Η δοτικότητα και η προσωπικότητα της πριγκίπισσας Ειρήνης, ήταν αυτά που πάντα γοήτευαν τη βαφτιστήρα της Αλεξία Εβερτ. «Ήταν μια πριγκίπισσα με παντελόνια και με ένα απλό πουκάμισο» μας αναφέρει στα λίγα λόγια που μοιράστηκε μαζί μας για εκείνη και κλείνοντας την κουβέντα μας τόνισε «μακάρι να την είχε γνωρίσει όλη η Ελλάδα και όλος ο κόσμος!»
Κυρία Έβερτ, μιλήστε μας για την νονά σας Ειρήνη
H νονά μου Ειρήνη, είχε μια τεράστια ψυχή. Η μεγαλοσύνη της, το ήθος της, ο πολύπλευρος χαρακτήρας της, η μόρφωση της, η απλότητα της, το εκλεπτυσμένο της χιούμορ της, είναι λίγα για να πει κανείς για εκείνη. Ήταν πάρα πολύ προσιτή και πολύ γλυκός άνθρωπος.
Εγώ το θεωρώ μεγάλη μου τιμή που «μου έβαλε λάδι» και εύχομαι, ίσως και να έχω πάρει κάποια στοιχεία της. Όπως είθισται το βαφτιστήρι να παίρνει από τον νονό ή τη νονά του κάποια στοιχεία. Είμαι υπερήφανη!
Το άκουσμα του θανάτου της ήταν πολύ δυσάρεστο και στενάχωρο για μένα, όπως και το γεγονός ότι η κατάσταση της υγείας της χειροτέρεψε τον τελευταίο χρόνο. Ήταν για μένα μη αναμενόμενο.
Εγώ θεωρώ ανθρώπους αυτής της ηλικίας, που είναι δραστήριοι, όπως συνέβη και με τη μητέρα μου, που έφυγε από κοντά μας πριν από δυόμιση χρόνια, ότι είναι πιο νέοι και από τους νέους, που λες ότι η ηλικία ουσιαστικά δεν έχει καμία σχέση.
Και περιμένεις να ζήσουν χίλια χρόνια! Δυστυχώς από την ενημέρωση που είχα φαινόταν ότι εδώ και ένα χρόνο δεν θα υπήρχε θετική εξέλιξη. Και τελικά ήρθε η ώρα να την αποχαιρετήσουμε.
Ποιο ήταν για εσάς το μεγαλύτερο προσόν της νονάς σας;
Η δοτικότητα της θα έλεγα. Η δοτικότητα της προς πάσα κατεύθυνση. Δεν είναι πολύ γνωστό στην Ελλάδα το φιλανθρωπικό της έργο. Αλλά είναι τεράστιο. Και υπήρξε ως άνθρωπος πολύ, πολύ δοτικός.
Και για φιλανθρωπικούς και ανθρωπιστικούς σκοπούς αλλά και προς όλους εκείνους τους ανθρώπους που ήξερε ή για εκείνους που της ζητούσαν βοήθεια. Ήταν δοτική και μεταδοτική! Το χιούμορ της, η αύρα της.
Είχε ένα πολύ λεπτό και όμορφο χιούμορ. Ήταν χαμογελαστή. Δεν θα χαιρετούσε και θα προχωρούσε παρακάτω. Δεν είχε και λόγο να κρατήσει κάποιο πρωτόκολλο της αυλής. Ήταν ο εαυτός της. Ήταν ένας άνθρωπος όπως όλοι μας. Υπήρξε πολύ αυθόρμητη, πολύ αυθεντική και πολύ διακριτική.
Στην Ελλάδα θεωρώ ότι ελάχιστοι γνώρισαν το βίο της, αν εξαιρέσουμε μια και μοναδική συνέντευξη που είχε δώσει. Καθότι ήταν άνθρωπος που δεν έδινε συνεντεύξεις. Ήταν άλλωστε και στάση ζωής αυτό. Είχε ένα τεράστιο εκτόπισμα από την προσωπικότητα της και μια τεράστια αύρα που «άπλωνε» παντού όπου και αν βρισκόταν.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που βρεθήκατε;
Περίπου μια φορά τον χρόνο βρισκόμασταν, ίσως και λίγο πιο συχνά, όπως και με πολλούς φίλους των γονέων μου. Και παρόλο που είχα μεγαλώσει πάντα θα με σκεφτόταν και πάντα θα μου έφερνε και ένα δώρο στις συναντήσεις που είχαμε.
Πριν φύγει από τη ζωή, η αγαπημένη μου μητέρα, ήταν η τελευταία φορά που την είδα. Μετά είχαμε τα θέματα της υγείας της μητέρας μου που ήταν απότομα και δύσκολα. Έλειπε και εκείνη στην Ισπανία συχνά και δεν βρισκόταν στην Ελλάδα, όπως τα προηγούμενα χρόνια που ερχόταν και έμενε εδώ, κατά διαστήματα αρκετά μεγάλα.
Αυτό που θέλω να πω επίσης είναι για την αύρα της, ως ανθρώπου. Ούτε έβαψε το μαλλί της ποτέ, ούτε έβαλε χρυσαφικά, ούτε ντύθηκε τα μετέπειτα χρόνια με τουαλέτες. Ήταν μια πριγκίπισσα με παντελόνια με ένα απλό πουκάμισο με τα μαλλιά της απλά επιμελημένα, αλλά όχι φτιαγμένα.
Από την εμφάνιση της και μόνο μπορούσε κανείς να καταλάβει πόσο απλώς άνθρωπος υπήρξε και όχι προσποιητός. Δεν ξέρω! Αλλά μακάρι να την είχε γνωρίσει όλη η Ελλάδα και ο όλος ο κόσμος!
