. Είναι διακόσια σπίτια ανθρώπων, συνανθρώπων που κάηκαν. Το σπίτι αυτό δεν καήκανε ντουβάρια. Κάηκαν αναμνήσεις, κάηκε η πνευματική μου εργασία σαράντα πέντε ετών και εμένα και της γυναίκας μου και των παιδιών μου. Πίνακες ζωγραφικής άλλους που είχα κτλ. Δεν είναι η αξία όμως των πραγμάτων, είναι εδώ μέσα είναι».
Συνεχίζοντας, εξέφρασε την αλληλεγγύη του προς όλους τους πληγέντες από ανάλογα φαινόμενα:
«Αυτό δεν είμαι ο μόνος που το έπαθε. Είναι πολλοί άνθρωποι και είναι κάθε χρόνο πολλοί άνθρωποι που παθαίνουν ανάλογες δουλειές, ζημιές, ατυχήματα ή όπως αλλιώς μπορεί να τα πει κανείς, με αποκορύφωμα βέβαια αυτό που έγινε στο Μάτι πριν από οκτώ χρόνια. Έτσι γιατί να μην ξεχνάμε. Νιώθω πάρα πολύ άσχημα όταν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μου έχουν πάθει το ανάλογο πλήγμα, να μιλάω εγώ για το σπίτι μου. Γι’ αυτό την ορίζω την κουβέντα ότι μιλάω για λογαριασμό όλων».
Οι εμπειρίες του παρελθόντος και τα πλάνα ανοικοδόμησης
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τάσος Χαλκιάς έρχεται αντιμέτωπος με την απειλή της φωτιάς, καθώς στο παρελθόν έχει βρεθεί σε αντίστοιχες επικίνδυνες καταστάσεις.
Σχετικά με την επικινδυνότητα της περιοχής, σημείωσε:
«Τέσσερις φωτιές έχω αντιμετωπίσει εδώ και είκοσι χρόνια. Τέσσερις πολύ κοντά μέσα στα σπίτια και ό,τι μπορέσαμε κάναμε. Δεν μπήκε. Αυτό το χάλι ενός ανέμου ακατάσχετου. Δεν λέω ότι το φαινόμενο από πλευράς διαιώνισής του δεν ήτανε φοβερό. Πραγματικά, ήτανε φοβερό, όμως πρέπει να είσαι έτοιμος να το αντιμετωπίσεις. Ήταν ένα παρθένο οχτακοσίων ετών δάσος με την ανάλογη πανίδα του και οτιδήποτε άλλο έχει ζει κάτω από το πεύκο, με το σκίνο, με το οτιδήποτε υπάρχει από κάτω».
Παρά την καταστροφή, η πρόθεση για την επόμενη ημέρα παραμένει η αποκατάσταση του χώρου, παρά τις δυσκολίες.
Ο Τάσος Χαλκιάς ολοκλήρωσε την τοποθέτησή του αναφερόμενος στα κρατικά βοηθήματα και την πρόθεσή του να επιστρέψει στο Πόρτο Γερμενό:
«Θα δούμε τι βοηθήματα θα φτάσουν στα χέρια μας. Περνούσα ατελείωτες ώρες στο σπίτι μου. Πενήντα χρόνια ήμουν σε αυτό το σπίτι και θα συνεχίσω να είμαι με την προσπάθεια να μπορέσω να το ξανακάνω, Όχι αυτό που είχα. Ένα σπίτι που φτιάχτηκε σε πενήντα χρόνια, δεν μπορείς να το φτιάξεις ούτε σε πέντε χρόνια, ούτε με πέντε χιλιάρικα».
