Η επικράτηση του προοδευτικού Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ στην εσωκομματική αναμέτρηση των Δημοκρατικών για τη Γερουσία στο Μίσιγκαν δεν είναι απλώς μια νίκη ενός υποψηφίου απέναντι σε μια μετριοπαθή αντίπαλο.
Είναι ένα πολιτικό γεγονός με βαρύτητα για το μέλλον του Δημοκρατικού Κόμματος, για τη σύγκρουση ανάμεσα στο κομματικό κατεστημένο και την αριστερή του πτέρυγα, αλλά και για το πώς η στάση απέναντι στο Ισραήλ μετατρέπεται σε μία από τις βαθύτερες διαχωριστικές γραμμές της αμερικανικής κεντροαριστεράς.
Ο Ελ-Σαγέντ, γιατρός, πρώην αξιωματούχος δημόσιας υγείας και σκληρός επικριτής της ισραηλινής πολιτικής, νίκησε τη βουλευτή Χέιλι Στίβενς, η οποία είχε τη στήριξη ισχυρών κέντρων του Δημοκρατικού μηχανισμού.
Νίκη απέναντι σε 60 εκατομμύρια δολάρια
Το στοιχείο που δίνει στην αναμέτρηση εθνική σημασία είναι το μέγεθος της εξωτερικής χρηματοδότησης υπέρ της Στίβενς.
Περίπου 60 εκατομμύρια δολάρια εξωτερικών δαπανών κατευθύνθηκαν στην κούρσα, με περίπου 32 εκατομμύρια δολάρια να αποδίδονται στην American Israel Public Affairs Committee, τη σκληρά φιλοϊσραηλινή οργάνωση που παρεμβαίνει συστηματικά στις αμερικανικές εκλογές.
Για τους υποστηρικτές του Ελ-Σαγέντ, η εμπλοκή της AIPAC λειτούργησε ως πολιτικό καύσιμο. Ενίσχυσε το αφήγημα ότι ισχυρά οργανωμένα συμφέροντα επιχείρησαν να καθορίσουν το αποτέλεσμα μιας τοπικής δημοκρατικής διαδικασίας.
Για τη Στίβενς και τους συμμάχους της, αντίθετα, η αναμέτρηση παρουσιάστηκε ως μάχη για μια πιο ασφαλή, πιο εκλόγιμη και περισσότερο μετριοπαθή υποψηφιότητα.
Το Ισραήλ ως εσωκομματικό ρήγμα
Η νίκη Ελ-Σαγέντ αναδεικνύει πόσο βαθιά έχει αλλάξει η συζήτηση για το Ισραήλ στους Δημοκρατικούς.
Για δεκαετίες, η ισχυρή αμερικανική υποστήριξη προς το Ισραήλ αποτελούσε σχεδόν αυτονόητη διακομματική θέση. Όμως η ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα και οι πολεμικές επιχειρήσεις των τελευταίων ετών έχουν μεταβάλει αισθητά τις διαθέσεις νεότερων, προοδευτικών και Αραβοαμερικανών ψηφοφόρων.
Στο Μίσιγκαν, η παράμετρος αυτή έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς η πολιτεία φιλοξενεί μία από τις μεγαλύτερες αραβοαμερικανικές κοινότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η ανοιχτή κριτική του Ελ-Σαγέντ προς το Ισραήλ τον βοήθησε να συσπειρώσει ψηφοφόρους που θεωρούν ότι η Ουάσιγκτον παρέχει ανεξέλεγκτη πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη στην ισραηλινή κυβέρνηση.
Ήττα για την κομματική ηγεσία
Η ηγεσία των Δημοκρατικών είχε συσπειρωθεί γύρω από τη Στίβενς, εκτιμώντας ότι μια κεντρώα υποψηφιότητα θα είχε περισσότερες πιθανότητες στις γενικές εκλογές.
Το Μίσιγκαν είναι μία από τις κρίσιμες πολιτείες που μπορούν να καθορίσουν τον έλεγχο της Γερουσίας. Η επιλογή του υποψηφίου δεν ήταν, επομένως, εσωκομματική λεπτομέρεια, αλλά ζήτημα στρατηγικής σημασίας.
Οι Δημοκρατικοί φοβούνται ότι οι αριστερές θέσεις του Ελ-Σαγέντ, κυρίως για το Ισραήλ και την καθολική δημόσια υγειονομική κάλυψη, μπορεί να αποξενώσουν κεντρώους και ανεξάρτητους ψηφοφόρους.
Ο ίδιος και οι σύμμαχοί του υποστηρίζουν το αντίθετο: ότι η παραδοσιακή μετριοπαθής στρατηγική δεν αρκεί πλέον για να κινητοποιήσει την εκλογική βάση και ότι ένας υποψήφιος με καθαρό πολιτικό στίγμα μπορεί να προσελκύσει πολίτες που έχουν απομακρυνθεί από το πολιτικό σύστημα.
Το αντικαθεστωτικό αφήγημα
Η εκστρατεία του Ελ-Σαγέντ στηρίχθηκε σε ένα καθαρό αντικαθεστωτικό μήνυμα.
Υπερασπίστηκε την καθολική υγειονομική περίθαλψη, επιτέθηκε στην οικονομική ελίτ και απέρριψε την άνευ όρων αμερικανική υποστήριξη προς το Ισραήλ.
Το βασικό του επιχείρημα ήταν ότι οι ψηφοφόροι, ανεξάρτητα από ιδεολογική τοποθέτηση, είναι κουρασμένοι από ένα πολιτικό σύστημα που ευνοεί τους μεγάλους χρηματοδότες και απομακρύνεται από τις καθημερινές ανάγκες των πολιτών.
Η νίκη του απέναντι σε μια εκστρατεία που ενισχύθηκε από δεκάδες εκατομμύρια δολάρια εξωτερικής χρηματοδότησης ενισχύει ακριβώς αυτή την εικόνα: ότι μια οργανωμένη πολιτική βάση μπορεί να αντέξει απέναντι σε συντριπτικά μεγαλύτερους οικονομικούς πόρους.
Δύσκολη ενότητα την επόμενη ημέρα
Παρά τον θρίαμβο, ο Ελ-Σαγέντ αναγνώρισε το βάθος του εσωκομματικού διχασμού.
Μετά την επικράτησή του, τόνισε ότι η επόμενη ημέρα πρέπει να αφιερωθεί στην αποκατάσταση των σχέσεων ανάμεσα στις δύο πτέρυγες του κόμματος.
Η ενότητα, ωστόσο, δεν θα είναι εύκολη. Η προκριματική μάχη άφησε πίσω της έντονη πόλωση, με τη σύγκρουση για το Ισραήλ, τη χρηματοδότηση και την εκλογική στρατηγική να έχει μετατραπεί σε πολιτικό τραύμα για τους Δημοκρατικούς στο Μίσιγκαν.
Μικτή εικόνα για τους προοδευτικούς
Η εκλογική βραδιά δεν ήταν συνολικός θρίαμβος για την αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών.
Στο Μιζούρι, ο βουλευτής Γουέσλι Μπελ απέκρουσε την προσπάθεια επιστροφής της πρώην βουλευτού Κόρι Μπους, μίας από τις γνωστότερες εκπροσώπους της προοδευτικής πτέρυγας και πρώην μέλους της «Squad».
Η αποτυχία της Μπους έδειξε ότι το κομματικό κατεστημένο εξακολουθεί να έχει ισχυρά ερείσματα και ότι η προοδευτική δυναμική δεν εκδηλώνεται με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις πολιτείες.
Στο Μίσιγκαν, όμως, οι προοδευτικοί πέτυχαν ακόμη μία σημαντική νίκη, με τον οργανωτή Γουίλιαμ Λόρενς να επικρατεί δύο κεντρώων υποψηφίων σε προκριματική αναμέτρηση για τη Βουλή των Αντιπροσώπων, σε περιφέρεια που περιλαμβάνει το Λάνσινγκ.
Το μεγάλο τεστ του Νοεμβρίου
Ο Ελ-Σαγέντ θα αντιμετωπίσει τον πρώην Ρεπουμπλικανό βουλευτή Μάικ Ρότζερς σε μια αναμέτρηση που αναμένεται να προσελκύσει τεράστια πολιτική και οικονομική προσοχή.
Το αποτέλεσμα θα αποτελέσει κρίσιμο τεστ για το αν ο αριστερός οικονομικός λαϊκισμός μπορεί να κερδίσει όχι μόνο στις εσωκομματικές κάλπες, αλλά και σε μια αμφίρροπη πολιτεία απέναντι σε Ρεπουμπλικανό αντίπαλο.
Αν ο Ελ-Σαγέντ επικρατήσει, θα ενισχύσει την άποψη ότι η αριστερή πτέρυγα μπορεί να αποτελέσει πραγματική εκλογική δύναμη ακόμη και σε πολιτείες που κρίνουν την εξουσία.
Αν αποτύχει, οι κεντρώοι Δημοκρατικοί θα χρησιμοποιήσουν το αποτέλεσμα ως απόδειξη ότι οι προοδευτικοί μπορούν να κερδίζουν εσωκομματικές μάχες, αλλά όχι απαραίτητα τις εκλογές που καθορίζουν τον έλεγχο της Ουάσιγκτον.
Η νίκη του Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ στο Μίσιγκαν είναι μια από τις πιο ηχηρές πολιτικές επιτυχίες της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών.
Έδειξε ότι η επιρροή της AIPAC έχει όρια, ότι η στάση απέναντι στο Ισραήλ γίνεται βαθιά εσωκομματική διαχωριστική γραμμή και ότι η κόπωση απέναντι στους μεγάλους χρηματοδότες μπορεί να μετατραπεί σε εκλογική δύναμη.
Η πραγματική μάχη, όμως, αρχίζει τώρα. Το Μίσιγκαν θα δείξει αν ο προοδευτικός σεισμός στις προκριματικές μπορεί να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα στις γενικές εκλογές.
