Τους άκουγα από το 1996, όταν λιώναμε τα cd στα φορητά cd-players. Έχουν μείνει ανεξίτηλοι στα αυτιά μου στίχοι όπως «Έχω το μαλλί μ΄ την τρομερή τη ράστα με θέλουν αρχηγό ούλοι στην επανάστα» από το «Βουκολικό» ή το «Εγώ είμαι ο κύρης, ο κύρης του σπιτιού».

Και ναι μιλάμε για τα Ημισκούμπρια… που αποφάσισαν να ξαναβγούν από την κονσέρβα τους 30 χρόνια μετά την πρώτη τους εμφάνιση και να ξυπνήσουν στους άλλοτε έφηβους στιγμές ανεμελιάς, τρέλας, γέλιων, εφηβικών πάρτι.

Όταν ανακοινώθηκε η συναυλία τους, η κράτηση του εισιτηρίου ήταν μονόδρομος. Πόσο μάλλον για ένα παιδί που έζησε την εφηβεία του στην επαρχία και (έστω και στα 40+) ήθελε να ξαναζήσει τα χρόνια τα μαθητικά στην αρένα ενός live του συγκροτήματος που -αν μιλούσαμε με λόγια του σήμερα- θα το λέγαμε viral.

To ραντεβού του Δημήτρη Μεντζέλου, του Πρύτανη και του Μιθριδάτη κλείστηκε για τις 20 Ιουνίου στην Πλατεία Νερού. Και έγινε sold out μέσα σε λίγες ώρες. Καθ’ όλα αναμενόμενο, αφού τα Ημισκούμπρια θα ενώνονταν ξανά για ένα ξεχωριστό live.

Μην ανησυχείτε, όμως, αν δεν προλάβατε, αφού στις 3 Ιουλίου ανανεώνουν αυτό το ραντεβού στο ίδιο σημείο, την ίδια ώρα. Εμείς βρεθήκαμε στη συναυλία και έχουμε πολλούς λόγους για να σας πείσουμε να τρέξετε στη δεύτερη.

Από πολύ νωρίς το απόγευμα η Πλατεία νερού είχε γεμίσει παρέες σαραντάρηδων και πενηντάρηδων, γονείς με τα παιδιά τους, όσους μεγάλωσαν με τα cd και τις κασέτες τους, μαθαίνοντας τις ρίμες απ’ έξω κι ανακατωτά. Βάψαμε τα πρόσωπά μας, παίξαμε σε διαγωνισμούς ουρλιαχτού κερδίζοντας κοτομπουκιές και burger, ήπιαμε κοκτέιλ και ατελείωτη μπύρα, μετρώντας αντίστροφα για το live.

Flashback με «Δυναστεία» και… ολίγον από ΠΑΣΟΚ

Αν μη τι άλλο, τα Ημισκούμπρια ήταν το συγκρότημα που έφερε τη χιπ χοπ μουσική σε όλα τα αυτιά, γεμάτα χιούμορ, αυτοσαρκασμό, καυστικότητα, αφήνοντας το δικό τους αποτύπωμα στην εγχώρια μουσική σκηνή.

Δεδομένης της ωραίας τρέλας που κουβαλά αυτό το τρίο, περιμέναμε ότι θα έκαναν ένα ιδιαίτερο intro. Κι αν οι νεότεροι δεν γνωρίζουν, σίγουρα οι γονείς τους… ξέρουν. Αφού ολοκληρώθηκε το set του Dj “S”, το stage σιγά σιγά στήνεται για να υποδεχθεί τα «Ημίζ».

Στα μεγάφωνα ηχεί μία γνώριμη για τους 40άρηδες μελωδία: Το μουσικό θέμα της θρυλικής αμερικανικής σειράς «Δυναστεία» με την υπογραφή του Bill Conti. Χαρακτηριστική των 90’s γεμάτη ίντριγκες, μίση, πάθη αλλά και πολλή χλιδή. Από το video wall ως άλλοι Τζον Φορσάιθ, Λίντα Έβανς και Τζόαν Κόλινς εμφανίστηκαν οι Μεντζέλος, Μιθριδάτης και Πρύτανης ρίχνοντας τους τίτλους αρχής μίας sold out συναυλίας.

Με το σύνθημα «Καλωσήρθατε στην Imiz Biz Entertainment» και υπό τους ήχους της Carmina Burana του Καρλ Ορφ -που θύμισε 90’s στιγμές από το παλιό ΠΑΣΟΚ το ορθόδοξο- ξεκίνησε ένα flash back στη δισκογραφία των Ημισκουμπρίων με φωτογραφίες από το παρελθόν, αλλά και το σήμερα.

Αποθέωση από… Νωρίς, o Σπανός, το σεξ και το κοινωνικοπολιτικό σχόλιο

«Τα Ημίζ είναι εδώ Δέλτα Μι είναι εδώ, Μιθριδά είναι εδώ, Πρύτανης είναι εδώ» ακούγεται από τα μεγάφωνα και ως άλλο ρόστερ μπασκετικής ομάδας τα Ημισκούμπρια ανεβαίνουν στη σκηνή δίνοντας το σύνθημα για το live που περιμέναμε από τον Μάρτιο.

Το πρώτο ξεχωριστό highlight της βραδιάς ήρθε με το κομμάτι «Νωρίς» από την συνεργασία τους με τον αξέχαστο Λουκιανό Κηλαηδόνη που λειτούργησε και ως φόρος τιμής στον σπουδαίο μουσικοσυνθέτη.

Η δεύτερη συγκινητική στιγμή του live -που όμως αποδόθηκε με πολύ χιούμορ- ήταν το κομμάτι “Je suis bossu”, το οποίο μοιράστηκαν στη σκηνή με τον Φοίβο Δεληβοριά.

Στο συγκεκριμένο κομμάτι ακούγεται η μουσική του Γιάννη Σπανού από το τραγούδι «Σαν με κοιτάς» με τον Δημήτρη Μεντζέλο να ευχαριστεί τον αείμνηστο συνθέτη με την επική ατάκα: «Ευχαριστούμε το Γιάννη Σπανό που μας έδωσε την άδεια να καταστρέψουμε το κομμάτι του».

Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει το θρυλικό «Σεξ» του Σταμάτη Κραουνάκη, που ακούστηκε από τη φωνή του Γιώργου Μαρίνου, αλλά στους νεότερους το δίδαξαν τα Ημισκούμπρια με τον δικό τους μοναδικό τρόπο.

Το setlist συνεχίστηκε με τον «Κύρη του σπιτιού», ένα τραγούδι με σαφείς αιχμές κατά της πατριαρχίας, αφού τα Ημισκούμπρια πάντα καυτηρίαζαν με χιούμορ τα κοινωνικά κακώς κείμενα. Με τρία κομμάτια της δισκογραφίας τους «Το Δώρο του Καίσαρα» ο «Καταδότης», το «Βουκολικό» και «Υποκλοπέας» καυτηρίασαν την πολιτική κατάσταση της χώρας.

Last but not least

Από τις πιο νοσταλγικές στιγμές της βραδιάς ήταν η στιγμή που η Ευρυδίκη ανέβηκε για το «Αν ήσουν άλλος», ενώ το κλείσιμο ήρθε με το «Πάμε όλοι σε μια παραλία» και την «Ντισκοτέκ» που ξεσήκωσε το κοινό, όπως κάθε φορά που ακούγεται, όπου κι αν ακούγεται. Προσωπικά μιλώντας, περίμενα να δω στη σκηνή την Ελπίδα, που έχει σφραγίσει με τη φωνή της αυτήν την μεγάλη επιτυχία του Κώστα Τουρνά, τόσο μόνη της, όσο και μαζί με τα Ημισκούμπρια στη διασκευή του 2005.

Μεντζέλος, Πρύτανης και Μιθριδάτης δεν παρέλειψαν να ευχαριστήσουν τον παραγωγό Μιχάλη Παπαθανασίου των Goin’ Through, τον οποίο κάλεσαν στη σκηνή και βράβευσαν με τη Χρυσή Κασέτα για την πολύτιμη βοήθειά του στα χρόνι της συνεργασίας τους, αλλά και τον Νίκο Βουρλιώτη, ο οποίος με τη σειρά του πήρε θέση στο stage, ως ένας από τους καλούς φίλους και συναδέλφους τους.

Τα χάπια για την πίεση και… η πρόταση γάμου

Από μία συναυλία των Ημισκουμπρίων δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα πειράγματα, τα αστεία σχόλια, αλλά και οι… εκπλήξεις.

Στα κενά ανάμεσα στα κομμάτια ο Δημήτρης Μετζέλος με χιούμορ σχολίαζε την κυρίαρχη ηλικιακή ομάδα που βρέθηκε στην Πλατεία Νερού, γνωστοποιώντας ότι… στην είσοδο μοιράζουν χαπάκια για την πίεση και την χοληστερίνη, ατάκα που έκανε το κοινό να γελάσει με την ψυχή του. Όπως και να το δει κανείς, ένα γνώθι σαυτόν υπήρχε.

Όμως, εκεί που όλοι σάστισαν ήταν η στιγμή που ο Δέλτα Μι αρχίζει να μιλά για τον… Greek Lover Βρασίδα και την αγαπημένη του Βαλεντίνη.

Η κάμερα στρέφεται σε ένα νεαρό ζευγάρι με μία πρόταση γάμου να γίνεται το viral της βραδιάς.

Φυσικά και δεν το άφησε ασχολίαστο, αφού χαρακτηριστικά ανέφερε: «Βάλε τι βαρεμένοι τώρα είναι για να της κάνει πρόταση γάμου στα Ημισκούμπρια. Παιδιά να ζήσετε» με το κοινό να χειροκροτά και να σφυρίζει.

Από όποια σκοπιά και να το δει κανείς, η επετειακή αυτή συναυλία μας γύρισε στα χρόνια τα ανέμελα, στο σχολείο, στις παρέες, στα γέλια. Μία συναυλία που λειτούργησε σαν τονωτική ένεση, νιώσαμε ξανά έφηβοι: μία εποχή που το μόνο μας άγχος ήταν το σχολείο. Μία εποχή που δεν θα ξαναγυρίσει, αλλά ταξιδέψαμε μοναδικά σε αυτή έστω για λίγες ώρες.