Το σίκουελ άργησε 20 χρόνια… Αυτό θα μπορούσαμε να πούμε για την επιστροφή του «Ο Διάβολος φοράει Prada». Ένα σίκουελ που θα το θέλαμε νωρίτερα, καθώς από το 2006 μέχρι σήμερα, έχουν αλλάξει πολλά.
Αυτό που δεν άλλαξε, είναι η ίδια η ταινία που επιστρέφει με την ίδια πρωταγωνιστική σύνθεση – Μέριλ Στριπ, Αν Χάθαγουεϊ, Έμιλι Μπλαντ και Στάνλεϊ Τούτσι– τον ίδιο σκηνοθέτη Ντέιβιντ Φράνκελ και σεναριογράφο την Αλίν Μπρος Μακένα, τα ίδια vibes, αλλά και την «αμερικανιά» την πασπαλισμένη με αυτή την αστερόσκονη που άντεξε μέσα σε αυτές τις δύο δεκαετίες.
Είδαμε την ταινία «Ο Διάβολος φοράει Prada 2», που προβάλλεται από αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους κι έχει διχάσει κοινό και κριτικούς, καθώς οι απόψεις διίστανται.
Τι μας άρεσε:
Είναι από τα λίγα σίκουελ που είναι… σίκουελ: Αν εξαιρέσεις την πλοκή και το time jump, η ταινία μοιάζει σαν να την πιάνουμε, από εκεί που την αφήσαμε το 2026, με αρκετές αναφορές στο τότε. Και είναι τόσο άρτιο σκηνοθετικά, που χωρίς υπερβολή, διδάσκει πώς πρέπει να γυρίζεται ένα καλό σίκουελ.
Οι πρωταγωνιστές: Εδώ, τι να σχολιάσεις. Είναι όλοι τους εξαιρετικοί και μας άρεσε που κρατάνε τον αρχικό χαρακτήρα τους, με τις απαραίτητες αλλαγές που έρχονται ούτως ή άλλως με τα χρόνια που περνάνε και τα όσα έχουν ζήσει μέσα σε αυτά.
Η Μέριλ Στριπ: Αν και δεν έχει αυτή τη δυναμικότητα και τη «διαβολική» γοητεία της «Μιράντα Πρίστλι» της πρώτης ταινίας, θα λέγαμε ότι είναι αρκετά υποτονική για Μιράντα, όμως τη βλέπεις και γεμίζει η οθόνη. Βέβαια, από την άλλη, αυτή η υποτονικότητα, δείχνει και την πιο ανθρώπινη πλευρά της και πώς έχει ρίξει κάπως τους τόνους, μεγαλώνοντας.
Ο Στάνλεϊ Τούτσι: Από τους τέσσερις χαρακτήρες, σίγουρα είναι αυτός που ξεχωρίζει και ξεφεύγει από τα κλισέ, που για να είμαστε ειλικρινείς, είναι αρκετά σε αυτό το σίκουελ.
Η εργασιακή αβεβαιότητα: Καταπιάνεται με το θέμα των συγχωνεύσεων, των μαζικών απολύσεων και αυτής της εργασιακής αβεβαιότητας που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, ειδικά στον χώρο των media και μετά την έλευση της AI. Αν και θα μπορούσαν να εμβαθύνουν περισσότερο, αντί να προσφέρουν λύσεις-κλισέ που είναι υπερβολικά «βολικές» και λιγότερο «κυνικές», όπως θα περιμέναμε για τη συγκεκριμένη ταινία.
Τι δεν μας άρεσε:
Το σενάριο: Περιμέναμε περισσότερα από την Αλίν Μπρος Μακένα, η οποία -δεν ξέρουμε γιατί- εγκλωβίστηκε στη δεκαετία των ’00s. Γιατί μπορεί η ιστορία να δείχνει τα νέα δεδομένα στον χώρο της μόδας και στον Τύπο – η Άντι Σακς και οι συνάδελφοί της απολύονται με ένα sms, το Runway έχει γίνει ηλεκτρονικό και παραπαίει – όμως, κρατάει τα προ 20ετιας αμερικάνικα κλισέ, που τότε είχαν πέραση, αλλά τώρα δεν ενδιαφέρουν πολλούς, την αβάσταχτη γκλαμουριά που έχει γίνει βαρετή και την αφόρητη χρυσόσκονη που πια την έχουμε αποτινάξει από πάνω μας. Με λίγα λόγια η Μακένα επιμένει σε μια «φούσκα» που έχει σκάσει προ πολλού, κυρίως λόγω της οικονομικής κρίσης, με το στόρι της να μοιάζει λίγο… άκαιρο.
Η πλοκή: Πιο απλοϊκή… πεθαίνεις. Η Άντι επιστρέφει στο Runway, η Μιράντα δεν την θυμάται -ή τουλάχιστον κάνει ότι δεν τη θυμάται-, κλείνει μια αποκλειστική συνέντευξη με τρόπο που μόνο σε αμερικάνικες ταινίες βλέπεις, το περιοδικό κινδυνεύει και η Άντι αναλαμβάνει να το σώσει και πάει λέγοντας.
Το απόλυτο «αισθητηριακό πανηγύρι»: Δε λέμε, είναι ωραίο να βλέπεις φανταχτερά ρούχα γνωστών οίκων και fashion shows, και λαμπερά ονόματα – όπως η Lady Gaga και η Ντονατέλα Βερσάτσε – να κάνουν cameo, αλλά ως ένα σημείο. Ήταν τόσο έντονες οι εναλλαγές, τόσα τα πρόσωπα που παρήλασαν από την ταινία και τόσο γρήγορος ο ρυθμός, που χάνεσαι. Από κάποιο σημείο και μετά το ΔΕΠΥ μου έπαθε «hangover», ψέματα να πω.
Αξίζει να το δεις;
Παρά τις όποιες εντάσεις μας, ο «Διάβολος φοράει Prada 2» είναι ένα ωραίο και νοσταλγικό ταξίδι… Και ναι, αξίζει να το κάνετε!
Η υπόθεση
Λίγο πριν τη συνταξιοδότηση, η Miranda Priestly ενώνει τις δυνάμεις της με την Andy Sachs για να αντιμετωπίσει την Emily Charlton, την πρώην βοηθό που πλέον έχει γίνει αντίπαλος.
Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φράνκελ
Σενάριο: Αλίν Μπρος ΜακΚένα, Λόρεν Βάισμπεργκερ
Μουσική: Θίοντορ Σαπίρο
Πρωταγωνιστούν: Μέριλ Στριπ, Έμιλι Μπλαντ, Αν Χάθαγουεϊ, Τζάστιν Θερού, Στάνλεϊ Τούτσι, Κένεθ Μπράνα
Διάρκεια: 120 λεπτά
Διανομή: Feelgood Entertainment
