40
loading
Γράφει
ο Γαβριήλ Φιλιππόπουλος

«Ρε φίλε δεν μπορώ να το βγάλω με τίποτα το riff του Ace Of Spades». «Γιατί αγόρι μου; Να, κάνεις αυτό, είναι πολύ εύκολο». Ο καλός φίλος Γιάννης προσπαθεί μάταια να δείξει σε έναν πιτσιρικά 15 στα 16 να βγάλει στο μπάσο που μόλις αγόρασε (με καθυστέρηση καθώς είχε μπει χέρι στην μπάνκα για να αγοραστούν κάποια cd των Metallica) το εναρκτήριο riff ενός τραγουδιού που έχει στιγματίσει τουλάχιστον 3 γενιές (μην σας πω και 4).

Η εικόνα δύο παιδιών, εφήβων, κολλητών όπως θέλετε πείτε το, να προσπαθούν να παίξουν αυτά που ακούνε στις χιλιοπαιγμένες τους κασέτες, δεν είναι πολύ ξένη. Αρκεί να την τοποθετήσουμε στο πλαίσιο που πραγματικά συνέβη. Στα μέσα των 90s, στην Πάτρα, η οποία μπορεί να μην είναι κάποιο απομακρυσμένο χωριό 200 κατοίκων, αλλά δεν ήταν και το κέντρο των εξελίξεων όσον αφορά το heavy metal και την σκληρή μουσική εν γένει.

Το αντίθετο θα μπορούσα να πω. Για να μπορέσει κάποιος να πιει μπύρα και να ακούσει Scorpions, Led Zeppelin, Deep Purple ή ακόμα και Iron Maiden, Metallica, Saxon, Judas Priest, Slayer και πόσα άλλα, έπρεπε να κάνει μία ειδική αίτηση στους ντιτζει των «ροκάδικων» καφετεριών. Όπου «ροκάδικες καφετέριες» μπορείτε να βάλετε τα μέρη όπου σύχναζαν φοιτητές και δεν ακολουθούσαν το lifestyle των μπουζουκιών.

wkntlky2

Ή να πάει στο ένα και μοναδικό μαγαζί που λογιζόταν ως ροκ μπαρ, το «Μέμφις» ή αργότερα το «Συνεργείο» (σε αυτό είχαν γίνει και κάποιες συναυλίες). Εκεί ήταν το σημείο συνάντησης. Αν ήσουν πιτσιρικάς και μεταλάς και πήγαινες σχολείο σε έτρωγε η μαρμάγκα.

Για ζωντανές εμφανίσεις heavy metal συγκροτημάτων ούτε λόγος. Άρα; Τι έμενε; Μουσική στο σπίτι ή με παρέα ή μόνος. Κάποιες φορές και στο σχολείο, αλλά δεν το λέμε φωναχτά γιατί οι γονείς μας ακόμα και 17-18 χρόνια μετά νομίζουν ότι παρακολουθούσαμε.

Κεφάλαιο εμφάνιση

Κάθε υποκουλτούρα, όσο μικρή ή μεγάλη και αν είναι, έχει τους δικούς της κανόνες συμπεριφοράς και εμφάνισης. Μεταλάς, πιτσιρικάς, στην επαρχία στα μέσα των 90s ήταν ένα θέαμα κάπως… σπάνιο. Όπως οι εξερευνητές ανακαλύπτουν μία καινούρια φυλή στον Αμαζόνιο που δεν έχει έρθει ποτέ σε επαφή με άλλους ανθρώπους και προσπαθεί να επιτεθεί με τα τόξα της. Φαντάζομαι ότι για κάποιον στα 80s θα ήταν μία απόκοσμη εμπειρία. Για όλους τους εμπλεκομένους.

Τα «τόξα» τα δικά μας ήταν τα μπλουζάκια με τις πεντάλφες με τα λογότυπα που δεν διαβαζόταν από κάποιον «άνιωθο» και η προσπάθεια να αφήσουμε μακριά μαλλιά. Για κάποιους αυτό ήταν μία επιτυχία. Για κάποιους σαν το γράφοντα ήταν μία διαδικασία που πρόσφερε άφθονο γέλιο στους γύρω του. Τουλάχιστον η προσπάθεια έγινε και το headbanging είχε άλλη βαρύτητα.

wkemtly4
Ιστορικές συναυλίες οι οποίες ήταν μία περιπέτεια για να τις παρακολουθήσει κάποιος

Τα μπλουζάκια αυτά ήταν κάτι σαν ιερό δισκοπότηρο. Συναυλίες στην πόλη για να πάρουμε από εκεί δεν γινόντουσαν. Μαγαζιά ειδικά δεν υπήρχαν. Άρα το φόρτωμα στους ταξιδιώτες της πρωτεύουσας ήταν μονόδρομος.

Κεφάλαιο πρόσβαση σε υλικό

Ένα πανέμορφο ταξίδι, δύσκολο, ζόρικο και απαιτητικό. Το να είσαι οπαδός αυτής της μουσικής είναι μία πρόκληση. Η πρόσβαση στη μουσική δεν ήταν ένα κλικ μακριά σου. Ήταν κάποιες βδομάδες ή ακόμα και μήνες, μέχρι να φέρει το ένα ενημερωμένο (σχετικά είναι όλα) δισκάδικο κάτι που είχες παραγγείλει. Σε ακόμα πιο μικρές πόλεις, όπως η Άρτα, τα πράγματα ήταν σχεδόν οικογενεικά. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο (έτερος) φίλος Γιάννης για την εμπειρία του από την γενέτειρά του:

«Τρία δισκάδικα υπήρχαν όλα κι όλα στην Άρτα. Και από αυτά, μόλις το ένα είχε μια πιο ευρεία γκάμα ροκ και μέταλ δίσκων. Και για αυτό πηγαίναμε πηγαίναμε σχεδόν κάθε μέρα εκεί για να χαζεύουμε εξώφυλλα, να αγοράζουμε από ένα CD όποτε μπορούσαμε, να συζητάμε για ποιο διαβάσαμε στο «Metal Hammer». Μόνη μας χαρά ήταν όταν πηγαίναμε οικογενειακά ταξίδια ή κάποια εκδρομή με το σχολείο στην Αθήνα και μαζεύαμε λεφτά μήνες πριν για να ξαμολυθούμε στα μεγάλα δισκάδικα και να αγοράσουμε 10-10 τα CD. Βλέπεις, στο τοπικό δισκάδικο η μέση τιμή ήταν 15+ ευρώ. Στα λυκειακά μου χρόνια (2001-2004) ζήτημα να ήμασταν 15 άτομα που ακούγαμε ροκ/μέτα στην πόλη. Άντε μετά να ανταλλάξεις έτσι ιδέες και δίσκους...»

Το περιοδικό «Metal Hammer» ήταν μία βίβλος για όσους και όσες δεν μπορούσαν απλώς να πάρουν ένα τρόλεϊ και να χαθούν στο μαγικό κόσμο των μέταλ δισκοπωλείων. Από εκεί διάβαζες τι έλεγαν τα αγαπημένα σου συγκροτήματα. Εκεί ανακάλυπτες τα νέα αγαπημένα σου συγκροτήματα και από εκεί έπαιρνες ιδέες.

Υπάρχει ακόμα εκείνη η βίντεο κασέτα (ναι VHS) που γράφαμε με τον έτερο die hard μεταλά, κολλητό το Jammin, που έπαιζε τα μεσημέρια στην ΕΡΤ3 με τους Στάθη Παναγιωτόπουλο και Σωτήρη Βακάρο. Εκείνο το βίντεο κλιπ του «Tunes of War» των Grave Digger πρέπει να το έχω δει τόσες πολλές φορές που ξέρω απέξω τα κάθε λεπτό. Ή την εκπομπή του «metalzone» που εξέπεμπε, αν θυμάμαι καλά μέσω του σταθμού του ΚΚΕ, κάθε Κυριακή βράδυ 22:00 – 00:00.

Δυσκολία πρώτη: Ποικιλία δίσκων. Δεν υπήρχαν δισκάδικα που θα έπαιρναν το ρίσκο να φέρουν στα ράφια τους κάτι underground αφενός γιατί θα κόστιζε μία περιουσία, αφετέρου θα έμενε εκεί για μια αιωνιότητα.

Δυσκολία δεύτερη: Κόστος. Όταν το εβδομαδιαίο χαρτζιλίκι σου ήταν κάτι λιγότερο από 2.000 δραχμές (κάποιες φορές κάτι περισσότερο), το να αγοράσεις έναν δίσκο που κόστιζε 7.000 και 8.000 δραχμές ήταν τρελή πολυτέλεια. Οπότε «μπάνιζες» κάτι, περίμενες καρτερικά τα βδομαδιάτικα και τα έδινες χωρίς δεύτερη σκέψη στο δισκάδικο. Το συναίσθημα που γύρναγες σπίτι, άνοιγες την συσκευασία και έμενες εκεί μελετώντας λες και θα σε εξέταζαν στις πανελλήνιες δεν μπορεί να συγκριθεί με κανένα εκείνης της εποχής. Και ας έτρωγες καβατζωτά από τους άλλους στο σχολείο.

wkntlky1

 

Δυσκολία τρίτη: Επιρροές. Να’ ναι καλά ο μαθηματικός μου ο Αποστόλης που μαζί με τις ασκήσεις που μου έφερνε για να λύσω και τις σιχαινόμουν έφερνε και μία χούφτα με cd τα οποία μου είχε γράψει. Όπως επίσης να είναι καλά και ο συμμαθητής μου που ήταν ο πρώτος στο σχολείο που οι γονείς του αγόρασαν cd recorder και μπορούσαμε να γράψουμε cd. Ένας καινούριος κόσμος άνοιξε μπροστά μας. Ήταν τόσο μερακλής που μου σχεδίαζε με το χέρι με μολύβι ή στυλό τα εξώφυλλα των δίσκων που του πήγαινα. Κάποια από αυτά έχουν μείνει έτσι ακριβώς όπως μου τα έδωσε τιμής ένεκεν.

Υπήρξε και ένα μαγαζί στην πόλη το οποίο φιλοδοξούσε να μεταφέρει την αισθητική του Μοναστηρακίου και εν μέρει τα κατάφερε καθώς για χρόνια εκεί έβρισκες t-shirt, φούτερ μουσική παράνομα ή νόμιμα. Τα λεφτά που είχαν φύγει σε μπλουζάκια και λοιπά παραφερνάλια θα μπορούσαν να μου είχαν αποφέρει μεταφορικό μέσο. Χαλάλι τους.

wkemtly2

 

Καλό θα ήταν να υπενθυμίσω ότι μιλάμε για μία εποχή όπου βρισκόμασταν στο μεταίχμιο των δυσκολιών της επικοινωνίας αλλά και της τεχνολογικής εξέλιξης (που ήρθε και κατέκτησε τα πάντα κάποια χρόνια αργότερα). Δεν υπήρχε αυτή η εύκολη πρόσβαση στη μουσική και στην πληροφορία.

Κεφάλαιο συναυλίες

Αυτό το σημείο θα μπορούσε να τελειώσει εδώ. Μηδαμινές έως μηδενικές. Για να μπορέσουμε να έχουμε πρόσβαση σε ροκ μουσική και ηλεκτρικές κιθάρες παίρναμε κουπόνια και πηγαίναμε στο φεστιβάλ της ΚΝΕ και του «Οδηγητή». Παρόλο που πολιτικά δεν είχαμε καμία σχέση. Έπρεπε να σπρωχτούμε λίγο, να ιδρώσουμε. Και ας ήταν με Βασίλη Παπακωνσταντίνου…

Κάτι που προφανώς ίσχυε και εκτός Αχαΐας: «Ευτυχώς είχαμε τις σχολικές γιορτές και τα διάφορα ροκ μαθητικά συγκροτήματα έπαιζαν κανά Deep Purple ή Τρύπες και ξεδίναμε. Διαφορετικά, μόνο σε DVD θα βλέπαμε ροκ συναυλία. Α, να πούμε και ένα ευχαριστώ στην ΚΝΕ που έφερνε Βασίλη Παπακωνσταντίνου και ήταν μια κάποια μουσική όαση», σχολιάζει χαρακτηριστικά ο Γιάννης δίνοντας το στίγμα για το ποια θα μπορούσε να ήταν η διέξοδός μας (μουσικά) στην τιμημένη επαρχεία.

wkemtly3

Για όσους από εμάς (δεν είμασταν και τόσοι πολλοί αλλά κουβέντα να γίνεται), τα γούστα ήταν πιο βαριά και θέλαμε το metal μας πιο βάρβαρο και πιο γρήγορο δεν υπήρχε μέλλον. Θυμάμαι ακόμα την συναυλία των Χάσμα, οι οποίοι ήταν από τα πρώτα punk συγκροτήματα στην Ελλάδα που έβαλαν metal επιρροές στον ήχο τους, στην κατάληψη του «Παραρτήματος» και τον πανικό που είχαμε κάνει. Μοϊκάνες, μέταλ μπλούζες, πανκιά, μεταλάδες, μπύρες να ίπτανται.

wkemtly1

Το ταξίδι στην Αθήνα για να παρακολουθήσουμε κάποια συναυλία ήταν μία διαδικασία εξαιρετικά περίπλοκη. Αφενός έπρεπε να βρούμε τα χρήματα. Το εισιτήριο του κτελ θα μας κόστιζε περίπου 5.000 με 6.000 δραχμές μπρος πίσω, άλλα 7.000 με 9.000 το εισιτήριο της συναυλίας (ανάλογα το όνομα). Θα θέλαμε και κάτι να φάμε.

Μετά ήταν το σχολείο. Αν ήταν καθημερινή η συναυλία ήταν απαγορευτικό. Αν ήταν σαββατοκύριακο έπαιζε η διαμάχη της διαμονής και της επιστροφής. Κάπως έτσι την πατήσαμε με τον Γιάννη και στο ιστορικό λάιβ των Αμερικανών Iced Earth, στο ακόμα πιο ιστορικό «Ρόδον». «Που θα μείνετε;», «μα στη γιαγιά στους Αμπελόκηπους», «και θα φύγετε μετά τις 00:00 με ταξί μόνοι σας να πάτε Αμπελόκηπους;», «εντάξει να γυρίσουμε αυθημερόν;», «θα πάτε μόνοι σας μέχρι τα κτελ να πάρετε νυχτερινό λεωφορείο; Ξέχασέ το».

Ευτυχώς που μετά βγήκε σε τριπλό cd και δεν μείναμε τελείως με τη χαρά…

ΚΑΝΤΕ LIKE ΤΟ NEWSBEAST.GR

40
σχόλια
  1. avatar Mille Γιώργος

    Τα καλύτερα μου χρόνια που θα μπορούσα να ζησω ήταν τρόπος ζωής δερμάτινα ζώνες μπλούζες δίσκους τον ταχυδρόμο πως και πως να τους φερει...ραντεβού πάντα με την παρέα για να πούμε τα δικά μας...έζησα την Ελληνική σκηνή στο ξεκίνημα της(rotting christ selefice septic flesh...) Είμαι πολύ τυχερός για αυτο!!! Τοπικές συναυλίες όπου μπορούσαμε να πάμε τρένο ήταν το μέσο μεταφοράς και μετά το ΚΤΕΛ..έχω πολλά να πω αλλά ένα μεγάλο αλλά θα έδινα τα πάντα για να γυρίσω σε εκείνα τα χρόνια πίσω...τα χρόνια μου τα νιάτα μου η ζωή μου όλη!!!

  2. avatar Warlord 13

    Καλά θα κάνουν οι αμουσοι να μην πιάνουν στο στόμα τους το METAL...Αυτά που έχουμε ζήσει και μάθει μέσα απο το metal δεν περιγράφονται με λόγια.
    [email protected] to all but metal.. \m/

  3. avatar Vaggknot

    Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να βυθίζεσαι στην Μέταλ μουσική. Ναι συμφωνώ ότι ο καθένας ακούει ότι θέλει. Αυτό το άρθρο αναφέρεται στην Χεβι μέταλ. Δεν υπάρχει κανένας
    λόγος να έρχεται Fan τις ραπ η του ρεμπέτικου η όποιας άλλης μουσικής και να λέει τα δικά του και να κράζει την μέταλ . Έχει φάει ξύλο από μεταλα; Και χαίρομαι που προσπαθούμε να κρατήσουμε με όποιονδιποτε τρόπο την μέταλ ζωντανή. \Μ/

  4. avatar 7000

    δρχ μου φαίνεται πολλά! Μήπως ήταν 700 δρχ?

    1. avatar koutsabaki

      σωστες ειναι οι 7000. Μιλαμε για 96-97 οποτε ναι ενα εισιτηριο για συναυλια τοσο πηγαινε.

  5. avatar Αντε

    Τραβατε να πιειτε φωτιστικο οινοπνευμα στα σκυλαδικα σας κ αφηστε μας εμας...που κανετε θεους τον καθε μυρωδια...ουστ ρε...

    1. avatar lovecraft

      Σωστός ο φίλος!

  6. avatar Ρεμπέτ ασκερ

    Η Ελλάδα έχει βγάλει σημαντικότατους καλλιτέχνες στην μουσική που ακούγοντας τους γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και εδώ μου μάθανε να ακούνε όλη την αμερικάνικη σαβούρα μέταλ και πανκ ροκ και πάει λέγοντας αν σας αρέσουν αυτά πηγαίνετε στο Αμέρικα..παριστάνετε και τους κάποιους ντυμένοι σαν καρνάβαλοι..εδώ είναι η χώρα του ρεμπέτικου και του λαϊκού,του Μάρκου του Τσιτσάνη του Στέλιου του Γρηγόρη,να μην είχαμε μουσική να λεγα..φτάνει πια με τις ξενόφερτες αηδίες που χαμηλώνουν το επίπεδο των ανθρώπων

    1. avatar περαστικος ξανα

      Όπα, μισό λεπτό ρεμπετ ασκερ, το έχασες λιγάκι. Ο φίλος chaos uk όταν μιλάει για σχέση μεταλ-κλασσικής μουσικής έχει δίκιο. Κάποια κομμάτια μεταλ και punk, είναι πράγματι ότι πλησιέστερο στην πολυπλοκότητα της κλασσικής μουσικής. Ο καθένας στη μουσική έχει ότι γούστο του αρέσει. Όμως θεωρούνται τα ρεμπέτικα μουσική? Σοβαρά? Από πότε? Δυό νότες όλες κι όλες κι αυτό με το ζόρι? Αν είσαι μάγκας, μια που είσαι και κιθαρίστας, πάρε να παίξεις, όχι δύσκολο τεχνικό μεταλ, αλλά ένα απλό γρήγορο μελωδικό punk στην κιθάρα. Εκεί να σε δω, να γελάσει κι ο κάθε πικραμένος. Οποιοσδήποτε σοβαρός κιθαρίστας Έλληνας η ξένος προσπαθήσει να παίξει ένα κομμάτι ρεμπέτικο, το πιθανότερο που θα συμβεί θα είναι να το παίξει με το ένα χέρι, και κάποια στιγμή θα τον πάρει ο ύπνος πάνω στην κιθάρα λόγω... δυσκολίας. Όσο γνωρίζεις εσύ από μουσική, άλλο τόσο εγώ γνωρίζω από πυρηνική φυσική. Δεν θα μιλούσα αν έλεγες απλά το γούστο σου, ο καθένας ότι θέλει ακούει, αλλά όταν το παίζεις μουσικός και λες αυτά, φαίνεται απλώς η ασχετοσύνη σου και εκτίθεσαι.

      1. avatar Black cat

        Oπα ξεφύγετε γιατί τσακώνεστε είναι δικαίωμα του καθενός να ακούει ότι μουσική θέλει.... Δεν είναι ανάγκη να τον κατακρίνουμε έτσι:( :/ meow εγώ βρίσκω δύσκολα ακόμη και σήμερα το είδος που ακούω Visual J rock and metal
        Japanese meta and rock lol τι να κάνω αυτό γουστάρω αυτό ακούω-.-

      2. avatar Ρεμπέτ ασκέρ γκε γκε

        Η Ελληνική μουσική που έχει σαφείς επιρροές από Ανατολή και δε βρίσκω κανένα κακό σε αυτό μιας και από εκεί είχανε από αρχαία παράδοση στη μουσική μετράει 9/8 κάτι που οι Δυτικοί μουσικοί δε το καταλαβαίνουν αφού έχουν μάθει να μετράνε μέχρι 4/4.Τώρα αν κάποια μέταλ κομμάτια είναι δύσκολα και πολύπλοκα προφανώς και ισχύει και δικαιωμά σας να τα ακούτε δεν είπα όμως αυτό.Είπα ότι είναι κρίμα να αφήνουμε αυτόν τον τεράστιο πλούτο τραγουδιών που είναι από τα λίγα αγαθά που όντως έχουμε σαν λαός και να ακούμε τις ξενόφερτες σαβούρες που μας πουλάνε οι πολυεθνικές εταιρίες της μουσικής και να ντύνεσαι σαν καρνάβαλος για να ξεχωρίζεις δήθεν έτσι από τους άλλους με τα ρούχα σαν ποζεράς και όχι με αυτό που είσαι σαν άνθρωπος.Το ρεμπέτικο μπορεί να είναι απλό και δωρικό μα αυτό είναι που μετράει με ένα τρίχορδο ο Μάρκος βγάζει τόσο νταλγκά που αφοδεύει απάνω στους Dream theater

    2. avatar Rizzlaikos

      Ακουω ρεμπετικα και παραδοσιακα... το αν ομως ακουω heavy metal ειναι ενα θεμα που μαζι σου δεν θα κατσω να το συζητησω... για εναν και μονο λογο... δεν εχεις ιδεα απο μουσικη... τραβα στα σκυλαδικα σου με τις πατσαβουρες σου που κυκλοφορουν σαν νιτσες και ασε εμας τα καρναβαλια... τουλαχιστον εμεις οι heavy metalαδες οταν παμε σε μια συναυλια και ακουμε τις μουσικες μας παμε καθαρο γιαυτο και οχι να παιξουμε τον ντεμεκ μαγκα... καλη σου μερα ελλημαρα

      1. avatar Ρεμπέτ ασκέρ

        Τότε τι σχολιάζεις από κάτω αφού δε θες να συζητήσεις.Παίζω μπουζούκι κιθάρα φυσαρμόνικα και δεν έχω ιδέα από μουσική το βρήκες,αλλά αυτό το πράγμα που ακούς δεν είναι μουσική.Δε μίλησα για σκυλάδικα δε ξέρεις να διαβάζεις? Τα σιχαίνομαι και ούτε έχω πατήσει ποτέ μου,και ούτε το παίζω ελληναράς το αντίθετο αν άκουγες αυτή τη μουσική μόνο φασίστας δε θα γινόσουν άσχετε το να λες τα ρεμπέτικα και γνήσια λαϊκά σκυλάδικα δείχνει ότι δεν έχεις ιδέα από μουσική

        1. avatar ChaosUk

          Δεν ειναι μουσική το μέταλ, ετσι;... Μαλιστα. Ρε ανιδεε. Τραβά κάνε κάνα αργιλέ που θα μας πεις οτι το μέταλ δεν ειναι μουσικηΑμπαλε, ε αμπαλε.κάθε ρε τραχανά, οτι το μέταλ ειναι το πιο κοντινό ειδος στην κλασική μουσική. Γκεγκε;Και όσο για το καρναβάλι, καλα αστο. Εσυ τι φοράς;

          1. avatar Ρεμπετ ασκερ

            Δε ξέρετε να διαβάζετε ή θέλετε απλά να λέτε τα δικά σας.Είπα ότι το καλό Ελληνικό τραγούδι που ευτυχώς έχουμε άφθονο αλλά δυστυχώς έχει σταματήσει να υφίσταται επειδή προβάλλουν τα σκυλάδικα και κάθε ξενόφερτη αηδία ανεβάζει το πολιτιστικό επίπεδο των ανθρώπων.Ρεμπέτες όπως ο Μάρκος,ο Μπαγιαντέρας,ο Τσιτσάνης,ο Χιώτης,λαϊκοί συνθέτες όπως ο Μίκης,ο Χατζιδάκις,ο Λοϊζος,στιχουργοί όπως ο Βίρβος ο Γκάτσος,η Παπαγιαννοπούλου και άλλοι πολλοί καλλιτέχνες είναι πλούτος για το λαό που ακούγοντας τους και συνειδητοποιώντας αυτά τα έργα γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.Το να είναι μια μουσική δύσκολη αν δεν ανεβάζει πολιτιστικά επίπεδο αυτόν που την ακούει δε μου λέει κάτι

          2. avatar περαστικος ξανα

            Ρεμπετ ασκερ, εσύ δεν ξέρεις να διαβάζεις, αλλά αφού το θες, πάμε λοιπόν. Μαγικό τρελό μικρό μου, κορμί μελαχροινό μου, Μάρκος Βαμβακάρης, τα ματόκλαδα σου λάμπουν, ο ίδιος, περασμένες μου αγάπες, του καιρού χαλάσματα, Χιώτης, άσε τα ρεμπετοχασισοτράγουδα της εποχής κτλ. Θαυμάστε αναγωγή σε πολιτισμό. Αν απομονώσεις και τη μουσική από τα ρεμπέτικα, κι αφήσεις να ακούσεις μόνο του γυμνό το στίχο, μάλλον θα χρειαστείς πάνα, γιατί σίγουρα θα κατουρηθείς από τα γέλια. Για ποιόν πολιτισμό μιλάς ότι προάγουν? Τραγούδια για γκόμενες μιλάγανε, για παρανομία και βουρ η κλάψα να πηγαίνει σύννεφο. Η δε μουσική του Χατζηδάκη είναι τόσο στενάχωρη και καταθλιπτική, που σου έρχεται να πάρεις ξυραφάκι να κόψεις τις φλέβες σου (προφανώς είχε πολύ σοβαρά προβλήματα στην ψυχή του ο άνθρωπος). Σου ξαναλέω ότι έχεις δικαίωμα να ακούς ότι θες, αλλά να λες πως τα ρεμπέτικα προάγουν τον πολιτισμό, είναι τουλάχιστον αστείο (να μην το πω αλλιώς). Από που κι ως πού? Εκτός κι αν εννοείς τον ισλαμικό πολιτισμό, με τις χανούμισσες, τους οριεντάλ χορούς και τα σχετικά.

          3. avatar άντε γεια περαστικέ

            Καλά το ποιος έχει ιδέα από μουσική άστο..όπως τα λες δυο νότες είναι το ρεμπέτικο ούτε δρόμους έχει ούτε τεχνικές στη λαϊκή κιθάρα ούτε τίποτα.Το Πανκ με το ρυθμό του-πακ του-πακ όλη την ώρα είναι πολύ δυσκολό όντως χαχα.Ο ίδιος ο Hendrix έλεγε για το Χιώτη ότι ήταν καλύτερος παίκτης από εκείνον.Και όσο για το Χατζιδάκι και τους στίχους των ρεμπέτικων που λες φαίνεται πόσο άσχετος είσαι άκου εσύ για ιππότες και για δράκους,τι να σου απαντήσω γελάει ο κόσμος απλά

          4. avatar περαστικος ξανα

            Στο βασικότερο ερώτημα, δηλαδή τι ακριβώς πολιτισμό προάγουν τα ρεμπέτικα με τους στίχους και τη μουσική τους και πως το κάνουν αυτό, όμως δεν απάντησες. Οπότε λες απλώς μπούρδες.

    3. avatar Pantelis

      Πατησα πρασινο κατα λαθος. Ο καθενας ειναι ελευθερρος να ακουει την μουσικη της προτιμησεως του. Οπως λες εμας που μας αρεσε αυτη η μουσικη και ντυνομασταν αναλογα "καρναβαλους" ετσι και εγω μπορουσα να σε ρωτησω αν θες λουρακι για βολτουλα και κανα κοκκαλο να μασουλας. Αλλα δεν θα το κανω. Απλα αναρωτιεμαι αν εισαι και εσυ ψευτομαγκας σαν αυτους του συχναζαν σε ρεμπεταδικα και παρισταναν τα κουτσαβακια....

  7. avatar T KANEL

    Επιτελους το καλοκαιρι θα δουμε δυο τεραστια ονοματα του ροκ,ολοι μαζι 19 ,20 ιουλιου ραντεβου ο εντι μας περιμενει

  8. avatar Loigor

    Ωραίο άρθρο! Την εποχή που περιγράφει και εγώ ζούσα στην Πάτρα και ήταν δύσκολο το να είσαι μεταλλάς! Αλλά είχε άλλη αξία η μουσική γιατί ήθελε κόπο και υπομονή να την αποκτήσεις!! Όσο για διασκεδαση? Καλα που υπήρχε και το Drum!

  9. avatar Μεταλκουλτουρ

    Οι μπιχλιαριδες του 80. ..ακούγανε μεταλ λέει και νομίζουν ότι κάτι έκαναν. .. ότι έχουν κάποιο επίπεδο. ..ψευτοκουλτουριαριδες της ηλεκτρικής κιθαρας

    1. avatar Το’πε το’πε ο παπαγάλος

      Εντάξει τη μουσική σου και όχι μόνο κουλτούρα την καταλάβαμε. Δε χρειάζεται να τη διαφημίζεις και στο ίντερνετ. Βουρ για τα μπουζούκια λοιπόν τώρα πήγαινε ...

    2. avatar BAΓΓΕΛΗΣ ACE OF SPADES

      EINAI ΠΡΟΦΑΝΕΣ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ IQ ΜΕΛΙΤΖΑΝΑΣ ΔΙΚΕ ΜΟΥ .ΟΥΣΤ ΦΛΟΡΟΚΟΠΡΙΤΗ.

    3. avatar Μεταλκουλτουρ ΝοΜορ

      Μάλλον εσύ ήσουν το ξενερωτάκι με το καρέ μπακλαβωτό μαλλί που άκουγε kylie minogue και το έπαιζε ''άνετος'' {...}
      Τώρα φυσικά θα το παίζεις ''επαναστάτης'' σε αυτούς που δεν σε ξέρουν με ''προοδευτικές'' ιδέες του καναπέ.
      Τα παιδικά τραύματα είναι δύσκολα, ξεπέρασε το.

      1. avatar μεταλκουλτουρ

        η κλασσικη απαντηση..εαν δεν ακους μεταλ τοτε ακους μπουζουκια, φλωροτραγουδια κτλ....συμπερασμα ατομων με iq μπανανας (εγω εχω iq μελιτζανας συμφωνα με αλλον που εγραψε σχολιο)....επαναστατες ειστε εσεις οι ''μεταλαδες''....ιδεολογοι της μπιχλας....νομιζετε οτι ειστε καποιοι επειδη ακουτε μεταλ μουσικη...

        1. avatar ChaosUk

          Εσύ ρε, τι μουσική ακούς;

    4. avatar Genny Savastano

      Εσυ πρεπει να εισαι πολυ κουλτουρα... μεχρι τερλεγκα σε κοβω

    5. avatar Ναβουχοδονοσορ

      Φωναζε λιγο γιατι εισαι καμια 10ρια επιπεδα κατω δεν ακουγεσαι ...

  10. avatar Stelios Pavlou

    Είπες Συνεργειο και με πηγές πολλά χρόνια πίσω! Ήμουν ο drummer σε αυτό το μαγαζί, ήταν το μοναδικό με ζωντανή ροκ μουσική στην Πάτρα εκείνον τον καιρό (ξεκινήσαμε στο Fadoo, στην Πατρεως, στο ίδιο στυλ, αλλά έκλεισε άδοξα λόγω εφορίας).
    Το Συνεργειο ήταν για την Πάτρα ότι κι ο Σταυρος Του Νότου για την Αθήνα, έχοντας σταθερή house band και παράλληλα κάνοντας συναυλίες με γνωστά και μη ονόματα. Ενδεικτικά: Rotting Christ, Septic Flesh, Tsopana Rave, Υπόγεια Ρεύματα, Ολέθριο Ρήγμα, Panx Romana...

  11. avatar Ξυπνάτε ορέ

    Ολοι Iron Maiden και Judas φετος το καλοκαιρι! Μακαρι να μας συμπεριλαβουν και οι Manowar στην τελευταια τους περιοδια.

  12. avatar Stateless

    Φοβερές εποχές.

    1. avatar Brainless – stateless

      Ήσουν Ελλάδα ?
      Τελικά με τον γιατρό τί έκανες? Πήγες?

  13. avatar Ευτυχώς

    Πού ή Μάρνης ήταν κατηφορική και βοηθούσε πολύ στα "ΝΤΟΥ" που κάναμε στο ρόδον λόγω μη ύπαρξης εισητηρίων, πόσες και πόσες συναυλίες θα είχα χάσει....

  14. avatar Svirus

    Οποιος εζησε επαρχια σαν εφηβος μεχρι τελη 90' αυτην ηταν η καθημερινοτητα του!Αγωνας να παμε θεσ/νικη για συναυλιες κ στα γνωστα δισκαδικα του κεντρου!ξυπνησες μνημες αδερφε!

  15. avatar Είμαι 41…….

    Πλέον στη δουλειά φοράω κοστούμι. Αλλά στο αυτοκίνητο παίζει Maiden, Metallica, Monowar,Floyd κλπ. Και πολύ ροκ. Οποιος δεν μπορεί να το καταλάβει δεν πειράζει. Να είσαι καλά μας ταξίδεψες πίσω με το άρθρο σου.

    1. avatar 40χρονος

      Κοστούμι θα μου φορέσουν μόνο στην αποτέφρωση μου

  16. avatar NikosItaliano

    Μεταλλας δεν υπήρξα ποτε αλλά τρέφω απεριόριστο σεβασμό καθώς είχα πολλούς φίλους. REspect, ιδιαιτερα σε αυτους τους πιτσιρικαδες που μεγαλωσαν επαρχια κ επρεπε να ξεπερασουν τοσα εμποδια για να γινουν αποδεκτοί στην εκαστοτε τοπικη κοινωνια

    1. avatar Social Distortion

      Η... τάβλα δεν μετριέται σε χρήμα.
      Metal, Punk, ROCK είναι το ΣΥΜΠΑΝ.

      1. avatar Genny Savastano

        Σωστος... μας ταξιδεψε ο τυπος με το κειμενο του. Ωραίος...

Παρακαλούμε περιμένετε ...