Ένα ιδιαίτερο σύμβολο που φέρει τη δική του ιστορία συνόδευσε την ανακοίνωση που εξέδωσε η Μητρόπολη Ισπανίας και Πορτογαλίας για την απώλεια της πριγκίπισσας Ειρήνης.
Στην ανακοίνωση για τον θάνατο της αδελφής του τέως Βασιλιά Κωνσταντίνου και της Βασίλισσας Σοφίας, πέρα από τη φωτογραφία της, δέσποζε ένα έμβλημα γεμάτο κωδικοποιημένους συμβολισμούς.
Στην επίσημη ανακοίνωσή της, η Μητρόπολη ανέφερε:
«Η Ιερά Μητρόπολη Ισπανίας και Πορτογαλίας προσεύχεται για την ανάπαυση της ψυχής της ΑΒΥ Πριγκιπίσσης ΕΙΡΗΝΗΣ της Ελλάδος και της Δανίας, πιστής ορθοδόξου χριστιανής, η οποία υπήρξε άνθρωπος αγάπης, ελεημοσύνης και προσφοράς. Είθε η μνήμη της να είναι αιωνία».

Το έμβλημα που συνόδευε την ανακοίνωση δεν είναι διακοσμητικό. Πρόκειται για το προσωπικό οικόσημο της Πριγκίπισσας Ειρήνης της Ελλάδος και της Δανίας (όπως είναι ευρέως αποδεκτός ο τίτλος εκτός Ελλάδας), ένα σύνολο συμβόλων που συνοψίζει τόσο την καταγωγή όσο και τη θέση της.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο λευκός σταυρός σε μπλε φόντο, το γνωστό ελληνικό εθνόσημο, στοιχείο που δηλώνει ξεκάθαρα τη σύνδεσή της με την Ελλάδα. Πάνω στον σταυρό ενσωματώνεται ο θυρεός της δυναστείας από την οποία προέρχεται, με αναφορές στη δανική βασιλική παράδοση.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και το σχήμα του θυρεού. Ο ρομβοειδής θυρεός χρησιμοποιείται διαχρονικά στην εραλδική για γυναικείες μορφές βασιλικής καταγωγής, διαφοροποιώντας τα οικόσημα των πριγκιπισσών από εκείνα των ανδρών. Στην κορυφή δεσπόζει το βασιλικό στέμμα, ένδειξη του τίτλου και της θέσης της.
Η εραλδική αποτελεί ένα οργανωμένο σύστημα συμβόλων που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη από τον Μεσαίωνα και λειτουργεί ως οπτική ταυτότητα οικογενειών, οίκων και κρατών. Κάθε στοιχείο –από το σχήμα της ασπίδας έως τα σύμβολα και τα χρώματα– έχει συγκεκριμένο νόημα και ακολουθεί αυστηρούς κανόνες.
Σήμερα, αν και ο θεσμός των τίτλων έχει αλλάξει, η επιστήμη αυτή συνεχίζει να χρησιμοποιείται από κράτη, δήμους, ακόμα και πανεπιστήμια για τη δημιουργία των δικών τους επίσημων σημάτων.
Στην περίπτωση της πριγκίπισσας Ειρήνης, το οικόσημο δεν αφηγείται μόνο την καταγωγή της, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η ίδια επέλεξε να παρουσιαστεί θεσμικά: με έμφαση στην παράδοση, τη διακριτικότητα και τη συνέχεια της ιστορίας της οικογένειάς της.