Η εικόνα της Ζιζέλ Πελικό έχει γίνει γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο: τα χαρακτηριστικά μικρά στρογγυλά γυαλιά ηλίου, η μικροκαμωμένη φιγούρα της μέσα στο πλήθος έξω από τη δίκη του πρώην συζύγου της Ντομινίκ Πελικό στην Αβινιόν της νότιας Γαλλίας και το πρόσωπό της πάνω σε τοιχογραφίες με το σύνθημα που έγινε παγκόσμιο μήνυμα αντίστασης, «la honte doit changer de camp», δηλαδή «η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά».
Όταν εμφανίστηκε στο στούντιο του Sky News στο Γουέστμινστερ, τη Δευτέρα, η ζεστασιά και η προσιτή συμπεριφορά της προκάλεσαν εντύπωση, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς τη φρίκη που έχει βιώσει. Η ίδια τοποθετεί την αρχή της προσωπικής της καταστροφής στις 2 Νοεμβρίου 2020, ημερομηνία κατά την οποία, όπως λέει χαρακτηριστικά, «ολόκληρη η ζωή μου κατέρρευσε».
Ο Ντομινίκ Πελικό την είχε ναρκώσει και τη βίαζε, ενώ παράλληλα κανόνιζε να τη βιάζουν άνδρες που στρατολογούσε μέσω διαδικτύου, επί μία ολόκληρη δεκαετία. Στη δίκη που συγκλόνισε τη διεθνή κοινή γνώμη, συνολικά 51 άνδρες, ανάμεσά τους και ο πρώην σύζυγός της , καταδικάστηκαν για βιασμό ή σεξουαλική κακοποίηση.
Η υπόθεση χαρακτηρίστηκε τόσο αποκρουστική και βάρβαρη, ώστε η Ζιζέλ Πελικό θυμάται πως «αποσυνδέθηκε», εξηγώντας ότι «ο εγκέφαλός μου μπήκε σε παύση και δεν μπορούσα να ακούσω όσα μου έλεγαν». Στα έξι χρόνια που ακολούθησαν, χρειάστηκε να ξαναχτίσει τη ζωή της μέσα από αυτό που περιγράφει με ήρεμο αλλά συγκλονιστικό τρόπο ως «ένα πεδίο ερειπίων».
Παρά το γεγονός ότι αφηγείται τη διάλυση της ζωής και της οικογένειάς της, η ψυχραιμία της παραμένει εντυπωσιακή. Παρακολουθώντας την στο στούντιο, το πρόσωπό της δεν πρόδιδε σχεδόν κανένα συναίσθημα. Η ίδια εξήγησε ότι ποτέ δεν κατέρρευσε πραγματικά, λέγοντας πως συνήθως δεν δείχνει τον πόνο ή τα δάκρυά της. «Μοιράζομαι το γέλιο μου, αλλά όχι τον πόνο μου. Και ίσως αυτό με βοήθησε να σωθώ, να μην δείξω όλη αυτή την οδύνη στα παιδιά και στους φίλους μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Τα παιδιά της, ανάμεσά τους και η Καρολίν, η οποία έχει επίσης κινηθεί νομικά εναντίον του πατέρα της, αντέδρασαν με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Όπως περιγράφει η Ζιζέλ Πελικό στο βιβλίο της «A Hymn To Life», κατέστρεψαν οργισμένα τα υπάρχοντα του πατέρα τους στο οικογενειακό σπίτι, προσπαθώντας να εξαφανίσουν κάθε ίχνος του.
Η ίδια θεωρεί πως η συναισθηματική της αυτοσυγκράτηση ήταν εκείνη που της επέτρεψε να εξελιχθεί σε σύμβολο για τα θύματα κακοποίησης, όταν αποφάσισε να παραιτηθεί από το δικαίωμα ανωνυμίας και να σταθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τους κακοποιητές της στο δικαστήριο. Πάνω απ’ όλα, στάθηκε απέναντι στον άνθρωπο που ενορχήστρωσε τη δυστυχία της, τον πρώην σύζυγό της.
Παρά τα όσα υπέστη, η Ζιζέλ Πελικό εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο άνθρωπος που διέπραξε αυτές τις αποτρόπαιες πράξεις παραμένει ανθρώπινο ον. Θέλει να τον δει στη φυλακή, αλλά και να κατανοήσει γιατί έκανε όσα έκανε. Το ερώτημα «γιατί;» φαίνεται πως εξακολουθεί να τη βασανίζει βαθιά.
Όπως εξήγησε, «μέσα σε αυτή τη δίκη, τα τρία τέταρτα αυτών των ανθρώπων είχαν δύσκολη παιδική ηλικία και είχαν υπάρξει και οι ίδιοι θύματα βιασμού. Ξέρω ότι και ο κύριος Πελικό είχε περάσει κάτι αντίστοιχο. Στη ζωή όμως επιλέγεις ποιον δρόμο θα ακολουθήσεις». Η ίδια συνέχισε λέγοντας ότι, παρότι δεν είχε εύκολα παιδικά χρόνια, δεν επέλεξε το κακό. «Επέλεξα να στραφώ προς το φως και εκείνος επέλεξε το αντίθετο», σημείωσε.
Η άρνησή της να αισθανθεί ντροπή εξελίχθηκε σε πράξη αντίστασης που ενδυνάμωσε θύματα σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ωστόσο, αναγνωρίζει ότι υπάρχει ακόμη «πολύς δρόμος» μέχρι να αποδοθεί πραγματική Δικαιοσύνη στις γυναίκες.
Αναφερόμενη στην υπόθεση τριών εφήβων που καταδικάστηκαν για τον βιασμό δύο ανήλικων κοριτσιών αλλά απέφυγαν τη φυλάκιση, η Ζιζέλ Πελικό επέρριψε ευθύνες στους γονείς επειδή δεν εκπαιδεύουν σωστά τα αγόρια γύρω από το σεξ, ενώ εξέφρασε τη συμπαράστασή της προς το θύμα, η ζωή του οποίου, όπως είπε, έχει «καταστραφεί ολοκληρωτικά».
Παράλληλα, διατύπωσε έντονη κριτική προς ένα δικαστικό σύστημα κυριαρχούμενο από άνδρες, το οποίο επέτρεψε στους δράστες «να κυκλοφορούν ελεύθεροι μόνο και μόνο επειδή είναι ανήλικοι», τονίζοντας ότι «γνωρίζουν ήδη πολύ καλά τι κάνουν και είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους».
Παρά τις αδιανόητες φρικαλεότητες που βίωσε, η Ζιζέλ Πελικό δηλώνει πως έμαθε ξανά να ονειρεύεται και κατάφερε ακόμη και να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στην προσωπική της ζωή, ξεκινώντας μια νέα σχέση. Με χιούμορ ανέφερε ότι «στάθηκα τυχερή και γνώρισα έναν νεαρό άνδρα 73 ετών», ενώ πρόσθεσε: «Ερωτευτήκαμε παράφορα, είμαστε σαν ένα ζευγάρι εφήβων και είναι ένας υπέροχος άνθρωπος».
Το «A Hymn To Life» μοιάζει τελικά να είναι κάτι περισσότερο από τίτλος βιβλίου για τη Ζιζέλ Πελικό. Είναι μια προσωπική διακήρυξη επιβίωσης απέναντι στη βία, τον εξευτελισμό και τη ντροπή.
