Η πολυβραβευμένη Λεία Βιτάλη, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι από τις πλέον πετυχημένες συγγραφείς και σεναριογράφους, έχοντας στο πλούσιο βιογραφικό της μία σειρά από θεατρικά έργα, ταινίες στον κινηματογράφο και τηλεοπτικά σήριαλ (ανάμεσά τους και το σενάριο για τα «Ματωμένα Χώματα» σε σκηνοθεσία Κώστα Κουτσομύτη).
Και τώρα, η Λεία Βιτάλη επέστρεψε με ένα νέο βιβλίο, το οποίο έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, «Η οργή των μικρών ανθρώπων», ενώ η ίδια έγινε η πρώτη και μοναδική γυναίκα συγγραφέας που ασχολήθηκε με την Ελληνική επανάσταση σε λογοτεχνικό βιβλίο γράφοντας για τη δολοφονία του γιού του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και πώς εκείνος προσπαθούσε να βρει τον δολοφόνο του παιδιού του. Το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, είναι αστυνομικό με τη Λεία Βιτάλη μετά από μεγάλη έρευνα που έκανε να μας αποκαλύπτει ταυτόχρονα την άλλη πλευρά του Κολοκοτρώνη: εκείνη του πονεμένου πατέρα που έχασε το παιδί του, δείχνοντάς μας την ανθρώπινη διάσταση που δεν έχουμε ξαναδεί σε βιβλία.
Με αφορμή την ύπουλη δολοφονία του Πάνου Κολοκοτρώνη, η συγγραφέας μάς αφηγείται την ιστορία της ελληνικής επανάστασης από μία διαφορετική και εντελώς πρωτότυπη οπτική. Ο ίδιος ο πατέρας Κολοκοτρώνης αναλαμβάνει να βρει τον δολοφόνο του Πάνου, μια δολοφονία που ακόμη και σήμερα έχει μείνει ανεξιχνίαστη. Ο Κολοκοτρώνης στην έρευνά του αυτή θα φέρει στο φως μυστικές συμφωνίες και δολοπλοκίες Ευρωπαίων αλλά και Ελλήνων που υπονόμευαν ή ήθελαν να χειραγωγήσουν την επανάσταση προς όφελος τους. Αλλά η οργή των μικρών ανθρώπων μεταξύ των οποίων ήταν και ο Κολοκοτρώνης, πριν γίνει ήρωας, κατάφερε να φτάσει την επανάσταση μέχρι την ολοκλήρωση της. Γιατί η οργή, όπως λέει η ίδια η συγγραφέας, είναι μία μεγάλη κινητήρια δύναμη, η οποία εάν βρεθεί σε χέρια ανθρώπου με όραμα μπορεί να μεγαλουργήσει προς όφελος της ανθρωπότητας.
Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου, η Λεία Βιτάλη μίλησε στο Newsbeast.
– Ο τίτλος του βιβλίου είναι «Η οργή των μικρών ανθρώπων». Ποιοι είναι αυτοί οι «Μικροί άνθρωποι» στο πλαίσιο της Επανάστασης και πώς εκδηλώνεται η οργή τους;
Κάθε εποχή έχει και τους δικούς της «μικρούς» απλούς ανθρώπους. Είναι αυτοί που στην προκειμένη περίπτωση της επανάστασης είναι αδικημένοι, κατατρεγμένοι, εξαθλιωμένοι, αυτοί που πολλές φορές δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα προς το ζην, δεν έχουν ουσιαστική ελευθέρια, είναι αναλώσιμοι και εκμεταλλεύσιμοι από την εκάστοτε εξουσία. Αυτοί οι «μικροί» άνθρωποι, οι ξεχασμένοι από την επίσημη ιστορία, ήταν οργισμένοι και αυτή η οργή ήταν η δύναμη που τους οδήγησε στην επανάσταση.
– Αναφέρετε ότι η οργή είναι μια μεγάλη κινητήρια δύναμη εάν βρεθεί στα χέρια ανθρώπου με όραμα. Πώς συνδέεται αυτή η παρατήρηση με τις σύγχρονες κοινωνικές αναταραχές και τον ρόλο του απλού πολίτη;
Η οργή είναι ένα συναίσθημα διαχρονικό το οποίο βράζει μέσα στους «μικρούς», απλούς ανθρώπους, οι οποίοι υφίστανται τις συνέπειες της απεριόριστης απληστίας της όποιας εξουσίας. Αλλά αυτή η οργή σήμερα μοιάζει να έχει στομώσει και επομένως να μην έχει την ίδια δυναμική που είχε παλαιοτέρα ώστε να εκτιναχτεί. Θεωρώ ότι πιθανή αιτία είναι η ολοένα αυξανόμενη μοναχικότητα στην οποία σπρώχνεται ο σημερινός άνθρωπος από το σύγχρονο τρόπο ζωής με τα τεχνολογικά επιτεύγματα, βλέπε social media, Τεχνητή Νοημοσύνη, έξυπνες συσκευές, κατακλυσμός πληροφοριών, εκφοβισμός με τις διεθνείς «κακές ειδήσεις». Η μοναχικότητα του ανθρώπου, λοιπόν, αποτελεί μεγάλο μειονέκτημα καθώς οι όποιες αντιδράσεις, απαιτούν συλλογικότητα. Το αποτέλεσμα είναι η οργή να αναπαύεται στον καναπέ της. Το μέχρι πότε θα το δούμε και ελπίζουμε η έκρηξη να μην είναι καταστροφική.
– Με αφορμή τη δολοφονία του γιού του Πάνου, ο πατέρας Κολοκοτρώνης αναλαμβάνει να βρει τον δολοφόνο. Είναι το βιβλίο μια ωδή στη δικαιοσύνη ή στην εκδίκηση;
Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό των κλασικών διαχρονικών μεγάλων έργων είναι η ενασχόληση τους με την δικαιοσύνη, το μεγάλο ζητούμενο σε κάθε εποχή, αυτό που λείπει από την ανθρωπότητα.
Πιστεύω ότι κάθε μυθιστόρημα που έχει κοινωνική και πολιτική θεματολογία πρέπει να ασχολείται με την υψηλή αξία της δικαιοσύνης. Αυτή είναι και η δική μου εμμονή. Η δικαιοσύνη! Σε όλα μου τα μυθιστορήματα αλλά και στα θεατρικά μου έργα προσπαθώ να αποδώσω δικαιοσύνη στους μικρούς, αδικημένους, κατατρεγμένους, ταπεινούς, ιδιαίτερους ανθρώπους, θύματα της απληστίας της εξουσίας ή του φόβου της διαφορετικότητας. Φυσικά αυτό πάντα απαιτεί έρευνα στα κοινωνικά πρότυπα έτσι όπως διαμορφώνονται κάθε φορά σε κάθε εποχή αλλά και στην εμβάθυνση της ψυχολογίας του ανθρώπου εκεί όπου βρίσκονται οι αιτίες της συμπεριφοράς μας.
– Πώς επηρέασαν οι σπουδές σας στη Νομική, την Ψυχολογία και τη Δημοσιογραφία τον τρόπο που προσεγγίσατε τους χαρακτήρες και τις δολοπλοκίες της εποχής;
Καταρχήν τα νομικά με επηρέασαν ώστε να θεωρώ όπως είπα και παραπάνω τη δικαιοσύνη ως μέγιστο αγαθό, πράγμα το οποίο είναι πάντα το ζητούμενο. Κατόπιν, η ψυχολογία μού έδωσε τη δυνατότητα να εμβαθύνω στην προσωπικότητα κάθε ήρωά μου, ώστε να μπορώ να παραδώσω στους αναγνώστες μου αληθινούς ανθρώπινους χαρακτήρες με τους οποίους να μπορούν και οι ίδιοι να ταυτιστούν, να συμπάσχουν να προβληματιστούν και ίσως να κερδίσουν κάτι από αυτό. Όσο για τη δημοσιογραφία υπήρξε μια μεγάλη σχολή για να προσεγγίζω τα θέματα μου με την έρευνα ακόμη και στα πιο σκοτεινά σημεία των γεγονότων και επιδιώκοντας πολλές φορές συνεντεύξεις με μάρτυρες (εφ’ όσον υπάρχουν) που με βοηθούν να διαμορφώσω μια πιο ολοκληρωμένη άποψη για το εκάστοτε θέμα μου.
– Το βιβλίο καταπιάνεται με μυστικές συμφωνίες Ευρωπαίων και Ελλήνων που υπονόμευαν την επανάσταση. Μπορεί να θεωρηθεί το βιβλίο σας και μια πολιτική δήλωση για τις ξένες εξαρτήσεις της Ελλάδας, χθες και σήμερα;
Βλέπουμε ότι ακόμη και μεσούσης της επανάστασης, οι ξένες δυνάμεις προσπαθούσαν να εμπλακούν στη διακυβέρνηση της χώρας, η οποία ακόμη δεν είχε καν υπάρξει. Πάντα αυτός είναι ο ρόλος που επιθυμούν να παίξουν οι «δυνατοί», αλλά βρίσκουν και τα κάνουν. Δεν μπορούμε να τα φορτώνουμε όλα στους ξένους, μεγάλο μερίδιο της ευθύνης έχουμε και εμείς οι ίδιοι. Ωστόσο δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι μια φτωχή χώρα είναι πάντα εξαρτώμενη και φυσικά για την Ελλάδα ισχύει η ρήση ότι η μοίρα της είναι η γεωπολιτική της θέση. Αυτά ίσχυαν και ισχύουν ακόμα και σήμερα. Πιστεύω ότι το βιβλίο μου «Η οργή των μικρών ανθρώπων» θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν καθρέφτης για την αυτογνωσία μας ως έθνος.
– Έχετε γράψει θεατρικά έργα και μυθιστορήματα. Ποιες ήταν οι προκλήσεις της μετάβασης σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα;
Πιστεύω ότι έχω τριφτεί με την έννοια του ιστορικού μυθιστορήματος, δεδομένου ότι έχουν ήδη προϋπάρξει άλλα τρία αυτού του είδους (Η τρομοκρατία της μνήμης, Το παραμύθι του μεγάλου φόβου, Ιερή παγίδα). Πιστεύω ότι το σύγχρονο ιστορικό μυθιστόρημα πρέπει να χρησιμοποιεί καινούριες φόρμες και το ζητούμενο πάντα είναι να έχει να προτείνει κάτι διαφορετικό από ότι ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει στην επίσημη ιστορία χωρίς ωστόσο να παραποιεί τα ιστορικά γεγονότα. Στην «Οργή των μικρών ανθρώπων» χρησιμοποιώ την αστυνομική δομή και έχω συμπεριλάβει ντοκιμενταριστίκα στοιχεία που πιστεύω ότι είναι κάτι καινούριο και ενδιαφέρον για το σύγχρονο αναγνώστη.
Η οργή των μικρών ανθρώπων
Συγραφέας: Λεία Βιτάλη
ΗΜΕΡΟΜΗΝIΑ 1ΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΕΚΔΟΣΗΣ · Ιουλιος 2025
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΕΚΤΥΠΩΣΗΣ · Ιουλιος 2025
ΣΕΛΙΔΕΣ · 608
Εκδόσεις Πατάκης
