Με τη μητέρα της, Σπυριδούλα, να λυγίζει καθώς αντίκριζε το λευκό φέρετρο, ξεκίνησε η συναισθηματικά φορτισμένη τελετή για την κηδεία της Γωγώς Μαστροκώστα στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό.
«Καλώς το λουλούδι μου, καλώς το αστέρι μου, άγγελέ μου, αστέρι του ουρανού πέτα ψηλά», αναφώνησε μπαίνοντας στην εκκλησία, όπου λίγο πριν από τις 11 το πρωί άρχισαν να συγκεντρωθούν συγγενείς, φίλοι και δεκάδες προσωπικότητες από τον αθλητικό κόσμο και την εγχώρια σόουμπιζ.
Ο σύζυγός της, Τραϊανός Δέλλας, ο οποίος βρισκόταν από νωρίς στον ναό, βγήκε για λίγο προκειμένου να υποδεχτεί την κόρη τους, Βικτώρια, και να εισέλθουν μαζί, πιασμένοι χέρι-χέρι, για το τελευταίο αντίο.
Μετά το πέρας της εξοδίου ακολουθίας, η έξοδος της σορού συνοδεύτηκε από ένα παρατεταμένο, θερμό χειροκρότημα. Ήταν ο αποχαιρετισμός σε μια γυναίκα που συμπορεύτηκε με τη σκληρή πραγματικότητα της ασθένειας επιλέγοντας τον δρόμο της απόλυτης αξιοπρέπειας, έχοντας εργαστεί παράλληλα για την αφύπνιση και την ενδυνάμωση των γυναικών απέναντι στον καρκίνο.
Απέναντι στην απειλή, διατήρησε την έμφυτη αρχοντιά και το σπάνιο class που τη χαρακτήριζε, μετατρέποντας τον προσωπικό της Γολγοθά σε ένα μάθημα ζωής για το πώς στέκεται κανείς όρθιος όταν οι ισορροπίες γύρω του κλονίζονται. Κοιτάζοντας κατάματα τον φόβο με ένα βαθύ, ειλικρινές χαμόγελο, απέδειξε ότι η πραγματική δύναμη ενός ανθρώπου δεν κρίνεται από την έκβαση της μάχης, αλλά από το ανάστημα, την καθαρότητα της ψυχής και το απαράμιλλο στυλ με το οποίο επιλέγει να διανύσει την πιο δύσκολη διαδρομή του.
«Μαμά, δεν σου λέω αντίο γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου»
Ιδιαίτερα καθηλωτική ήταν η στιγμή που η κόρη της, Βικτώρια Δέλλα, εκφώνησε τον επικήδειο λόγο της, περιγράφοντας τη μητέρα της ως το στήριγμα και την κολλητή της φίλη.
Η νεαρή κοπέλα ανέφερε στην ομιλία της:
«Ξέρω πως σήμερα είναι μια ημέρα πένθους και πως όλοι είμαστε βαθιά στεναχωρημένοι. Όμως μέσα μου νιώθω πως δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Γιατί πέρα από όλα, το τελευταίο πράγμα που θα άξιζε σε αυτή τη γυναίκα είναι λύπη. Η μάμα μου έζησε τη ζωή της με χαμόγελο και περηφάνια. Αγάπησε βαθιά και έδωσε δύναμη σε όλους μας ξεχωριστά. Πάλεψε με χαμόγελο, αλλά όχι με φόβο.
Η μαμά μου ήταν φτιαγμένη να αγαπά και να δίνει. Ήταν μια υπέροχη σύζυγος, μια αληθινή φίλη, μία στοργική κόρη και μια δυνατή αδελφή. Και πάνω από όλα μια μοναδική μαμά. Μαμά, με έμαθες να αγαπάω, να σέβομαι, να σκέφτομαι τον άλλον. Μαζί με τον μπαμπά μου έδειξες τι σημαίνει να έχεις αξίες.
Μου έμαθες να μην είμαι κακομαθημένη και να πατάω στα πόδια μου. Μου έδειξες τι είναι ο έρωτας, η αφοσίωση και η απόλυτη εμπιστοσύνη. Ήσουν και θα είσαι για πάντα η κολλητή μου, το άτομο με το οποίο θα μοιράζομαι τα πάντα. Όταν ήμουν μικρή, σου έλεγα πως όταν θα φύγω για σπουδές θα σε πάρω μαζί μου και τώρα ξέρω ότι θα είσαι παντού μαζί μου. Και αυτό το φρόντισες εσύ.
Στον γάμο σου είχες γράψει ένα τραγούδι για τον μπαμπά και τώρα ήρθε η στιγμή να σου αφιερώσω κι εγώ έναν στίχο. Αν υπάρχουν άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ. Και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική. Σε αγαπώ μαμά, μαμά, δεν σου λέω αντίο γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου».
«Στο τελευταίο κύμα σε έχασα από δίπλα μου»
Αμέσως μετά, τον λόγο πήρε ο Τραϊανός Δέλλας, κάνοντας μια αναδρομή στα κοινά τους χρόνια, στις μεγάλες δυσκολίες της υγείας της που αντιμετώπιζαν πάντα μαζί, αλλά και στο αθόρυβο κοινωνικό έργο που άφησε πίσω της η Γωγώ Μαστροκώστα.
Στον επικήδειο λόγο του, ο Τραϊανός Δέλλας σημείωσε:
«Άγγελε μου, αγάπη μου. Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. Ο φύλακας, άγγελός μου, μου έλεγες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια όταν ήμουν μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήρανε για την εντατική λύθηκαν όλα ξαφνικά μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι είχα επιμονή και υπομονή, αλλά πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου.
Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν και αυτό είναι μια απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου ‘ριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορέσω να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες.
Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου, γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας, ευτυχώς αναπληρώνονταν.
Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως τη φανταζόμουν παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε μια στιγμή. Πάντα ήσουν μέσα στο μυαλό μου και προτεραιότητά μου. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις, αλλά και οι πολύ δύσκολες, μαθήματα. Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που είχες μέσα σου.
Τα “σ΄ αγαπώ” που σου έχω πει είναι πολύ λίγα για αυτό που αισθανόμουν για σένα. Το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό για αυτό που μου έδωσες. Η ευγνωμοσύνη στον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά είναι μεγάλη, άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο.
Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα να μη φοβάσαι γιατί είμαι δίπλα σου. Σου έλεγα “θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε and θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”. Και βγήκανε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε στον ωκεανό. Αλλά και πάλι σ’ το ‘πα “μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα”. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο, σε έχασα από δίπλα μου.
Ξεκουράσου αγάπη μου, γιατί κουράστηκες πάρα πολύ και πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια. Μακριά από κάθε πόνο. Μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά αποκεί, να ξέρεις, η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει. Και ένα κομμάτι θέλω να πω που αφιερώναμε ο ένας στον άλλον. Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουν σίγουρη ότι πάλι σε εσένα θα ερχόμουν. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουν, από την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουν, πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ.
Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια, δεν λύγισε ποτέ. Και στάθηκα τόσο μικρός μπροστά της, σε αυτά που έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω μια καταπληκτική ψυχή. Και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ. Γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μην φαινότανε, μπορεί να μην το λέγαμε, αλλά ήταν τεράστιο για πάρα, πάρα πολλές γυναίκες. Δεν θα πω καλό ταξίδι, μωρό μου, γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου».
Το τελευταίο αντίο στη Γωγώ Μαστροκώστα μέσα από τον φωτογραφικό φακό
