Μαθητές του Μουσικού Σχολείου Λάρισας ανέβασαν το βράδυ της Κυριακής θεατρική παράσταση με θύμα την τραγωδία των Τεμπών.

Η αίθουσα της εκδήλωσης γέμισε ασφυκτικά από κόσμο που ήρθε να τιμήσει τη μνήμη των 57 ψυχών, σε μια βραδιά που η συγκίνηση ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Η μουσικοχορευτική παράσταση, που πραγματοποιείται για τρίτη συνεχή χρονιά, ήταν μια γροθιά στο στομάχι. Η αναπαράσταση ξεκίνησε με τη σπαρακτική φιγούρα μιας μητέρας που μαθαίνει την είδηση για τη σύγκρουση των τρένων. Η άρνησή της να πιστέψει πως η κόρη της βρισκόταν στο μοιραίο βαγόνι «πάγωσε» το κοινό. Η κορύφωση ήρθε όταν η κόρη, ως αερικό πλέον, επέστρεψε για να αποχαιρετήσει τη μάνα της, η οποία ένιωθε την παρουσία της χωρίς όμως να μπορεί να τη δει. Οι ερμηνείες των παιδιών στα τραγούδια ήταν καθηλωτικές. Από το εμβληματικό «Πριν το Τέλος» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου μέχρι το μελαγχολικό «Τραγούδι της Ερήμου» (σε μουσική Λάκη Παπαδόπουλου και στίχους Μαριανίνας Κριεζή), κάθε στίχος έμοιαζε να γράφτηκε για εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

Στα παρασκήνια, η ένταση ήταν εξίσου μεγάλη· οι μαθητές έγιναν μια αγκαλιά, αφήνοντας τα δάκρυά τους να κυλήσουν ελεύθερα, νιώθοντας το βάρος της ευθύνης που κουβαλούσαν στη σκηνή.

Στις πρώτες σειρές βρέθηκαν οι άνθρωποι που ζουν καθημερινά την απώλεια. Η Χρυσούλα Χλωρού, η Άλμα Λάτα και ο Πάνος Ρούτσι παρακολούθησαν την παράσταση με δάκρυα στα μάτια, αλλά και με μια περίεργη δύναμη στα λόγια τους όταν ανέβηκαν στο βήμα.

«Νιώθετε… από εδώ και πέρα τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί από τα δικά σας μάτια, η πολιτεία δεν μπορεί πλέον να σας ξεγελάσει, καταλαβαίνετε όλη τη διαπλοκή που υπάρχει από πίσω» δήλωσε η Χρυσούλα Χλωρού, με την Άλμα Λάτα να συμπληρώνει: «Δυστυχώς η δικαιοσύνη είναι τυφλή, είναι κουφή και γενικώς δεν είναι ανεξάρτητη. Όμως εμείς όλοι, μια γροθιά, μια φωνή μαζί, έξω από τα δικαστήρια θα καταφέρουμε να βάλουμε όλους τους υπεύθυνους πίσω από τα κάγκελα». Ο κ. Ρούτσι, από την πλευρά του, αναφερόμενος στην απεργία πείνας που έκανε στο Σύνταγμα, τόνισε: «Εσάς φοβηθήκαν και τότε στο Σύνταγμα και δεν με αφήσαν να πεθάνω… αλλά ταυτόχρονα με κορόιδεψαν. Δέχθηκαν όλα τα αιτήματά μου για την εκταφή του παιδιού μου και όταν ήρθε η ώρα μας έλεγαν άλλα… ακόμα ένα μπάζωμα. Δεν θα το αφήσουμε έτσι, συνεχίζουμε ψηλά το κεφάλι. Αυτό φοβούνται: την ένωση».