Ο Δημήτρης Μυστακίδης κλείνει 30 χρόνια στη μουσική και μας καλεί να τα γιορτάσουμε μαζί του

Ο «Μήτσος» θα στήσει στην Τεχνόπολη μια μεγάλη γιορτή με εκλεκτούς καλεσμένους

05·04·2026 09:00

Newsroom

Τριάντα χρόνια στη μουσική δεν τα λες και λίγα. Κι όμως, στην πραγματικότητα, είναι το σημείο εκκίνησης για όσα έρχονται. Ο Δημήτρης Μυστακίδης ή Μήτσος – όπως τον φωνάζουν όσοι τον γνωρίζουν ή τον νιώθουν κοντά τους μέσα από τα τραγούδια του – μας περιμένει στις 10 Ιουνίου, στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων για μία γιορτή.

Η σκηνή θα γεμίσει με φίλους, συνθέσεις που δεν φεύγουν από μέσα μας, τραγούδια που έχουν λόγο ύπαρξης, συνεργασίες που αγαπήθηκαν. Ο Δημήτρης Μυστακίδης στήνει μια συνάντηση με όλα τα παιδιά που δεν κάθονται καλά, με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, τη Μάρθα Φριντζήλα, τους Κοινούς Θνητούς & τον Φώτη Σιώτα. Με την κιθάρα του, τη βαθιά γνώση για τη μουσική, την παράδοση, το ρεμπέτικο, τον σεβασμό στο σήμερα και το χθες, αφήνει πίσω τρεις δεκαετίες αναζήτησης, μετακινεί τα όρια και ετοιμάζεται για νέες διαδρομές.

Ο ίδιος θυμάται για όλα αυτά τα χρόνια της πορείας του: «Τριάντα χρόνια. Το λέω και μου φαίνεται σαν ψέμα. Ξεκίνησα να παίζω μουσική γιατί δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Το ρεμπέτικο και η λαϊκή κιθάρα έγιναν η πρώτη μου γλώσσα. Έτσι έμαθα να καταλαβαίνω τον κόσμο και να νιώθω ότι κάθε τραγούδι κουβαλάει μια ιστορία. Δεν έμεινα όμως μόνο εκεί. Το ρεμπέτικο ήταν η αφετηρία, όχι το σύνορο. Δοκίμασα, συνεργάστηκα, μετακινήθηκα. Άκουσα κι άλλους ήχους κι άλλες μουσικές. Ώσπου, άρχισα να γράφω τις δικές μου. Όχι για να απομακρυνθώ από όσα με διαμόρφωσαν, αλλά για να τα συνεχίσω με τον τρόπο που «φώναζε» το μέσα μου. Για να μιλήσω με τη δύναμη που έχει το τραγούδι όταν δεν φοβάται να πάρει θέση. Που ακόμη κι όταν δεν λέει κάτι ευθέως, παίρνει θέση με τον τρόπο που στέκεται. Με το ποιον κοιτάζει. Με το τι επιλέγει να φωτίσει και τι αφήνει στο σκοτάδι».

Και συνεχίζει ο Δημήτρης Μυστακίδης για την επερχόμενη συναυλία: «Αυτή η συναυλία για τα τριάντα χρόνια δεν είναι απολογισμός. Δεν κλείνει έναν κύκλο. Είναι μια στάση, μια γιορτή πριν το επόμενο βήμα. Ένα σημείο όπου συναντιούνται η μνήμη, οι διαδρομές, οι συνεργασίες, αλλά και η ανάγκη να συνεχίσω να ψάχνω. Και θα σταθώ στη σκηνή όπως στεκόμουν πάντα. Με ευγνωμοσύνη για όσα προηγήθηκαν και με περιέργεια για όσα έρχονται. Η διαδρομή δεν τελείωσε. Αυτήν, μόνο ο άγριος τρυγητής μπορεί να τη σταματήσει. Απλώς προχωρά – λίγο πιο συνειδητά, λίγο πιο βαθιά και πιο ανοιχτή από ποτέ».