Η πρόωρη αποχώρηση της Βραζιλίας από το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν αποτελεί απλώς έναν ακόμα αποκλεισμό. Είναι η επιβεβαίωση μιας βαθιάς κρίσης που διαρκεί πάνω από δύο δεκαετίες. Η ήττα από τη Νορβηγία στους «16» πρόσθεσε ακόμα ένα κεφάλαιο σε μια εφιαλτική παράδοση, καθώς από το 2006 και μετά η «Σελεσάο» αποκλείεται αποκλειστικά από ευρωπαϊκές ομάδες: Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία, Βέλγιο, Κροατία και πλέον Νορβηγία.
Η τελευταία φορά που η Βραζιλία πανηγύρισε την κατάκτηση του Μουντιάλ ήταν το 2002 απέναντι στη Γερμανία. Έκτοτε, κάθε προσπάθεια για την επιστροφή στην κορυφή σταματά από αντίπαλο της Γηραιάς Ηπείρου. Δεν πρόκειται πλέον για μια «κακή σύμπτωση» ή για μια συγκεκριμένη «μαύρη» αντίπαλο. Είναι η απόδειξη ότι το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο έχει μείνει πίσω απέναντι στην εξέλιξη του ευρωπαϊκού.
Ο αποκλεισμός από τη Νορβηγία αποκτά ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα, καθώς η Βραζιλία δεν έχει καταφέρει ποτέ να τη νικήσει σε πέντε μεταξύ τους αναμετρήσεις. Παράλληλα, η «Σελεσάο» αποκλείστηκε στους «16» για πρώτη φορά μετά το Μουντιάλ της Ιταλίας το 1990, γεγονός που αποτυπώνει το μέγεθος της αποτυχίας.
Η Ομοσπονδία της Βραζιλίας πίστεψε πως η λύση θα ερχόταν μέσα από τον Κάρλο Αντσελότι. Ο πιο επιτυχημένος προπονητής του σύγχρονου ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, με πέντε Champions League και τίτλους στα κορυφαία πρωταθλήματα, παρουσιάστηκε ως ο άνθρωπος που θα οδηγούσε ξανά τη χώρα στην κορυφή. Όμως ούτε ο Ιταλός τεχνικός μπορούσε να αλλάξει μια πραγματικότητα που μοιάζει να έχει βαθύτερες ρίζες.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν βρίσκεται στον πάγκο, αλλά στο ίδιο το ποδοσφαιρικό προϊόν της Βραζιλίας. Η χώρα που κάποτε παρουσίαζε γενιές γεμάτες ιδιοφυΐες δεν παράγει πλέον ποδοσφαιριστές του ίδιου επιπέδου. Το 2002 η επίθεση αποτελούνταν από τους Ρονάλντο, Ριβάλντο και Ροναλντίνιο. Σήμερα, πέρα από τον Βινίσιους Τζούνιορ, λείπει εκείνος ο παίκτης που μπορεί να αλλάξει μόνος του τις ισορροπίες σε ένα μεγάλο παιχνίδι. Οι Ραγιάν, Ματέους Κούνια και Μαρτινέλι διαθέτουν ποιότητα, όμως δεν θυμίζουν τις θρυλικές μορφές που έχτισαν τον μύθο της «Σελεσάο».
Παράλληλα, οι επιλογές του Αντσελότι βρέθηκαν στο στόχαστρο μετά τον αποκλεισμό. Η παραμονή των Ντανίλο και Κασεμίρο μέχρι το τέλος, η αντικατάσταση του Μπρούνο Γκιμαράες και η μη χρησιμοποίηση του Λουίζ Ενρίκε προκάλεσαν έντονη κριτική στα βραζιλιάνικα μέσα και στα κοινωνικά δίκτυα. Ωστόσο, η σύνθεση της αποστολής δεν άφηνε μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας ακόμα και πριν από την έναρξη του τουρνουά.
Η πραγματικότητα είναι πως ο Αντσελότι αποτελεί ήδη τον τέταρτο προπονητή της Βραζιλίας μετά την αποχώρηση του Τίτε το 2022. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο και αφορά τη συνολική αναγέννηση του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η αναμονή για το έκτο αστέρι θα συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι το 2030. Αν η Βραζιλία κατακτήσει τότε το τρόπαιο, θα έχουν περάσει 28 χρόνια από την τελευταία της κορυφή, το μεγαλύτερο διάστημα χωρίς παγκόσμιο τίτλο στην ιστορία της. Για μια χώρα που έμαθε να θεωρεί την επιτυχία δεδομένη, αυτό αποτελεί το πιο ηχηρό καμπανάκι ότι η άλλοτε αυτοκρατορία του ποδοσφαίρου αναζητά ξανά την ταυτότητά της.
