Το βράδυ της 1ης Ιουνίου ένα άγριο έγκλημα στην Καλαβρία όχι μόνο συντάραξε την Ιταλία, αλλά αποκάλυψε ότι η πακιστανική μαφία αρχίζει να αποκτά ηγετικό ρόλο στον ιταλικό υπόκοσμο, με αποτέλεσμα να θεωρείται η νέα Καμόρα.
Όχι, στη γειτονική χώρα δεν υπάρχει αλλαγή σκυτάλης στη μαφία, λόγω του μεταναστευτικού. Αντιθέτως, τα εγκληματικά δίκτυα ενισχύονται με νέους παίκτες, καθώς όλο και περισσότερες συμμορίες αποκτούν δύναμη.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Euractiv, οι αστυνομικοί ανακάλυψαν το πρώτο βράδυ του καλοκαιριού τέσσερις δολοφονημένους μετανάστες σε ένα φορτηγάκι, έξω από ένα βενζινάδικο στην Αμεντολάρα, μια μικρή πόλη στη νότια Καλαβρία.
Ένα άτομο που γλίτωσε, αποκάλυψε ότι μαφιόζοι είχαν κάψει ζωντανούς τρεις Αφγανούς και έναν Πακιστανό, τους οποίους κλείδωσαν στο φορτηγό, που είχαν περιλούσει με βενζίνη. Αυτό που προκάλεσε το μεγαλύτερο σοκ όμως, δεν ήταν η φύση του εγκλήματος, καθώς η Ιταλία είναι συνηθισμένη σε πιο βίαιες δολοφονίες. Ήταν τα άτομα που κρύβονται πίσω από το έγκλημα.
Σύμφωνα με όσα είπε, οι μετανάστες ήταν εργάτες γης σε χωράφια με φράουλες και απαίτησαν να πληρωθούν. Τότε, ο Πακιστανός εργοδότης τους αποφάσισε να τους δολοφονήσει με άγριο τρόπο, ώστε να τρομάξει τους υπόλοιπους εργάτες γης, οι οποίοι εργάζονται παράνομα και χωρίς χαρτιά.
Οι αλλαγές στη μαφία
Το άρθρο του Euractiv τονίζει ότι η πακιστανική μαφία δεν αντικαθιστά τις παραδοσιακές ιταλικές οργανώσεις. Αντιθέτως, πρόκειται για κατανομή εργασίας. Οι ιταλικές μαφίες διατηρούν τον έλεγχο της επικράτειας και των οικονομικών, ενώ τα πακιστανικά δίκτυα παρέχουν τη δύναμη εκτέλεσης.
Πιο αναλυτικά, το «caporalato», ο ιταλικός όρος για το σύστημα των μεσαζόντων, αποτελεί μία από τις πιο διαρκείς μορφές εργασιακής εκμετάλλευσης στη νότια Ευρώπη.
Οι εγκληματίες μεσάζοντες, γνωστοί ως «καποράλι», στρατολογούν μετανάστες και τους απασχολούν σε χωράφια, αποθήκες ή εργοτάξια με μισθούς «πείνας» και βεβαίως παράνομα. Οι εργαζόμενοι συνήθως στεγάζονται σε πρόχειρα καταλύματα και ελέγχονται μέσω χρεών, απειλών και απομόνωσης.
Για δεκαετίες, το συγκεκριμένο σύστημα ελεγχόταν εξολοκλήρου από την ιταλική μαφία. Ωστόσο, αυτός ο έλεγχος τραβούσε τα «αδιάκριτα βλέμματα», είτε από υπέρμαχους της μετανάστευσης, είτε από πολέμιους. Έτσι, υιοθετήθηκε μια νέα στρατηγική και πρόκειται για την ανάθεση των μεσαζόντων σε αλλοδαπούς, κυρίως από τη χώρα καταγωγής των ανθρώπων που θα πέσουν θύματα εκμετάλλευσης.
Τα συγκεκριμένα δίκτυα αυτομάτως διαθέτουν τεράστια εμβέλεια και επιρροή, ενώ εντοπίζονται δύσκολα από την αστυνομία. Επιπλέον, σε περίπτωση που αποκαλυφθούν, τραβούν λιγότερο τη δημοσιότητα.
«Το πακιστανικό οργανωμένο έγκλημα λειτουργεί κυρίως μέσω ευέλικτων αλλά ιδιαίτερα επιθετικών εγκληματικών ομάδων, οι οποίες βασίζονται σε οικογενειακούς δεσμούς, δεσμούς μεταξύ φυλών και εθνο-θρησκευτικές σχέσεις», δήλωσε στο Euractiv ο Βιντσένζο Μουσάκιο, καθηγητής στρατηγικών καταπολέμησης του διακρατικού οργανωμένου εγκλήματος στο Πανεπιστήμιο Rutgers του Νιούαρκ.
Ο έλεγχος των παραπάνω δικτύων συχνά ξεκινά από χωριά του Πακιστάν, όπου οι οικογένειες χρεώνονται για να εξασφαλίσουν βίζες ή άδειες εργασίας, συνήθως μέσω του ιταλικού προγράμματος «decreto flussi», το οποίο εκμεταλλεύονται εύκολα οι εγκληματίες μεσάζοντες. Μόλις φτάσουν στην Ιταλία, οι μετανάστες βρίσκονται παγιδευμένοι σε κακοπληρωμένες δουλειές, ενώ οι συγγενείς τους στην πατρίδα χρησιμεύουν ως μέσο πίεσης για να μην αντισταθούν.
«Για το ιταλικό οργανωμένο έγκλημα είναι ιδιαίτερα βολικό να αναθέτει τη βρώμικη δουλειά σε ξένα δίκτυα», λέει ο Μουσάκιο, προσθέτοντας ότι τα γλωσσικά και πολιτισμικά εμπόδια δημιουργούν μια λειτουργική σιωπή που προστατεύει ολόκληρη την ιεραρχία.
Ως αποτέλεσμα, τα δίκτυα αυτά έχουν επεκταθεί πολύ, εισχωρώντας σε διάφορους τομείς, όπως στις βιομηχανίες, ακόμη και στη ναυσιπλοΐα.
Όσον αφορά το στήσιμο αυτό των δικτύων, γίνεται με υπεργολαβίες. Μεγάλες ιταλικές εταιρείες αναθέτουν την εργασία σε εικονικούς συνεταιρισμούς που φοροδιαφεύγουν, στερούν από τους εργαζόμενους κάθε δικαίωμα και διαλύονται πριν φτάσουν οι επιθεωρητές, για να επανεμφανιστούν αμέσως μετά με νέο όνομα.
«Αυτό είναι σύγχρονη δουλεία», δήλωσε ο Μουσάκιο στο Euractiv. «Ο έλεγχος που ασκεί ο εργοδότης πάνω στο άτομο είναι απόλυτος, σε σημείο που καθορίζει την ίδια την ύπαρξή του. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το θύμα δεν έχει πραγματικές εναλλακτικές λύσεις: είτε αποδέχεται την εκμετάλλευση, είτε αντιμετωπίζει συνέπειες που μπορεί να αποβούν μοιραίες».
