Κ. Μπακογιάννης: Να δώσουμε σημασία στον πολιτισμό της καθημερινότητας – Αυτό χρειάζεται η Αθήνα

Ο Κώστας Μπακογιάννης, επικεφαλής του «Αθήνα Ψηλά», πρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος, Κλιματικής Αλλαγής και Ενέργειας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Περιφερειών, συζητά με τον Βίκτωρα Μοντζέλλι στην εκπομπή Networking του Newsbeast

Από τον Λυκαβηττό η Αθήνα απλώνεται μπροστά σου ολόκληρη. Και δύσκολα μπορεί να κρυφτεί. Οι γειτονιές της, οι αντιθέσεις της, οι πληγές, τα ωραία και τα άσχημά της. Οι δυνατότητες της πόλης φαίνονται ταυτόχρονα με τις αδυναμίες της – ένας ζωντανός οργανισμός που δεν σταματά να διεκδικεί την ταυτότητά του.

Στον Λυκαβηττό συνάντησα τον Κώστα Μπακογιάννη και σε αυτό το σκηνικό, με την πρωτεύουσα σε πλήρη ανάπτυξη μπροστά μας, ο επικεφαλής της παράταξης «Αθήνα Ψηλά» μιλά στην εκπομπή Networking του Newsbeast αποκλειστικά για την Αθήνα, τον δήμο, τη δημαρχία. Για την απόφασή του να είναι ξανά υποψήφιος στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές – με στόχο να επιστρέψει στην πλατεία Κοτζιά. «Η Αθήνα δεν χρειάζεται τίποτα μεγάλο αυτή τη στιγμή, δεν χρειάζεται τίποτα το εμβληματικό. Πρέπει να δώσουμε σημασία στον πολιτισμό της καθημερινότητας», σημειώνει. Ο Κ. Μπακογιάννης εξηγεί τους λόγους που, όπως ο ίδιος αναγνωρίζει, τον οδήγησαν στην ήττα. Για την κριτική που δέχτηκε, τα έργα που σημάδεψαν τη θητεία του, αλλά και την εικόνα που έχει η πόλη επί των ημερών του Χάρη Δούκα.

Μιλά για την καθημερινότητα στις γειτονιές, την ασφάλεια, την καθαριότητα, το πράσινο, το κυκλοφοριακό, τον τουρισμό και τη σχέση κατοίκων και επισκεπτών. «Νομίζω ότι η λέξη-κλειδί σήμερα για τον Αθηναίο είναι η λέξη αξιοπρέπεια», λέει. «Να αισθάνεται, δηλαδή, όταν βγαίνει το πρωί από το σπίτι και μέχρι το βράδυ που θα γυρίσει, πως ζει σε μια πόλη αντάξιά του/της και όχι ότι ζει σε μια πόλη που διαρκώς δυσκολεύει την καθημερινότητα, που διαρκώς μας αναγκάζει σε συμβιβασμούς, σε εκπτώσεις. Προφανώς, δεν μπορούν να γίνουν θαύματα, δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά, αλλά πιστεύω πραγματικά ότι με πολλή δουλειά, με σύστημα, μπορούμε να γινόμαστε καλύτεροι».

Ασκεί σκληρή κριτική στη σημερινή δημοτική αρχή, εξηγεί τι θεωρεί ότι έχει μείνει πίσω και απαντά στο αν θα ήθελε τον Χάρη Δούκα απέναντί του στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Δείτε την εκπομπή Networking του Newsbeast

Ο Βίκτωρας Μοντζέλλι συζητά με τον Κώστα Μπακογιάννη

-Γιατί υποψήφιος για τον Δήμο της Αθήνας και όχι υποψήφιος στην Α’ Αθήνας για να διεκδικήσετε την είσοδό σας στην Κοινοβούλιο; «Φαντάζομαι με ρωτάτε γιατί το προβλεπόμενο για κάποιον σαν εμένα θα ήταν να είμαι υποψήφιος για τη Βουλή, είναι το καριερίστικο, το αναμενόμενο. Βέβαια, πρέπει να σας πω ότι για μένα η πολιτική είναι συναισθηματική υπόθεση, ακολουθώ την καρδιά μου. Η καρδιά μου είναι εδώ, στην πόλη της Αθήνας. Γι’ αυτό και, ενώ οι πιο πολλοί συνήθως όταν χάνουν επιλέγουν να φύγουν -το έχετε δει στην ιστορία της πόλης-, εγώ έχω παραμείνει. Όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή θέλω. Είμαι εδώ και κάνω την αντιπολίτευση. Προσπαθώ να είμαι ουσιαστικός, εποικοδομητικός, χρήσιμος, όχι μόνο στο Δημοτικό Συμβούλιο, αλλά και στις γειτονιές. Πού με χάνετε πού με βρίσκετε, θα με δείτε σε μια γειτονιά, όχι τόσο να μιλάω, αλλά κυρίως να ακούω για να μπορώ να μεταφέρω τα προβλήματα, τις αγωνίες, τα αιτήματα των Αθηναίων όσο μπορώ πιο αποτελεσματικά στο Δημοτικό Συμβούλιο».

-Έχετε πει ότι έχετε εκκρεμότητες, κάτι σαν ανοιχτούς λογαριασμούς που θέλετε να τους κλείσετε. Θέλετε να γίνετε λίγο πιο συγκεκριμένος; «Δεν έχω τίποτα το προσωπικό. Τι με ενδιαφέρει εμένα; Αυτή η πόλη, την οποία αγαπώ, η πόλη στην οποία έχω γεννηθεί, που ζω, που έχω μεγαλώσει και μεγαλώνω τα παιδιά μου, να πάρει επιτέλους τη θέση που της αξίζει. Ξέρετε, νομίζω ότι η λέξη-κλειδί σήμερα για τον Αθηναίο είναι η λέξη αξιοπρέπεια. Να αισθάνεται, δηλαδή, όταν βγαίνει το πρωί από το σπίτι και μέχρι το βράδυ που θα γυρίσει, πως ζει σε μια πόλη αντάξιά του/της και όχι ότι ζει σε μια πόλη που διαρκώς δυσκολεύει την καθημερινότητα, που διαρκώς μας αναγκάζει σε συμβιβασμούς, σε εκπτώσεις. Προφανώς, δεν μπορούν να γίνουν θαύματα, δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά, αλλά πιστεύω πραγματικά ότι με πολλή δουλειά, με σύστημα, μπορούμε να γινόμαστε καλύτεροι.

-Ποιος πιστεύετε ότι ήταν ο βασικότερος λόγος που δεν σας εμπιστεύθηκε ξανά ο Αθηναίος και η Αθηναία; «Νομίζω ότι ήταν πάρα πολλοί οι λόγοι, δεν ήταν μόνο ένας. Σίγουρα τα έργα στην Πανεπιστημίου έπαιξαν τον ρόλο τους, γιατί κούρασαν, εξόργισαν. Βεβαίως σήμερα, πάρα πολλοί που κινούνται στην Πανεπιστημίου αναγνωρίζουν πόσο ωραίος είναι ο δρόμος. Θυμάστε ότι κάποτε μου έκαναν κριτική ακόμα και για τα πλατάνια. Κοιτάξτε τι ωραία που είναι τα πλατάνια τώρα, ειδικά μες στο καλοκαίρι που προσφέρουν σκιά. Ή θυμάστε τι είχαμε ακούσει για τη Βασιλίσσης Όλγας. Κάποιοι την είχαν χλευάσει, την είχαν ειρωνευτεί, την είχαν συκοφαντήσει. Οι ίδιοι άνθρωποι έρχονται τώρα και την αγκαλιάζουν, λέγοντας πόσο ωραίο είναι το έργο. Και μάλιστα διεκδικούν, αν θέλετε, την κυριότητα του έργου, λες και το έργο ανήκει σε κάποιον από εμάς και δεν ανήκει στους Αθηναίους».

-Πρόσφατα υποστηρίξατε ότι ο Χάρης Δούκας βάζει την Αθήνα σε τροχιά μνημονίων. Θέλω να μας εξηγήσετε πώς μεταφράζεται στην πράξη η δήλωσή σας. Την ίδια στιγμή ο τωρινός Δήμαρχος έκανε λόγο για μία νέα εποχή. Αποκλείεται να ισχύουν και τα δύο. «Σωστά. Μα δεν ισχύουν και τα δύο. Ποια είναι η αλήθεια; 75 εκατομμύρια ευρώ. Μιλάμε για ένα δάνειο-μαμούθ, ένα δάνειο που με μία υπογραφή διπλασιάζει το χρέος του Δήμου Αθηναίων. Σε μία εποχή, λοιπόν, που τα έσοδα του Δήμου πέφτουν, τα έξοδα του Δήμου ανεβαίνουν, εμείς τι κάνουμε; Παίρνουμε δάνειο. Πού θα καταλήξει αυτό; Μα προφανώς στις τσέπες των Αθηναίων, σε αυξημένα δημοτικά τέλη, αλλιώς δεν βγαίνουν τα νούμερα. Ισχυρίζεται τώρα ο Δήμαρχος ότι αυτό το κάνει για τα σχολεία. Βεβαίως να γίνουν έργα στα σχολεία -εμείς είχαμε κάνει έργα που ξεπερνούσαν τα 50 εκατομμύρια ευρώ-, όμως να γίνουν με σχέδιο και να γίνουν με διαφάνεια. Δεν είναι απλώς ότι δεν μας έχει φέρει ούτε καν μία λίστα έργων, μία λίστα προϋπολογισμών, μία λίστα μελετών. Είναι ότι έχουμε ως Δήμος Αθηναίων 15 εκατομμύρια ευρώ στην τράπεζα από ευρωπαϊκούς πόρους που είχαμε εξασφαλίσει, τα οποία η Δημοτική Αρχή δεν έχει αγγίξει. Δηλαδή, δεν αγγίζει η Δημοτική Αρχή, δεν αξιοποιεί τα 15 εκατομμύρια ευρώ, αλλά παίρνει 75 εκατομμύρια ευρώ δάνειο για να φεσώσει τους Αθηναίους. Δεν βγάζει νόημα».

-Η πόλη έχει τις υποδομές για να υποδέχεται αυτά τα εκατομμύρια των τουριστών που έρχονται τα τελευταία χρόνια και που επιδιώκει η Αθήνα να γίνει ένας ετήσιος τουριστικός προορισμός; «Έχουμε δύο στόχους. Σήμερα, ο μέσος επισκέπτης μένει στην Αθήνα περίπου 2-2,5 μέρες. Εμείς θέλουμε να μείνει 3-3,5 μέρες. Αυτή είναι η έννοια του city break. Για να το πετύχουμε αυτό -και αυτό με φέρνει στον δεύτερο στόχο- δεν πρέπει να συγκρατούμε όλο τον τουρισμό στην καρδιά της πόλης, γύρω από το τρίγωνο, γύρω από την Ακρόπολη. Γι’ αυτό αποδίδω πάρα πολύ μεγάλη σημασία στο Εθνικό Αρχαιολογικό, στον άξονα που περιλαμβάνει Σύνταγμα και Ομόνοια, αλλά και όλη την Πατησίων. Γι’ αυτό και με ενδιαφέρει πάρα πολύ η Ακαδημία Πλάτωνα, την οποία την έχουμε ξεχάσει. Εμείς είχαμε ένα σχέδιο για την Ακαδημία Πλάτωνα, ένα εξαιρετικό σχέδιο το οποίο το είχαμε συνυπογράψει με το υπουργείο Πολιτισμού, αλλά και με την Ακαδημία, το οποίο δυστυχώς αυτή τη στιγμή κάπου αραχνιάζει στο συρτάρι. Όπως είχαμε και ένα σχέδιο για τον Λόφο του Στρέφη, ο οποίος δυστυχώς έχει εγκαταλειφθεί. Θυμάστε ότι επειδή είχαν προκληθεί κάποιες αντιδράσεις, επειδή θα ξαναφτιαχνόταν ο Λόφος, ενώ στην πραγματικότητα μιλάμε για ένα έργο υποδομών με ιδιωτικές χορηγίες, με το που ανέλαβε η Νέα Δημοτική Αρχή το διέκοψε αυτό το έργο, έδωσε πίσω το 1 εκατομμύριο ευρώ, και μετά ξέχασε τον Λόφο. Τον άφησε μάλιστα χωρίς φως, χωρίς ηλεκτροφωτισμό, για περίπου δύο χρόνια».

-Θα θέλατε τον Χάρη Δούκα απέναντί σας; «Είναι πάρα πολύ νωρίς για να κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Και επιμένω, όχι γιατί θέλω να αποφύγω κάποια ερώτηση, αλλά γιατί έχουμε ακόμα 2,5 χρόνια. Εγώ αρνούμαι να κάνω μια προεκλογική εκστρατεία 2,5 ετών. Δεν το θέλω, δεν το αντέχω. Τι θέλω να κάνω; Να είμαι κομμάτι της λύσης και όχι κομμάτι της προβλήματος. Όταν λοιπόν μπαίνω στο Δημοτικό Συμβούλιο, δεν μπαίνω για να κάνω αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση, δεν μπαίνω απλώς για να καταγγείλω ή για να κατακρίνω, αυτό είναι πάρα πολύ εύκολο. Μπαίνω γιατί προσπαθώ ειλικρινά να πείσω, αυτό είναι το δικό μου στοίχημα. Γι’ αυτό πάω και αφιερώνω τόσες ώρες μέσα σε αυτό το Συμβούλιο, ακόμα κι αν ξέρω ότι εμείς είμαστε μια μειοψηφία η οποία δεν μπορεί να επηρεάσει -αριθμητικά τουλάχιστον- τις τελικές αποφάσεις».

-Τι σημαντικό καταλάβατε για την Αθηναία και τον Αθηναίο το οποίο δεν το είχατε αντιληφθεί επί της δημαρχίας σας και το καταλάβατε μετά; «Θα σας πω κάτι το οποίο έχω καταλάβει από την πρώτη στιγμή και το οποίο είναι πάντα στο μυαλό μου η πυξίδα. Δεν είναι ο Δήμος της Αθήνας, είναι ο Δήμος των Αθηναίων. Τι σημαίνει αυτό; Ότι πρώτα σε αυτή την πόλη είναι ο άνθρωπος. Ξέρω αυτό μπορεί να ακούγεται λίγο κοινότοπο, λίγο κλισέ, αλλά είναι μια πολύ μεγάλη υπόθεση. Η Αθήνα είναι μια βαθιά δημοκρατική πόλη, είναι η πόλη του μικρομεσαίου. Σκεφτείτε λίγο: το κέντρο μας είναι προφανώς το κέντρο του φωτός, είναι η ακρόπολη. Η ακρόπολη είναι ορατή από όλη την πόλη, από τις πιο πλούσιες μέχρι τις πιο φτωχές γειτονιές. Εξισορροπεί την πόλη, είναι η μαγεία της Αθήνας και γι’ αυτό και πιστεύω ότι ακόμα και σε πολύ δύσκολες “μαύρες” περιόδους του παρελθόντος η Αθήνα κράτησε και δεν έγινε Βαϊμάρη. Αυτή είναι η πολύ μεγάλη δύναμη αυτής της πόλης και όποιος την ξέρει καλά μπορεί να την ανιχνεύσει στο περίπτερο, στο μαγαζί στη γωνία, στο παγκάκι όπου μπορεί να κάθεται κάποιος».