Η μάχη με τον καρκίνο δεν είναι μόνο η διάγνωση, αλλά και η εξαντλητική καθημερινότητα που ακολουθεί. Ο Αντίνοος Αλμπάνης, σε μια κατάθεση ψυχής στην εκπομπή των Rainbow Mermaids, στάθηκε στη σκληρή διαδικασία των ογκολογικών θεραπειών, περιγράφοντας το εσωτερικό δίλημμα που αντιμετώπιζε κάθε φορά που έπρεπε να επισκεφθεί το νοσοκομείο.
«Η θεραπεία των ογκολογικών ασθενών πολλές φορές είναι πολύ πιο επίπονη από την ίδια την ασθένεια. Αυτό έχεις σαν αποτέλεσμα πολλές φορές να πρέπει να ξυπνήσεις για να πας να κάνεις τη θεραπεία σου και να το παζαρεύεις αν θα πας», εξομολογήθηκε ο ηθοποιός.
Ο ίδιος εξήγησε πως ο φόβος για τις παρενέργειες που ακολουθούσαν τον οδηγούσε σε μια διαρκή διαπραγμάτευση με τον εαυτό του: «Να λες ότι δεν θες να πας, γιατί ξέρεις ότι αν πας, μετά θα γυρίσεις σπίτι και θα πονάς τόσο πολύ που δε θα μπορείς να ακουμπήσεις το κεφάλι στο μαξιλάρι. Εκεί σε πιάνει ένας θυμός γιατί, ενώ έχουμε καταφέρει τόσο σπουδαία πράγματα ως ανθρωπότητα, οι άνθρωποι ταλαιπωρούνται ακόμα σε τέτοιο βαθμό για να γίνουν καλά. Αυτό με θύμωνε, το ότι έμπαινα στη διαδικασία να διαπραγματευτώ αν θα κάνω το βήμα να πάω να θεραπευτώ».
Η απόφαση να προστατεύσει τους γονείς του
Μια από τις πιο αποκαλυπτικές στιγμές της συνέντευξης ήταν η αναφορά στην επιλογή του να κρατήσει την οικογένειά του μακριά από τη δυσάρεστη είδηση. Παρά την παρουσία υποστηρικτικών ανθρώπων, ο Αντίνοος Αλμπάνης υπογράμμισε την απομόνωση που επιβάλλει η ίδια η νόσος.
«Αυτές οι διαδρομές είναι κατεξοχήν μοναχικές. Μπορεί να έχεις γύρω σου πάρα πολλούς ανθρώπους, αλλά το περνάς μοναχικά. Εγώ επέλεξα να μην το πω στους γονείς μου. Ήταν μια επιλογή που έκανα τότε για λόγους που είχα τότε ανάγκη, να προστατεύσω εκείνους, εμένα, την οικογένεια, το σύνολο, δεν ξέρω», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Το τέλος του «άτρωτου» ειδώλου
Απαντώντας στο γιατί συνεχίζει να αναφέρεται στην περιπέτεια υγείας του, ο ηθοποιός ξεκαθάρισε πως δεν επιδιώκει τη δημοσιότητα μέσω του πόνου, αλλά την ουσιαστική επαφή με τον κόσμο. Για εκείνον, η λάμψη του επαγγέλματος δεν πρέπει να αποτελεί εμπόδιο στην ανάδειξη της ανθρώπινης ευαλωτότητας.
«Εγώ μια φορά επέλεξα να μιλήσω ανοιχτά για τον καρκίνο. Από εκεί και πέρα, επειδή η δυστυχία και ο πόνος είναι φωτογενείς, ήταν ένα θέμα το οποίο επανερχόταν ξανά και ξανά», εξήγησε.
Συμπλήρωσε μάλιστα πως η άρνηση του ψεύδους είναι για τον ίδιο στάση ζωής: «Ο λόγος για τον οποίο εγώ δεν έχω αρνηθεί ποτέ σε δημοσιογράφο να απαντήσω γι’ αυτό, είναι γιατί η ανθρώπινη ευαλωτότητα, το πόσο πολύ ίδιοι είμαστε, όποιο επάγγελμα και να κάνουμε, μας βάζει λίγο στο ίδιο επίπεδο. Και το να καμωνόμαστε τους άτρωτους, τους πάρα πολύ δυνατούς, τους πάρα πολύ σπουδαίους, πάρα πολύ όμορφους και λαμπερούς, είναι ένα ψέμα. Και δεν έχουμε λόγο να λέμε ψέματα. Κι αν θέλουμε να έχουν και ένα νόημα αυτές οι συνεντεύξεις, ας λέμε και κάτι που να έχει κάποια ουσία».
